Το παιδί από την Πάτρα

Οι νέοι γέροι.

2010-11-09T15:23:00.012+02:00

Δευτερόλεπτα πριν τα μεσάνυχτα. Κοιτάζω το ημερολόγιο, 20 χιλιάδες χρόνια πέρασαν από την προηγούμενη φορά. Οι πρώτες ψιχάλες άρχισαν να πέφτουν.

Οι γέροι ακόμα θυμούνται τον προηγούμενο κατακλυσμό. Θυμάμαι λέγαν ιστορίες περίεργες, κάποτε τα είχαν όλα και τελικά έμειναν με ότι πρόλαβαν να χώσουν στην κιβωτό.

Κανείς δεν τους άκουγε κανείς δεν έδινε σημασία στα λόγια τους, "όλο μπούρδες είναι" τους περιφρονούσαμε μεταξύ μας. Μύθοι νομίζαμε όλοι, χαζομάρες που λένε οι γέροι για να κερδίσουν λιγάκι απο το ενδιαφέρον μας τώρα που είναι μόνοι και μίζεροι. Λάθος πιστέψαμε, οι γέροι δεν έχουν ανάγκη απο το ενδιαφέρον μας, ποτέ δεν το είχαν. Oι γέροι δεν γεννήθηκαν γέροι, κάποτε ήταν νέοι, όμορφοι, κάποτε περπατούσαν και έτρεμε η γη κάτω απο τα πόδια τους, κάποτε γαμούσαν και μερικοί ίσως έδερναν κιόλας. Οι γέροι λένε τις ίστορίες τους μπας και πάρουμε χαμπάρι τίποτα, μπας και δεν την πατήσουμε όπως και αυτοί. Μα δεν ακούγαμε, ήταν 2011 και γαμούσαμε άσχημα, ήμασταν πιο ψηλοί από ποτέ, τα είχαμε όλα και ήμασταν ανίκητοι - όπως και οι γέροι πριν τον δικό τους κατακλυσμό.

12 και 1 ο κατακλυσμός ήρθε και πέρασε, σαν τους γέρους προλάβαμε να σώσουμε μονάχα ότι χώσαμε στην κιβωτό - οι γέροι φύγανε δεν τους ένοιαξε να σωθούν. Οι νέοι γέροι ειμαστε εμείς και μοίρα μας είναι να βιώσουμε ό,τι μας εξιστόρησαν οι προηγούμενοι - ίσως και κάτι παραπάνω.

Ήμασταν νέοι και αλλαζόνες - δικαιολογημένα αφού τα είχαμε όλα - μα δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για ό,τι θα ακολουθούσε μετά τον κατακλυσμό. Είχαμε συνηθίσει να κυκλοφορούμε γυμνοι, περήφανοι, γνώστες των πάντων. Μα τα χάσαμε όλα και την γενναιότητα μας την αντικατέστησε η αγωνία. Πλέον κυκλοφορούμε με την στολή του δύτη - μη τυχόν και ξαναπλημμυρίσει. Φοβισμένοι κάθε μέρα μπροστά από τα δελτία του καιρού

Είμαστε οι νέοι γέροι, έτοιμοι να εξιστορήσουμε στα παιδιά μας και στα παιδιά αυτών πως καταφέραμε σε μία νύχτα και τα χάσαμε όλα, πως από την κορυφή της διανόησης, πως από τις ημέρες τις αφθονίας καταφέραμε και βρεθήκαμε εδώ, σε τούτη την κρύα και υγρή σπηλιά να τρώμε ψάρια ωμά -κανείς δεν ξέρει πως να ανάψει μια γαμημένη φωτιά χωρίς αναπτήρα. Χάσαμε επαφή, και όμως μας είχαν πει οι προειδοποιήσει οι προηγούμενοι.

Είμαστε εδώ στο τέλος του προηγούμενου κόσμου, οι πιο φιλόδοξοι και καλόπιστοι απο εμάς πιστεύουμε πως το τέλος αυτό ταυτίζεται με την αρχή ενός νέου κόσμου. Σαν νέοι γέροντες πρέπει να παλέψουμε, πρέπει να συνεργαστούμε μπας και στο τέλος τούτου του κόσμου οι νέοι δεν βρεθούν προ εκπλήξεως, μπας και στο τέλος αυτού του κόσμου οι νέοι είναι υποψιασμένοι, έχουν μυριστεί τι πρόκειται να συμβεί και λάβουν τα μέτρα τους ώστε να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν παρ'όλες τις απώλειες που θα υποστούν.

Το μήνυμα είναι πως οι Ατλαντίδες, οι Εδέμ και όλες οι αιώνιες πηγές της νιότης είναι καταδικασμένες να χαθούν στην λήθη. Μα το θέμα είναι να μάθουμε να πατάμε στα πόδια μας χωρίς αυτές.

Καθήκον μας είναι η μάχη.

Εξιστορήσεις.

2009-01-18T18:14:00.006+02:00

Ανακάλυψα και εγώ με την σειρά μου το ΙστορίαΠστ.κομ, και έχω να πω πως είναι γαμημένα κουλ - σαν εκείνο το τηλέφωνο που στέλνει μέιλ, σου δημιουργεί γραφικές παρστάσεις, αναπαράγει ήχους του φυσικού σου περιβάλλοντος και στέλνει σήμα στην καφετιέρα σου να αρχίσει να ζεστένεται, για τσιμπούκια δεν έχω ακούσει ακόμα, αλλά φαντάζομαι δεν θα είναι και τόσο δύσκολο να βγεί ένα κόλγκερλ αππ.

Ίσως το παιδί που όλοι αγαπήσαμε κάνει φουλ μάιγκρεϊτ προς εκείνα τα πιο φανταχτερά μέρη, το μέλλον θα δείξει (ατσααά και η σοφία της μέρας, ε Λύκε;).

Σε άλλα νέα η εξεταστική πάει για μεταφορά το καλοκαίρι - πράγμα που σημαίνει πως στα μισά μαθήματα του εξαμήνου θα κοπώ εύκολα, και τα άλλα μισά θα τα περάσω άνω φραγμένα στο 8 (απλά είναι αφύσικο να εξετάζεσαι σε πράγματα τα οποία διδάχθηκες 6 μήνες πριν).

Τα ευχάριστα τα άφησα για το τέλος, χθες ήταν η επίσημη έναρξη του καρναβαλιού. Επιτέλους η πόλη θα γεμίσει με όμορφους, μορφωμένους ανθρώπους, με αυξημένη αίσθηση αισθητικής από όλη την Ελλάδα. Η στιγμή που δεν περίμενα όλο τον χρόνο έφτασε και ευτυχώς για εμένα, το iq μου και την γενικότερη πνευματική μου διαύγεια και υγεία θα λείψω το κρίσιμο Σαββατοκύριακο της καρναβαλικής λήξης.

Και κάτι που είδα πρόσφατα και με έκανε λίγο καλύτερο :

Είναι μια ταινία του Κωνσταντίνου Πιλάβιου και αναρτήθηκε πρώτα εδώ.

PS. Μόλις είδα την Ντόρα στην τηλεόραση να κουοουτάρει Βασίλη : "Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα" ποστ-σούρεαλισμ το λέγαμε στο χωριό μου.

PS2. Καραασχετούρα : Δεν είναι τελείως γελοίο το "Εκπτώσεις -40%" ; Είτε γράψε ρε ηλίθιε άνθρωπε "Εκπτώσεις 40%" είτε γράψε "-40% στις τιμές μας", ή μήπως εγώ χάνω κάτι και είμαι ο ηλίθιος;

Χμμ..

2008-12-28T21:21:00.002+02:00

Ίσως επανέλθουμε, μέχρι τότε ένα βίντεο για όλα τα ευαίσθητα αγόρια εκεί έξω (ή εδώ μέσα, ανάλογα πως το πάρει κανείς) :

test

2008-12-21T16:32:00.002+02:00

Ακούει κανείς;

Yet another one

2008-04-06T14:34:00.004+02:00

Σχεδόν ένας μήνας από την προηγούμενη ανάρτηση και τα παράπονα για αυτή την συγγραφική αδράνεια πολλά και από διαφορετικές πηγές. Δυστυχώς αιτία για την συγκεκριμένη αδράνεια δεν είναι η έλλειψη υλικού (σουρεαλιστικές πατρινοϊστορίες ελαφικού και μη χαρακτήρα με το τσουβάλι έχουμε), διάθεση να ξεκατινιαστούμε στα διαδίκτυα δεν υπάρχει..

Άλλος ένας λόγος για το (σωστά το καταλάβατε) κλείσιμο (οριστικό αυτή τη φορά), είναι ότι χάθηκε και εκείνη η όρεξη να εφευρίσκω νέες λέξεις, να φτιάχνω τεράστιες προτάσεις- παραγράφους και εντέλει να εξιστορούμε (ανόητες και αδιάφορες η αλήθεια είναι) ιστορίες. Με λίγα λόγια φίλοι και hater(s) το ιστολόγιο κλείνει, όχι επειδής εκάνε τον κύκλο του, αλλά επειδή ο ιστολόγος έκανε τον δικό του. Τώρα θα γράψω και ένα μεγάλο κλισέ, έτσι να φύγουμε δραματικά : ελπίζω να ευχαριστηθήκατε διαβάζοντας κάποιο από τα 134 αυτά ποστς όσο ευχαριστήθηκα εγώ γραφοντάς το.

Λοιπόν επειδή δεν αξίζει στο "παιδί από την Πάτρα" να κλείσει με αυτή τη παπαριά από πάνω θα κλείσουμε με ένα τραγούδι, στάση ζωής, ένα τραγούδι με τους στίχους του οποίου άνετα ταυτίζομαι σε σχεδόν απόλυτο βαθμό και η μουσική του πάντα θα φέρνει μια γλυκιά μελαγχολία μαζί με όρεξη για τα αυριανά (ναι Λύκε ξέρω, παραέγινα τραγικός), ένιγουέι μην τα πολυλογώ, παρουσιάζω τους Παύλο, Γιάννη, Γιώργο και Ρίνγκο σε μία εκτέλεση του "άφησε το"*:

Όταν 4 λεπτά απλά δεν είναι 4 λεπτά.

PS. Επειδή δεν ξέρουμε τι μας επιφυλλάσει το μέλλον, αν ο οίστρος επανέλθει θα φύγουν τα κατάλληλα μηνύματα στους κατάλληλους αποδέκτες και θα κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα στο γουόρντπρες.
PS2. * Ναι είναι λίγο κλεμμένο απο τον kouretinho ;).

Εστία

2008-03-16T16:11:00.003+02:00

Παρασκευή απόγευμα στο ceid, τα μαθήματα μόλις είχαν τελείωσει, το ψυγείο στο σπίτι ήταν (και παραμένει) άδειο, η γιαγιά Μέλπω θα καθόταν στα εργαστήρια του πρώτου έτους να βοηθήσει (άλλη μια οψιόν φαγητού ντάουν) και ο συνάδελφος Β. από το Υ/Κ είχε περισσευούμενα κουπόνια για την φοιτητική εστία. Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσει ιδιαίτερα για να με πείσει να του αγοράσω ένα κουπόνι (1 euro) και να τον ακολουθήσω στην εστία. Σε αυτό το σημείο και πριν προχωρήσω στην συνέχεια της (χρήσιμης και διδακτικής για τις μελλοντικές γεννιές η αλήθεια είναι) σημερινής ιστορίας να αναφέρω πως στην εστία δεν είχα ξανα(π/φ)άει.

Δε γκουντ

Λοιπόν με ένα ευρό ακούστε (ή μάλλον διαβάστε) με τι γέμισα τον δίσκο μου, 1 σετ μαχαιροπίρουνο, 1 ποτήρι νερό (με δικαίωμα ίνφινιτ ριφίλ), ίνφινιτ ποσότητες από : χαρτοπετσέτες, φέτες ψωμί, ακτινίδια, πορτοκάλια και αχλάδια, ένα κοκάκι (πιο κοντά στην κοκάρα ήταν), μία σαλάτα, ένα κομάτι μεγέθους Α5 σπανακόπιτα και το πιάτο ημέρας που ήταν πίτσα με τηγανιτές πατάτες (ώστε να πάθουν έμφραγμα οι φοιτητές λίγο πριν αποφοιτήσουν και να λυθεί το πρόβλημα της ανεργίας - ξέρω, ξέρω απίστευτα κακής ποιότητας αστείο). Φάγαμε λοιπόν με τον Β. ήπιαμε, σκάσαμε η αλήθεια είναι, είπαμε και τις μαλακίες μας, χαζέψαμε και εκείνη την σκανδιναβή που μπήκε με την τρίχρονη της κόρη και έφυγε με κάτι έξτρα γεμάτα τάπερ, φορτώσαμε και τα αφάγωτα φρούτα στις τσέπες και φύγαμε. Σε αυτό το σημείο αποφάσισα πως δεν υπήρχε λόγος να ξαναμαγειρέψω ή να φάω στον Κουκούτση.

Στα καπάκια μετά το φαγητό είχαμε τζιμ σέσιον με τον Μπ. και καθότι γνωρίζω πως πρέπει να περάσουν 2 ώρες από την ώρα που τελείωσα το φαγητό την πρώτη μισή ώρα μέχρι να ξεκινήσει το πρόγραμμα των κοιλιακών την πέρασα χαζολογόντας στο γυμναστήριο κυρίως περιγράφοντας με περίσσιο ενθουσιασμό στον Μπ. το τσιμπούσι που είχε προηγηθεί. Η ηρωική απόφαση πάρθηκε : την Δευτέρα θα αγοράζαμε κουπόνια και θα καθιερώναμε τα γεύματα στην εστία.

Δε μπαντ

Σε κάποια φάση το πρόγραμμα των κοιλιακών ξεκίνησε και προς το τέλος του προγράμματος (1+ ώρα από το τέλος του φαγητού) άρχισα να ρεύομαι ακατάπαυστα κάτι τρομερές ποσότητες. Μιλάμε για ρεψίματα τάξεις μεγέθους μεγαλύτερα από τα μπιρόρεψίματα, ρεψίματα που άνετα ανταγωνίζονται αυτά γνωστού δημοσιογράφου του Βήματος και επισκέπτη του ιστολογίου αυτού. Και καθώς δεν είχα φάει ή πιει κάτι που να προκαλεί τόσο ρέψιμο, κατέληξα στο γεγονός ήταν σίγουρα σόδα - τους πούστηδες. Πλέον η ιδέα της καθημερινής σίτισης στην εστία δεν ήταν τόσο ελκυστική.

Δε άγκλι

Τάιμ : νεξτ ντέι ιν δε μόρνινγκ. Ξύπνησα σχετικά νωρίς (11μιση) καθώς το πισί της διαχειρίστριας δεν έμπαινε στο νετ και απευθύνθηκε στον σεϊντά της γειτονιάς, εμένα ξυπνώντας με. Η κ. Χαρά (μιλάμε για την ίδια διαχειρίστρια που μου είπε να βάζω την μουσική πιο δυνατά γιατί της αρέσει..), βλέποντας με να παραπατάω και να έχω 2.5 κιλά τσίμπλα στο δεξί μάτι μου είπε "όποτε μπορέσεις αγόρι μου πέρνα σε παρακαλώ", αποφασισμένος να συνεχίσω τον ύπνο μου για κανά δίωρο ακόμα της έγνεψα και επέστρεψα στον καναπέ-κρεβάτι. Σε αυτό το σημείο ο Μέρφι μειδιούσε καθώς γνώριζε τι επρόκειτο να συμβεί - δεν θα ξανακοιμόμουνα μέσα στο Σάββατο. Χωρίς να μπω σε γλαφυρές λεπτομέρειες και περιγραφές (το είδος γυναίκα αναγνώστρια - δηλαδή η αδερφή μου και το ανιψάκι - ας πάνε να διαβάσουν κάτι περί μαγειρικής) απλά να αναφέρω πως μία μου αίσθηση (η οσμή) είχε μπει σε μόουντ υπερλειτουργίας και όποτε έκανα το λάθος να σηκώσω το πάπλωμα για τον xyz λόγο μία υπέροχη άισθηση βοθρίλας κατέκλυζε το δωμάτιο (@ cyberdoc : όχι απλά σε νίκησα, νίκησα ακόμα και την σιχαμένη την Νάζι). Η λύση τρώω στην εστία είχε πλέον αποκλειστεί. Τέλος για να μην με μισήσετε (όσοι δεν με μισείτε ήδη δηλαδή) δεν πρόκειται να περιγράψω τι συνέβη στην τουαλέτα 1 ώρα μετά, απλά θα αποτίνω φόρο τιμής στα 3 λίτρα χλωρίνης που χάθηκαν σε αυτή τη τρομερή μάχη.

Ηθικό δίδαγμα : Ότι πληρώνεις παίρνεις..

Και ένα μήνυμα προς μαρίες, μένες και λοίπες δυνάμεις ψυχολογικής υποστήριξης εντος Πατρών, τόσο εγώ όσο και ο Μπάμπης έχουμε λαλήσει πλήρως, μανουρευόμαστε απίστευτα και γενικότερα δεν την παλεύουμε, οπότε μπι τζέντλ γουίθ ας.

PS. Πόσο μαλακίστηκε ο Ραϊκόνεν ρε γαμώτο...
PS2. Πολύ φοβάμαι πως αν φάω το ακτινίδιο που φύλαξα στο ψυγείο από την εστία θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα φάω..

Kαρναβάλι τέλος

2008-03-11T12:31:00.003+02:00

...μα τι κρίμα ;). Οk, δεν θα μιζεριάσω σαν κάποιους άλλους άλλους για τους οποίους λέγεται πως το περίγραμμα της αριστερής τους ρώγας έχει το σχήμα της πίστας του Νίρμπουγκρινγκ, αλλά από την άλλη δεν μπορώ να πω πως στεναχωριέμαι, που έφυγαν όλοι οι βάρβαροι Αθηναίοι και οι τιμές στα μπαρ επανήλθαν σε φυσιολόγικες για την εποχή επίπεδα (θα πω και τον καιρό σε λίγο).

Σε μίνι αναφορά τώρα των καρναβαλικών να αναφέρω πως το φετεινό ντύσιμο μπορεί να ήταν εντελώς αντικαρναβαλικό, μα δωθήκαν μεγάλες υποσχέσεις για την επόμενη χρονιά όπου ωσάν την νίντζα μαγκούστα θα κάνω την εμφανισή μου (@Lyk : ψάξε να μου βρεις σουρίκια και μία μάσκα του σκι). Επίσης πρέπει να αποδωθεί εύφημος μνεία στην Μαρία την ανύπαρκτη, η οποία δικαιολογώντας τον τίτλο της κατάφερε να εξαφανιστεί (αυτή και οι φίλες της οι χορευταρούδες) μέσα στο τριήμερο και να μας κάνει την χάρη να μας δει για ένα δίωρο μέσα στην Παρασκευή - μπράβο Μαρία. Κλείνοντας τα των καρναβαλικών, ο ιστολόγος θέλει να ευχαριστήσει τον st1g για την (ψυχρή η αλήθεια είναι) φιλοξενία, καθώς και τα αδερφάκια για τον χαβαλέ που έριξε κοιτάζοντας τα να τσακώνονται, αλλά και για τους επικούς χορούς στα διάφορα μέγαρα :P.

Σε άλλα νέα τώρα, σήμερα είναι η μέρα της μεγάλης επιστροφής στο Βόδι Χάουζ, αφού οι πόνοι σε ώμους και στήθη περάσανε και πλέον το πρότζεκτ ταϊλερντερντενισμός επανέρχεται δριμύτερο (οεοεοεοε). Επίσης γίνονται μεγάλες επαγγελματικές κινήσεις με τον συνάδελφο SJ, για τις οποίες ακόμα δεν θα εμβαθύνω καθώς σαν ορθολογιστής και πραγματιστής μηχανικός δεν θα μπορούσα να μην πιστεύω σε γούρια, γρουσουζιές και λοιπές παρεμφερείς αηδίες.

Tέλος και αντί επιλόγου ένα καθησυχαστικό μήνυμα στον cyberdoc : "Πατέρα μην ανησυχείς! Δεν ξανακύλησα στα βίντεο γκέιμς, με περηφάνια έχω να σου πω ότι είμαι καθαρός σχεδόν 2 χρόνια τώρα - στο PS3 καίγονται οι μηχανολόγοι (st1g-τζικ) και ο Μπάμπης (ως υπερήφανος κάτοχος κιόλας)."

Κότες και σουρικάτες.

2008-03-01T19:26:00.004+02:00

Πολλές οι μέρες από το λαστ ποστ, γίγο η λάιτνινγκ φαστ Αθηνοεπίσκεψη, λίγο τα κρέατα της Τσικνοπέμπτης, λίγο και οι Ληδοεπισκέψεις, μείναμε πίσω και επειδή ο Μπάμπης δεν αντέχει άλλο να βλέπει τις πένες πρώτες πρώτες και καμαρωτές στο ιστολόγιο πάρθηκε η μεγάλη απόφαση για την ανάρτηση του σημερινού ποστ- κοσμήματος του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού.

Τα τελευταία αυτά βαρύγδουπα λόγια είμαι σίγουρος ότι θα κοροιδευτούν όσο δεν πάει άλλο από τον Λάικ και εκείνον τον ηλίθιο που γράφει σχόλια με δύο διαφορετικα νικνέιμς λες και δεν βλέπω από ποια ip μπήκε (πολύ εξυπνος, συγχαρητήρια στους γονείς σου), αλλά δεν αφορούνε τον ιστολόγο ούτε και το πνευματικό του προϊόν, αλλά τον μεγαλύτερο mainstream μουσικό της εποχής μας και το καινούριο του πανφανταστικό βίντεο-κλιπ, απολαύστε :

Die mofo.

Σε άλλα νέα τώρα και λίγο κωδικοποιημένα (καθώς σκέφτομαι να ξοδέψω τον πνευματικό μου οίστρο αλλού) : καινούρια παπούτσια (κοτλέ), PS3, καινούρια παπούτσια (κόκκινα), 3 κιλά μαλλί λιγότερο, τζίκστερ ftw, Πάτρα ftw, Φοιβάκιας = μεγάλο σουξέ, 6/9 (στην χειρότερη), skin2jean (πλάκα είχε).

Και μία οικογενειακή φωτογραφία, έτσι επειδή μπορώ :

A carnivorous suricata with his younger sibling, teaching him the secrets of deerhunting.

Πένες με λαχανικά

2008-02-21T00:08:00.002+02:00

Καθ'ότι βαριέμαι να γράψω για τα τελευταία ανδραγαθήματα του Μπάμπη και τα ατυχή μου ραντεβού με γυναίκες που νόμιζουν ότι οδηγούν νταλίκα, θα γράψω μία γρήγορη και ελαφριά (για όλες και όλους εσάς που προσέχετε την διατροφή σας) γευστική πρόταση.

Τα υλικά που θα χρειαστούμε :

μισό (επειδή μαγειρεύω δύο μερίδες) πακέτο πένες (de cecco πάντα).
1 κίτρινη/κόκκινη/πορτοκαλί πιπεριά.
1 κολοκυθάκι.
1 σκελίδα σκόρδο.
2 φέτες μπέικον.
3-4 τοματίνια.
λίγη ρόκα και λίγο μαϊντανό.

Δι εξεκιούσιον :

Βάζουμε το νερό για τις πένες και λίγο πριν βράσει ξεκινάμε με τα λαχανικά. Σε ένα μεγάλο τηγάνι (για να χωρέσει και τις πένες μετά), σωτάρουμε σε ελαιόλαδο αρχικά την πιπεριά και το κολοκυθάκι τα οποία και μπορούμε να τα κόψουμε σε σχήμα πένας (όπως μας έχει δείξει ο φίλος όλιβερ). Μετά από ~3 λεπτά προσθέτουμε και το σκόρδο μαζί με το μπέικον, καθώς και πιπερώνουμε με λευκό πιπέρι.

Λογικά το νερό βράζει και έχουμε ήδη ρίξει τις πένες μέσα. Αφού σοταριστεί και το σκόρδο και πάρει χρώμα το μπέικον προσθέτουμε τα τοματίνια μας (κόψτε τα όπως σκατά θέλετε), ρίχνουμε λίγο από το νερό των ζυμαρικών στο τηγάνι και σβήνουμε την φωτιά. Βγάζουμε τις πένες 1-2 λεπτά πριν γίνουν al dente και τις προσθέτουμε στο τηγάνι για αυτά τα τελευταία 2 λεπτά. Σε τελευταία φάση προσθέτουμε και την ψιλοκομμένη ρόκα με τον μαϊντανό και είμαστε έτοιμοι. Σερβίρουμε με παρμεζάνα.

2 σημειώσεις επί της συνταγής : προφανώς μπορούμε να βάλουμε οποιαδήποτε λαχανικά, αυτά είχα, αυτά έφτιαξα, αυτά έγραψα. Ένας γενικός κανόνας για το μαγείρεμα των λαχανικών είναι "όσο πιο σκληρό το λαχανικό τόσο πιο νωρίς το βάζουμε για σωτάρισμα", για αυτό εξάλλου βάλαμε το σκόρδο μετά την πιπεριά και το κολοκύθι. Ένα άλλο είναι πως ακριβώς η ίδια συνταγή μπορεί και να γίνει με κρέμα γάλακτος, καθώς και να αλλάξουμε το μπέικον με καπνιστό σολομό (απλά δεν είχα σήμερα τα παραπάνω) - με τις δύο παραπάνω προσθήκες το αποτέλεσμα είναι ονειρικό.

Και επειδή μαγειρικοπόστ χωρίς φωτογραφίες δεν νοήται, ιδού :

Καψιόν αν.

Καψιόν ντε.

Πριν κλείσουμε και για σήμερα κάτι άσχετο, έπεσε στην αντιληψή μου τις προάλλες πως το παρόν ιστολόγιο έκλεισε 1 χρόνο ζωής (οεοεοεοε), ίσως έχουμε κάποιο σπέσιαλ ποστ, ίσως και όχι.

PS. @Haters : Truly, do you believe I even care?

Σώστε το ευρό.

2008-02-17T13:46:00.003+02:00

Όκεϊ, όσοι με γνωρίζετε, ξέρετε από πρώτο χέρι την γνώμη μου για τα chain letters και γενικότερα τις διάφορες ιντερνετικές αηδίες του στιλ "πήγαινε ψήφισε εκεί για να αλλάξουμε τις συνθήκες διαβίωσης του παρδαλού κατσικιού.", οι υπόλοιποι που δεν με γνωρίζετε (και από ότι βλέπω στο στατκάουντερ αυξάνεστε και πληθύνεστε ανεξέλεγκτα όπως ακριβώς προβλέψαν οι γραφές), μόλις μάθατε την άποψη μου επί του θέματος - αρνητική, πολύ.

Επίσης, σε αυτό το σημείο να αναφέρω την σημαντικότητα της αισθητικής στη ζωή μας. Είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα και όμως οι περισσότεροι δείχνετε να μην το καταλαβαίνετε και την υποτιμάτε*. Η αισθητική, όπως ακριβώς υποστηρίζει το πανεπιστήμιο του Τέξας, η διεθνής ομοσπονδία περί ζωής, .. , ο ιστολόγος και 29 κατασκευαστές κρεμαστρών, πρέπει να είναι το Νο.1 κριτήριο στην ζωή κάποιου.

Έχοντας πει όλα τα παραπάνω εισαγωγικά, μπαίνουμε και στο ζουμί. Η πολυαγαπημένη μας Ε.Ε. θα βγάλει επετειακό δίευρο και μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου (κοντή γιορτή δηλαδή) ο ευροκοσμάκης θα ψηφίζει για το σχέδιο του νομίσματος διαδικτυακώς. Και επειδής αυτή τη στιγμή το πλέον καρακιτσαρίστικο σχέδιο είναι πρώτο σας εκλιπαρώ να πάτε να ψηφίσετε. Χωρίς να θέλω να πιέσω καταστάσεις, εάν δεν ψηφίσετε το 2ο σχέδιο (το οποίο και προφανώς είναι μακράν το καλύτερο και το πανφανταστικότερο) εύχομαι να σας καταστρέψει η γάτα τον καινούριο δερμάτινο καναπέ ή εναλλακτικώς (αν δεν έχετε γάτα ή/και δερμάτινο καναπέ) να σας καεί το ντι-βι-ντι.

Σε άλλα νέα τώρα, μεταφέρω κάποια λόγια του ανθρώπου που ήταν η έμπνευση μου* για το ιστολογίζειν τα οποία με βρίσκουν σχεδόν 1000% σύμφωνο (α ρε Μπάμπη με τα μαργαριτάρια σου).

"...όπως νοιώθω εγώ τώρα, δηλαδή χωρίς στέρεο έδαφος κάτω από τα πόδια τους αυτή τη στιγμή, αλλά με διάθεση και ενθουσιασμό μικρού παιδιού για νέες περιπέτειες, δοκιμασίες κι απογοητεύσεις, αλλά και επιτυχίες, χαρές και κατορθώματα."

*Σε παρακαλώ θιγμένε μα συνάμα πολυαγαπημένε αναγνώστη μην φεύγεις, δεν το εννοούσα, σε αγαπάω, αλήθεια λέω.
*Τώρα όλοι μάθατε πλέον την πηγή της καταστροφής, το αυγό του φιδιού, τον λόγο που υπάρχει "Το παιδί από την Πάτρα".

PS. Προς οσους δεν πείστηκαν πως το δεύτερο σχέδιο είναι το καλύτερο θα απευθυνθώ στον εθνικιστικό τους εγωισμό και θα γράψω πως Έλληνας το σχεδίασε - όταν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
PS2. Είναι το ευρό με όμικρον επειδή το λέει ο Μπαμπινιώτης ο οποίος είναι και γαμώ τους μάγκες (έχει κάνει και την Ευρώπη δύο φορές με το αυτοκίνητο), και ποιος είμαι εγώ που θα του πάω κόντρα.

Κλεμμένο

2008-02-15T16:16:00.003+02:00

Το σημερινό κείμενο το έγραψε ο συνάδελφος dritsas σε θρεντ για τους μισθούς των απόφοιτων της σχολής μας στο φόρουμ του τμήματος μου.

Εντζόι :

Μην ξεχναμε ομως κατι πολυ βασικο.Αυτη η σχολη πιστευω μας εχει δωσει ενα μαθηματικο υποβαθρο τετοιο ωστε να μπορει κανεις να ανταπεξελθει σε οποιεςδηποτε συνθηκες.Τουτεστιν:

-Ασυμπτωτικοι συμβολισμοι:Οσοδηποτε μικρος και αν ειναι ο μισθος θα υπαρχει παντα ενα ανω και κατω φραγμα διαβιωσης.Στα ακρα του διαστηματος αυτου ειναι απο τη μια ο θανατος(λιμοκτονια) και ο θανατος(υπερκοπωση).

-Η αναλυση εξοδων σε λογαριθμικη κλιμακα παρεχει ενα τροπο λεπτοποιησης της διαδικασιας(refinement αγγλιστι) ωστε να μην μας κλεβουν.Αρα οποτε θα θες να αγορασεις κατι θα συμβουλευεσαι μια semilogy γραφικη συναρτηση στη Matlab.(Προσοχη στις στρογγυλοποιησεις)

-Δεντρα αποφασης:Ξεκινωντας απο τη ριζα του δεντρου που ειναι η παντελης ελλειψη αναγκης της πεινας και χρησιμοποιωντας ως μοναδα το λογο γευματα/κενωσεις μπορουμε να βρουμε ολες τις πιθανες περιπτωσεις(συνδυασμους) που καταληγουν σε φυλλο διαβιωσης.Στοχος μας η μεγιστοποιηση του λογου οταν οι κενωσεις τεινουν προς το μηδεν(η περιπτωση τα γευματα να τεινουν προς μεγαλο αριθμο d>1 γευμα/ημερα εχει πιθανοτητα μηδεν).

-Μαρκοβιανες αλυσιδες χρεους:Οσοι μπουν στο χορο των δανειων και των πιστωτικων καρτων εχουν ενα ισχυρο πιθανοτικο εργαλειο για να υπολογισουν το χρονο που τους απομενει μεχρι να κανουν παρεα με τον Σακη τον αντεροβγαλτη στη στενη.

-Και τελος για καθαρα ψυχολογικους λογους οι μετατροπες σε αριθμητικα συστηματα.Μετατρεπουμε τον μισθο στο δυαδικο και τις ωρες εργασιας στο δεκαεξαδικο.Το μεσο μηκος των ποσοτητων αυτων δινει μια πιθανοφανη αισθηση αβιαστου πλουτου(ελληνας κροισος με εννεα bit).

(Υ.Σ.Οσοι ασχολουνται με τα τυχερα παιχνιδια ως δευτερη εργασια δλδ φρουτακιστες,στοιχηματζηδες,ΚΙΝΟνιολογοι,αλογομουρηδες κτλ ας ανατρεξουν στη θεωρια παιγνιων).

Οσοι λοιπον ακομα παραπονουνται για τους μισθους ας σκεφτουν πρωτα οτι οι αριθμοι αυτοι εχουν αλλο ποιοτικο αντικρυσμα σε μας σε σχεση με τα υπολοιπα επαγγελματα.

Επισης μην ξεχναμε και την κοινωνικη καταξιωση του χωρου μεσω των τιτλων που μας παρεχονται στην αγορα εργασιας(Σι -η-ωωω,Προτζεκτ μανατζερ,Ινφορματικς χαμαλινγκ ασισταντ,Ασανσερ μπατον ντεπαρτμεντ μανατζερ,Χιουμαν εξπλοητ αναλυστ κ.ο.κ.), το οποιο φαινομενο αναφερεται και ως το "θεωρημα του ψωνισμενου φτωχομπινε".

Οι μάγκες...

2008-02-12T18:05:00.000+02:00

Ακολουθεί ποστ υψήλου ναρκισσιστικού περιεχομένου, οπότε όσοι έχετε βαρεθεί να διαβάζετε πόσο πανέξυπνος, πανέμορφος και πανφανταστικός είμαι εγώ και οι φίλοι μου τα αλάνια μπορείτε να σκιπάρετε τις επόμενες παραγράφους και να διαβάσετε τα PS's.

setting : Εξεταστική περίοδος στο ceid.

Δεν θα περιγράψω τις αλανιές που συνέβησαν στις Πιθανότητες (οπού έσκασα μύτη με ταπεράκι με κέικ και σπανακόπιτα, ενώ σύγκριναμε όλα μας τα αποτελέσματα με τον SJ), αλλά τα χθεσινά που λάβαν χώρα στην εξέταση της σεπλασπλας.

Σκάει μύτη η ομάδα λοιπόν (το γνωστό και καταξιωμένο πλέον GEID) στο αμφιθέατρο και με λίγη προσπάθεια βρίσκουμε να κάτσουμε δίπλα ο ένας στον άλλον. Στο αμφιθέατρο μαζεύεται η σάρα, η μάρα (και φυσικά και το κακό συναπάντημα) και έτσι οι εξεταστές αποφάσισαν να μας δείξουν την σκληρή τους πλευρά : "Όποιος μιλήσει αφού μοιραστούν τα θέματα έχει φύγει" - σε Chuck Norris ύφος - ώστε να αποτραπεί η όποια αντιγραφή (α ρε κρις θα σου φάω τον τίτλο του Captain Obvious)

Anyways, μοιράζουν τα θέματα (που μπορεί και να ήταν τα πιο εύκολα θέματα μέχρι τώρα) και η πάρλα από μεριά μας ήταν αδιάκοπη. Ενδεικτικά θα αναφέρω μερικούς διαλόγους που λάβαν χώρα με τους επιτηρητές στα 2 μέτρα και τους συμφοιτητές μας να έχουν μείνει με την φάτσα του μαλάκα με την όλη άνεση που είχαμε :

ios : Δεν μου λες ρε, τι φαί έχεις στο σπίτι;
bibo: Άμα θες να σου πω, πες μου το 3β..
ios : Ωχ μωρέ μαλάκα, το πρώτο είναι, μα καλά πόσο άχρηστος είσαι;
bibo: Μπριζόλες..

ios : Ρε συ το 1-6 σίγουρα είναι 10; Νομίζω πως κληρονομεί από την άλλη κλάση και είναι 20.
SJ : 90% σίγουρος ότι είναι 10.
ios : Σκατά και εγώ τόσο σίγουρος είμαι ότι είναι 20. Μάλλον θα φτιάξω έναν αριθμό που να μοιάζει και στους 2.

//Tελικά έβαλα 20..

Το αποκορύφωμα ήταν όταν φεύγαμε που μας υπερέκραξε ο ένας επιτηρητής "Μαζί κάτσατε, μαζί φεύγετε, μιλάγατε συνεχώς, το γαμήσατε το θέμα", "Ε ναι, αλλά δεν έιναι ότι αντιγράφαμε, αφού το γνωρίζουμε το αντικείμενο. Τι θα φάμε λέγαμε" - η εν μέρει αληθινή απάντηση.

Τα χάιλάιτς της ώρας ήταν οι έρμοι συμφοιτητές μας που είχαν την τιμή/ατυχία να κάτσουν δίπλα μας και προσπαθούσαν συνωμοτικά να αντιγράψουν και εμείς μέσα στην καλή χαρά και χωρίς φόβους και πάθη τους λέγαμε τις απαντήσεις φωναχτά. Το άλλο χάιλάιτ ήταν ένας τύπος (5ο έτος νομίζω), που όχι μόνο τον άλλαξε θέση επειδή αντέγραφε, αλλά και παραλίγο να τον πετάξει έξω - άμα είσαι λούζερ..

PS. Μακρυά από το facebook, είναι από τα πιο εθιστικά πράγματα στο νετ - ευτυχώς που πρόλαβα να περάσω μερικά μαθήματα πριν βυθιστώ στον βούρκο του.
PS2. Από σήμερα γυρνάω στα γυμναστήρια και το project "tylerdurdenisation" βγαίνει από το ψυγείο, woot!
PS3. @cyberdocgr : Πως σου φάνηκε η δυνητικώς μέλλουσα νύφη σου; To μόνο που μένει είναι την επόμενη φορά που θα την συναντήσω να της προσφέρω την βέρα της προγιαγιάς και να την ζητήσω σε γάμο, αφού πρώτα πιάσω μία φάτσα μεταξύ Νίκου Ξανθόπουλου και Παναγιώτη Γιαννάκη.

Partying

2008-02-11T20:34:00.000+02:00

ή αλλιώς "μίνι αναφορά ευτραπέλων Σαββάτου"

Όλα τα είχε το πάρτι στο mods, ποτά, γυναίκες, έναν ντι-τζέι που να παίζει κατ'εντολήν μας, ποτά, τούρτες, σαβούρα του κρις, δύο αλλοπρόσαλλες και ταυτόχρονα παρανοϊκές "I", χορούς, σαβούρα του bibo, τούρτες στα μούτρα του Μπάμπη, ποτά, την γυναίκα που φέρει τον τίτλο "η δυνητικώς γυναίκα της ζωής μου"* ή και "δεν νεξτ μπεστ θινγκ", τις (κατά τον νικ) πιο χοτ ηλεκτρολογίνες, σαβούρα δική μου και φυσικά την απορία όλων "μα καλά πως είναι δυνατόν να γίνεσαι 22;;" - ασκ δε πάρεντς.

Δυστυχώς φωτογραφικό υλικό δεν υπάρχει καθώς η κάζιο έμεινε από μπαταρία την κρίσιμη στιγμή και η άλλη φωτογραφική μηχανή (ευγενική χορηγία της μίας αλλοπρόσαλλης Ι.) έιναι συμβατική και θα πρέπει να περιμένουμε να πάει να τις εμφανίσει.

Μερικές ευχαριστίες τώρα στους καλεσμένους μας. Καταρχάς ιδιαίτερη μνεία να γίνει στον Ποκερομήτσο (ετσι τον φωνάζουν και στο σπίτι του) ο οποίος έφερε και τις περισσότερες γυναίκες (Ηλεκτρολογίνες included). Επίσης τα 2α σπέσιαλ θενκς να πάνε στον Απ. ο οποίος συνοδευόταν από "αυτή τη τύπισσα που μου έχει πάρει τα μυαλά"* και επιτέλους συστηθήκαμε (ελπίζω να μην βαδίσω στα χνάρια του Μπ. και να συνεχίσω να της μιλάω). Οι τελευταίες ειδικές ευχαριστίες να πάνε σε όλους όσους παρεβρεθήκανε στις δύσκολες στιγμές του φίλου μου που τα έβγαλε όλα - πρέπει να γίνεις μάγκας πρώτα για να κατεβάζεις τα ποτά μονοκοπανιά χωρίς στομαχικά προβλήματα..

Περαιτέρω λεπτομέρειες δεν αναφέρω γιατί αφενός από ένα σημείο και μετά όλα έγιναν λίγο μπλέρι, και αφετέρου βαριέμαι λίγο - αυτά που ήθελα να γράψω πολύ τα έγραψα ;p.

Σε άλλα νέα θέλω μέσα από αυτό το ιστολόγιο να συμπαρασταθώ στον συνάδελφο και φίλο SJ, ο οποίος ανέχεται σε καθημερινή βάση τις μουρλαμάρες της έτερης αλλοπρόσαλλης "Ι", κουράγιο αδερφέ..

*2 πράγματα, τους χαρακτηρισμούς και τους τίτλόυς τους εννοώ επακριβώς όσο υπερβολικό και αν ακούγεται(διαβάζεται έστω), το άλλο είναι ότι ψιλοντρέπομαι να δώσω το λινκ από το myspace της (ναι έχω φτάσει σε τέτοιες κατάντιες) αλλά με ασφάλεια μπορώ να πω πως είναι εξαιρετικά εξωτικώς όμορφη.

PS. @Aπ. : καλά προφανώς και όταν πρωτοσκεφτήκαμε με τον Μπ. να κάνουμε πάρτι ένα από τα πρώτα πράγματα που σκέφτηκα ήταν η σημερινή ανάρτηση στο μπλογκ (και ας μην βγήκε όσο συναρπαστική όσο την είχα σκεφτεί τότε :Ρ).

Καταστροφών συνέχεια

2008-02-07T21:25:00.000+02:00

Πάνω που έγραφα πως μου έλειψαν τα τουβλοπόστ...

Αφού άντεξα την καφεδοκαταστροφή, και μετά από μία πολύ ψύχραιμη αντιμετώπιση της προηγούμενης καταστροφής με τον πάγκο (ελέω και διαφόρων "επισκεπτών") το παιδί από την Πάτρα αντιμετώπισε με πλήρη επιτυχία την σημερινή (σχεδόν ολική) σπιτό-καταστροφή.

Μίνι εισαγωγή για περιγραφή της πνευματικής και σωματικής κατάστασης την στιγμή που όλα συνέβησαν. Χθες, Τετάρτη γράφαμε Πιθανότητες μάθημα του οποίου τις διαλέξεις είχα παρακολουθήσει σχεδόν όλες (και μάλιστα μου έκοβε κιόλας - στις σημειώσεις μου σε κάποια σελίδα γράφω "Απάντησα και μου είπε μπράβο", πόσο παιδικός :Ρ). Όπως είναι λογικό λοιπόν κάθησα να διαβάσω το προηγούμενο βράδυ για να μην πάνε στράφι όλες αυτές οι επιτυχείς παρακολουθήσεις μέσα στο εξάμηνο. Το διάβασμα κράτησε από τις 2 μέχρι τις 4μιση και ο μορφέας με επισκέφθηκε μία ώρα αργότερα. Το ξύπνημα αν και λίγο συγκυριακό (a gazillion thanks to SJ), επήλθε και το μάθημα εδώθη με επιτυχία - σιγά μην δεν έσκιζα με τόσο καλό διάβασμα. Η υπόλοιπη μέρα ήταν αρκετά μεγάλη και με χρονολογική σειρά περιείχε : ένα καινούριο Sony Ericsson K320i, 1 καινούριο ζευγάρι AND1, 1 καφέ, ένα παιχνίδι μπάσκετ (το πρώτο μετά τον τραυματισμό - btw μας ισοπεδώσανε οι αντίπαλοι και στα 2 παιχνίδια) και τέλος νυχτερινή έξοδο. Κατά τις 3μιση λοιπόν ακουμπάω στο μαξιλάρι και αυτό ήταν, επιτέλους θα ξεκουραζόμουν - αμ δε.

6:30 σήμερα το πρωί : Ο πλέον εκκωφαντικός ήχος (ακούστηκε μέχρι τον πέμπτο) διαταράσσει τα συναρπαστικά μου όνειρα (μια μυστήρια τύπισσα με έκανε αντ στο μαισπέις) όχι απλά με ξυπνάει, αλλά και αναγκάζει τον οργανισμό μου να εκκρίνει ποσότητες ντοπαμίνης και αδρεναλίνης τέτοιες που άνετα έπαιζα ξύλο με τον Σοφοκλή και νίκαγα - είχα φρικάρει. Μετά το ηχητικό σοκ ανοίγω μάτι και βλέπω την τηλεόραση να έχει προσγειωθεί με την οθόνη στο πάτωμα ακριβώς δίπλα στο κρεβάτι, ήταν η πηγή του ήχου - σκέψεις "wtf?" άρχισαν να με κατακλύουν. Έπρεπε να ανοίξω το φως για να δω την καταστροφή σε όλο της το μεγαλείο, καθώς και την αιτία της.

Τα ράφια κρέμονταν πάνω από το γραφείο, ότι είχαν πάνω (που είχαν πολλά) έπεσαν στο σπίτι και γέμισαν το πάτωμα του καθιστικού, του υπνοδωματίου και του γραφείου, τα χοντρά βιβλία των γλωσσών προγραμματισμού (που ποτέ δεν έχω ανοίξει) πέσανε πάνω στην τηλεόραση και την τουμπάρανε και ένα σπασμένο ποτήρι με νερό έβαλε την όλη φάση στην κατηγορία "γαμημένα σκατά" (φάκιν σιτ αγγλιστί) . Βεβαίως-βεβαίως, παρά το όλο γείωμα που έφαγα, δεν παρέλειψα να αποθανατίσω με την κάζιο τον όλο σουρεαλισμό της κατάστασης. Αφού ξεκρέμασα τα ράφια τα οποία ήταν έτοιμα να λιώσουν τόσο την οθόνη του πισιού μου όσο και τα πολυαγαπημένα μου ντόλτσε-καμπάνα και αφού έβγαλα την τηλεόραση από την πρίζα μην σκάσει το ξαναγύρισα στον ύπνο (οπου φυσικά κοιμήθηκα με τον φόβο της πτώσης του τρίτου ραφιού).

Ακολουθεί το προαναφερθέν (spelling police?) οπτικό υλικό :

Το πάτωμα στους χώρους καθιστικό, γραφείο και υπνοδωμάτιο, λίγα λεπτά μετά το συμβάν.

Η (πρώην) θέση των ραφιών, σε δεύτερη μοίρα και κάτω αριστερά τα άπειρα πράγματα που προσγραφειώθηκαν.

Το μεσημερι λοιπόν, όταν και ξύπνησα, αφού ήπια καφέ ξεκίνησε η αναδόμηση - μάλλον η αναράφωση. Χωρίς ίχνος μιζέριας να αναφέρω πως δεν ήταν και το πιο ευχάριστο πράγμα στον κόσμο να προσπαθώς να μαζέψω τα ασυμάζευτα αλλά παρόλα αυτά 2 ώρες και μία δανεική ηλεκτρική σκούπα μετά το σπίτι ήταν πάλι κούκλα (εοεοεοε). Αυτό είναι το αγαπημένο μου σημείο, να είναι μία κατάσταση σκατά και να δουλεύω για την επαναφορά της τάξης (άσχετο). Επήλθε και συννενόηση με το αρχηγείο στην Αθήνα και εντός ημερών έρχεται βιβλιοθήκη δαπέδου για να είμαστε πιο ισορροπημένοι (και ταυτόχρονα ξέγνοιαστοι) στο μέλλον.

Σε άλλα νέα τώρα να ανακοινώσω πως οι επίσημοι εορτασμοί για τα 22 χρόνια από την γέννηση μου θα λάβουν χώρα το προσεχές Σάββατο στο αγαπημένο πλέον μοντς, μετά τη μία θα είμαστε όλοι (o SJ, o B. o stig, ο Chris, ο ποκεροΜήτσος, όλος ο καλός ο κόσμος..) εκεί. Cheers!

Λιτλ ριπόρτ

2008-02-05T17:46:00.000+02:00

Και οι μέρες της εξεταστικής στην όμορφη μας πόλη* περνούσαν ήσυχα. Θρι κόρσις ντάουν σιξ του γκόου. Πιο συγκεκριμένα μέχρι στιγμής τα είχαμε όλα, ένα μάθημα που μετά από μιας νύχτας διάβασμα πήγε καλά, ένα που δεν ξύπνησα και έγινε της πουτάνας από αντιγραφή και ένα που ξύπνησα και έγινε της πουτάνας από αντιγραφή - του πούστη άμα δεν το πέρασα (πάλι).

Συνεχίζοντας τα του ceid, έπεσε χθες στην αντίληψη μου πως ο πραγματικός αριθμός των φοιτητών στο έτος μου δεν είναι 30, αλλά γύρω στο ενάμιση αμφιθέατρο άτομα - τους έπιασε ένας πόνος για την σχολή όλους τώρα μέσα στην εξεταστική. Επίσης είναι γεγονός πως όλες οι φετινές πρωτοετείς δεν βλέπονται, καθόλου όμως, το θέαμα στο αμφιθέατρο προχθές ήταν τουλάχιστον αντιαισθητικό. Όπως όλα δείχνουν με μία Ιν. μια Ελ. και μια Χρ. θα την βγάλουμε μέχρι να πάρουμε το δίπλωμα.

Σε λοιπά Πατρινονέα, άξιοι αναφοράς φυσικά και είναι οι 2 χθεσινοβραδυνοί σεισμοί οι οποίοι έδωσαν στην Μαρία τα πατήματα που έψαχνε για να με λιώσει στο δούλεμα όσο εγώ κρυβόμουν κάτω από τις πόρτες σαν την καλή κοτούλα που είμαι. Προσφορά της ημέρας το συγκεκριμένο σάιτ το οποίο when it comes to earthquakes and mediterranean - που λένε και στο χωριό μου - είναι το καλύτερο, bookmark it.

Η όμορφη μας πόλη.

PS. Κοιτάζω το σημερινό ποστ και αναρωτιέμαι με τον εαυτό μου, που είναι εκείνα τα ποστ τούβλα, που είναι οι προτάσεις-παράγραφοι, έστω εκείνες οι ιστορίες που ο Λάικ τόσο τις βαριόταν; Οεο; Κλαψ πάει έχασα το μπλογκογραφικό μου ενδιαφέρον.

Ραντάιμ Έρο..

2008-02-02T00:40:00.000+02:00

Όπατις!

Μερακλώσαμε πάλι οι καψούρηδες, αααχ.

On meds*

2008-01-29T14:37:00.000+02:00

Μην πολυλογώ τα πως και τα γιατί, πήγα να παίξω μπάσκετ, έφαγα ξεγυρισμένη αγκωνιά στο στήθος από τον "πλανητάρχη", μετά από 4 μέρες και εφόσον οι πόνοι όποτε ανέπνεα/έβηχα/φτερνιζόμουν παρέμεναν το ίδιο έντονοι αποφάσισα να πάω στο νοσοκομείο. Εκεί ο ντόκτορ μου διέγνωσε μυϊκή κάκωση στον μείζονα θωρακικό μυ (γλυτώσαμε το fractured rib εοεοεοεο), μου έγραψε κάτι φάρμακα για τον πόνο και με έστειλε σπίτι μου.

Μερικές διευκρικνίσεις. Ο "πλανητάρχης" είναι ένας τύπος γύρω στο 2.05 και στα ~150 κιλά, πλανητάρχη τον φώναζε η παρέα του, παρατσούκλι το οποίο ομολογουμένως είναι άκρως ταιριαστό τόσο με την πληθωρική του εμφάνιση, όσο και με τον εξίσου πληθωρικό του χαρακτήρα (γαμώ τους χαβαλέδες κατά τα άλλα ο τυπάς). Επίσης ο πλανητάρχης έπαιζε συμπάικτης με μένα και την αγκωνιά την έφαγα όταν πηδήξαμε για ένα ριμπάουντ, φυσικά και ποτέ του δεν κατάλαβε πως με χτύπησε. Όσον αφορά τα φάρμακα τώρα, καμία σχέση με vicodin, δυστυχώς, κάτι φλωρο-painmeds είναι τα οποία δεν με πιάνουν καλά καλά - γαμώτο.

Πάντως αυτό που μου την σπάει περισσότερο στην όλη υπόθεση "πλάνετ μαν τσακισ-ed μι" είναι η επιβεβλημένη αποχή για 2 εβδομάδες απο οποιαδήποτε αθλητική δραστηριότητα. Σκατά, και είχα προγραμματίσει τόσο καλά τον TylerDurden-ιασμό μου - είναι από τις περιπτώσεις που ο άνθρωπος σχεδιάζει και η ζωή κρυφοκοιτάζοντας μειδιά ειρωνικά.

Σε άλλα νέα τώρα δεν ξέρω αν το ακούσατε αλλά ο Χριστόδουλος κοιμήθηκε και έτσι εν μία νυκτι από μακαριότατος έγινε μακαριστός - έλεος μας πρήξανε και μας ζαλίσανε με την κοιμησή του, στην τελική χεστήκαμε, λες και είναι ο πρώτος που πεθαίνει από καρκίνο. Επίσης γαμάτα είναι και τα κάθε είδους αφιερώματα που εξυμνούν το έργο του, έλεος για τον ίδιο άνθρωπο που μάζεψε υπογραφές για τις ταυτότητες και τον γείωσε η μούρη ο Κωστής μιλάμε. Γυρίστε το πάλι στον Ζαχόπουλο ρε κανάλια, πορώθηκα άσχημα με το σάμαρι του Στιγκ τις προάλλες επί του θέματος.

*Ή αλλιώς : "Όταν τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα" - όταν βέβαια όνειρο σου είναι να γίνεις σαν τον Χάουζ (btw καινούριο επισόδειο βγαίνει σε μερικές ώρες, οεεοεο^2).

PS. @ Στιγκ : ρε χαμένε μπες με g-account να σε βάλω στους όθορς να μας γράφεις τα δικά σου (τεμπέλικα η αλήθεια είναι) νέα.

Πολιτισμός

2008-01-26T19:30:00.000+02:00

Επειδή αγαπάμε τον Ταραντίνο, τον Ροντρίγκεζ και οτιδήποτε με το οποίο καταπιάνονται.

No more charcoal

2008-01-26T15:43:00.000+02:00

Ο λόγος για την ελληνικαρομουσική και τα "ατίθασα -ελληναρό- νιάτα" που την ακούνε.

H παρέα σήκωνε μπουάτ "all day by mods" (είναι το γυφτουλέ άλτερ ίγκο του μοντς), οπότε τι να κάνω και εγώ - καλή περίπτωση και η μία της παρέας - κουβαλήθηκα.

Ακολουθεί μίνι περιγραφή του σκηνικού. Τραπεζάκια τιγκάτα με πουκαμισωμένους/άφτερσεϊβιασμένους (φυσικά με το σταυρουδάκι να σκάει μύτη) και φλωρογκόμενες φορτωμένες με 50 ευρώ καλλυντικά οι οποίοι ήταν συνεχώς ημιμερακλωμένοι. Οι αοιδοί (αηδοί βασικά) να μιμούνται φωνές αντί να διασκευάζουν τα τραγούδια με αποτέλεσμα να νομίζω πως όλα τα αστέρια του εντέχνου βρίσκοντε μαζεμένα στο ίδιο μέρος (ποιος στην τύχη μου). Οι επιλογές των τραγουδιών φυσικά και ήταν άκρως επιτυχημένες - αν γουστάρεις να μιζεριάζεις με την κάθε αναποδιά που σου συμβαίνει. Τόση κλάψα και τόσος πόνος μαζεμένα, νταξ, λίγο ντροπή, και άλλοι αγαπήσαμε μα δεν κάναμε έτσι - άντε να χάσαμε το πολύ 2-3 γεύματα και μερικά κιλά, ε Μπ. ;;

Τέλος πάντων, όλα αυτά ήταν λίγο ή πολύ αναμενόμενα και δεν θα έπρεπε να γκρινιάζω καθώς ήταν επιλογή μου να πάω να ακούσω τις αηδίες - όπως είπαμε η μία περίπτωση της παρέας ήταν από πολύ καλή εώς και εξαιρετική (όταν έβγαλε το παλτό της). Παρ'όλα αυτά η γκρίνια μέχρι τώρα είναι κάτι παραπάνω από έκδηλη. Ο λόγος απλός, τραγουδήσανε Δυτικές συνοικίες, Λοκομόντο, Λάκη Παπαδόπουλο και Πανούση (αξιολογότατοι και άκρως ανεβαστικοί όλοι τους), αλλά τι να το κάνεις όταν τραγουδάνε 2 20χρονοι επίδοξοι σκυλάδες που ένα από τα όνειρα τους είναι να γίνουν οι επόμενοι Χατζηγιάννηδες*. "..Καλοκαρινά ραντεβού πάνω στο σώμα σου" εν μέσω λυγμών, "..μ'αρέσει στα φανερά κι ο Μητροπάνος" για να μην ξεχνάμε την καταγωγή μας, "..γυριστρούλα δεν κοιμάμαι.." με την 3πλάσια θλίψη του Angie και για τέλος άφησα την απίστευτα αηδιαστική εκτέλεση του "Pro" των λοκομόντο - παραλίγο να πάθω εγκεφαλικό επιτόπου.

Όταν έμαθα - από έγκυρη πηγή - πως αργότερα θα παίξει βαριά σκυλάδικα και νησιώτικα (!!), με έπιασε μία ξαφνική νύστα και την έκανα με αλαφρά πηδηματάκια - ναι καλά καταλάβατε, επικοινωνία μηδέν με την ενδιαφέρουσα περίπτωση.

Αρκετή γκρίνια για σήμερα, θα γίνω στιγκ σε λίγο έτσι όπως πάω. Ένα τελευταίο σχόλιο πάντως το οποίο έχει αναλυθεί αρκετά σε ιν-βίβο συζητήσεις με την πιο "κουλ γυναίκα" των Πατρέων, του ματς ντράμα ρε παιδιά, μα πραγματικά η τάση για δραματοποίηση-μεγέθυνση των προβλημάτων είναι απίστευτα μεγάλη. Λίγο τσιλ που με είχαν συμβουλέψει και σε κάτι διακοπές πριν 2 χρόνια.

Σε άλλα πατρινονέα, να ανακοινώσω και δημοσίως την πρόθεση μου να γίνω εντός διμήνου Tyler Durden, και φυσικά να αναφέρω στις διαδικτυακές οικογενειακές δυνάμεις πως το έχω ρίξει στην μαγειρική, όλο στα ριζότα, τις περίεργες σάλτσες* είμαι και τα μαγειρευτά.

PS. Και ένα κομματάκι για να ξελαμπικάρουμε από την σημερινή (χθεσινοβραδυνή για μένα) πιότητα :

Για να ακούσετε ολόκληρο το remix κατεβάστε το "Silent Alarm Remixed".

*Τον μισώ τον κοντό, δεν έχω μισήσει έτσι άλλον άνθρωπο, αλήθεια.
* Το αβοκάντο μια μαλακία και μισή αποδείχθηκε, επίσης είναι και τίγκα στα λιπαρά.

Eξαιρετικά αφιερωμένο

2008-01-23T15:10:00.000+02:00

Το σημερινό ποστ είναι αφιερωμένο σε όλους όσους μου έκαναν μόστρα την σουπερντουπερ γαμάουα broadband τους και πετούσαν ατάκες του στυλ "πω πω αμέσως φόρτωσε το βίντεο στην σωλήνα", "έχω βαρεθεί να κατεβάζω σειρές", "καλά το router έχει χρονίσει στα 20Mbps". Ok αρκετά με πρήξατε, εφαρμόζοντας την γνωστή ρήση με το κρύο πιάτο σας παρουσιάζω τις δικές μου ταχύτητες από το γραφείο...

Fedora από ntua.

Fedora από άσχετο mirror.

Debian για τον Μπ.

Debian για μένα.

Πλέον μπορώ να λέω "έχω βαρεθεί να κατεβάζω λειτουργικά" και να είναι αλήθεια.

PS. Ένα άσχημο νέο της τελευταίας στιγμής, κρίμα το παιδί και είχε όλο τον κόσμο στα πόδια του. Πραγματικά κρίμα.

Massive Hardware Failure

2008-01-22T14:45:00.000+02:00

Μετά από 1 δανεισμένο σετ κατσαβιδιών, κατέβασμα 3 διαφορετικών λειτουργικών, 1 δανεισμένο (και αγύριστο μάλλον) DVD drive, 61 αποτυχημένες προσπάθειες για μπουτ, 2 αλλαγές σκληρού, καμιά 10ρια ώρες πάνω από ένα ανοιγμένο πισί και άλλες τόσες ώρες εσωτερικού σιχτιριάσματος το παιδί από την Πάτρα επανήλθε..

Χωρίς να εμβαθύνω σε περισσότερες λεπτομέρειες, απλά να αναφέρω πως τα 2 τελευταία byte του ενός από τα δύο chip κύριας μνήμης αποδείχθηκαν καμένα και για αυτό το λόγο δεν μπορούσα να κάνω τίποτις.

Από την όλη πισό-Οδύσσεια μου έμειναν μερικά πράγματα που πραγματικά θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Πρώτα από όλα η ρήση "Αν δεν βρίσκετε τι φταίει, ρίχτε τα στο hardware" ισχύει απόλυτα. Αποδείχτηκε επίσης πως τι με, τι χωρίς πισί ουσιαστική διαφορά δεν υπάρχει - ειδικά από την στιγμή που δεν είχα να κάνω κάποια εργασία ή κάτι παρεμφερές.

Σε άλλα πατρινονέα τώρα, το προηγούμενο Σάββατο είχαμε την έναρξη του καρναβαλιού η οποία συνδυάστηκε με βραδυνή μπιροτεκιλοέξοδο η οποία για το ένα τρίτο της παρέας έληξε άδοξα*, το άλλο ένα τρίτο έψαχνε (πάλι) ασφαλή διαδρομή γυρισμού για το σπίτι του, ενώ ο Μήτσος έμεινε με το πουλί στο χέρι καθώς το γκουμινάκι που περιτριγύριζε αποδείχθηκε (και αυτό) πως ανήκει σε αυτό το αντιπαθητικό είδος των κοκ-τίζερς.

PS. Ειδική μνεία στον Ες-Τζέι για την πολύτιμη βοήθεια του κατά την "Οδύσσεια".

*Κοινώς έκανε εμετό.

Πόδια κότας.

2008-01-16T17:55:00.000+02:00

Συνεχίζοντας το τρεντ των τελευταίων ημερών η σημερινή ανάρτηση φιλοξενεί ένα άλλο μέλος του ζωικού βασιλείου, μονάχα που αυτή τη φορά το συγκεκριμένο μέλος είναι οικόσιτο, νεκρό και αρκετά πιο μαγειρεμένο.

Πριν συνεχίσουμε με την σημερινή συνταγή (όχι, σήμερα δεν έχει φωτογραφίες από κότες) να αναφέρω πως το έναυσμα για το συγκεκριμένο πιάτο έδωσε αυτό εδώ το ποστ του άκρως ενδιαφέροντος Culinaria Italia. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Τα υλικά για 2 μερίδες :

~700gr Φιλέτο από μπούτι κοτόπουλο.
μισό κρεμμύδι ψιλοκομμένο.
χυμός από 2 μικρά ή 1 μεγάλο λεμόνι.
1 κουταλάκι μέλι ή/και μουστάρδα (προαιρετικά).

Η παρασκευή :

Σωτάρουμε το κρεμμύδι σε ελαιόλαδο (σε μετριοχαμηλή φωτιά και μεγάλο τηγάνι) και midway through απλώνουμε τα πιπερωμένα φιλετάκια. Όταν το κοτόπουλο αποκτήσει το χρώμα που θέλετε το γυρνάτε και αφήνετε για άλλο τόσο. Όταν τελειώσει η διαδικασία χρωματισμού της κότας, προσθέτετε τον χυμό λεμονιού* μαζί με λίγο νερό (~μισό φλυτζάνι του καφέ), προσθέτετε αλάτι, χαμηλώνετε το μάτι όσο πάει και σκεπάζετε. Μετά από περίπου 10 λεπτά η κοτονοστιμιά είναι έτοιμη.

Στο σερβίρισμα ρίχνετε λίγη πλυμμένη κάπαρη (μη λυσσάξουμε κιόλας) από πάνω και είστε έτοιμοι. Για συνοδευτικό πιστεύω πως το ακατέργαστο ρύζι (το καφέ) είναι μακράν το καλύτερο, αλλά και βρασμένα λαχανικά (αρακάς, φασολάκια, κουνουπίδι) θα του πηγαίνουν πολύ.

*Τον χυμό λεμονιού μπορείτε να τον εμπλουτίσετε με είτε 1 κουταλάκι μουστάρδα, είτε 1 κουταλάκι μέλι, ανάλογα τα κέφια, φυσικά μπορείτε να πειραματιστείτε και να τα βάλετε και τα δύο - εγώ πάντως αυτό θα κάνω νεξτ τάιμ.

Και φυσικά όπως σε κάθε ποστ που εκθειάζω τις μαγειρικές μου ικανότητες - με μοναδικό σκοπό τον εντυπωσιασμό των αναγνωστριών - έτσι και στο σημερινό περιλαμβάνονται οι σχετικές φωτογραφίες.

Καψιόν 1.

Καψιόν 2.

Καλή όρεξη.

Σαφάρι παρτ του.

2008-01-15T18:56:00.001+02:00

Όπως λέει και ο τίτλος, το σημερινό ποστ είναι η εξίσου αλληγορική, αλλά όχι τόσο ψαγμένη συνέχεια του παραπροηγούμενου ποστ. Πιστεύω πως όλοι, γνώστες και μη θα καταφέρετε να καταλάβετε τους συμβολισμούς και τα κρυμμένα νοήματα - κάτι σαν το "Da vinci code", αλλά στο πιο Πατρινό του ένα πράγμα.

Σε αυτό το σημείο να διευκρινιστεί πως η τελευταία φωτογραφία είναι άκρως παραπλανητική και εκτός πραγματικότητας, δυστυχώς.

PS. @cyberdoc : Μάλλον δίκιο είχες πως το αντικείμενο είναι c.t.
PS2. Καλά η μετάδοση στο Ολυμπιακός - Τζιγγεριακός ήταν τουλάχιστον αστεία και για άλλη μία φορά αποδείχθηκε πως ο Βερνίκος είναι μάλλον τυφλός.

"μπλιεξ"*

2008-01-11T20:35:00.000+02:00

Αγαπητές φίλες και φίλοι, το ιστολόγιο σήμερα μετά από πολύ καιρό επανέρχεται σε πιο πρακτικά και καθημερινά ζητήματα, και φιλοξενεί για άλλη μια φορά ένα ποστ περί μαγειρικής.

Μία μικρή εισαγωγή πριν περάσουμε στην σημερινή μας συνταγή για να δώσουμε τα κρέντιτς εκεί που πρέπει : η αρχική ιδέα του "μπλιεξ" ανήκει στην ξαδέρφη μου Φιλ. η οποία έβρισκε πάρα πολύ γλυκό και λιγωτικό το μιλκ-σέικ μπανάνας. Να μην σας κρατώ σε αγωνία και να μην τα πολυλογώ κιόλας η Φιλ. πρόσθεσε στο μιλκ-σέικ μία κουταλιά γιαούρτι -εξού και η ονομασία "μπλιεξ".

Ας τα πάρουμε όμως ένα ένα.

Τα υλικά που θα χρησιμοποιήσουμε :

1 μπανάνα
λίγο γάλα
μισό κεσεδάκι γιαούρτι (complet με τα χίλια - μακράν το πιο νόστιμο)
2-3 μπισκότα πτι-μπερ (προαιρετικά).

Η διαδικασία :

Προσθέτουμε τα παραπάνω στο μπλέντερ μας μαζί με 2-3 παγάκια (για να είναι πιο δροσερό) και με την ισχύ περίπου των 2/3 ενός αλόγου τα κάνουμε κρέμα (εξού και το όνομα) και τα σερβίρουμε. Μόλις φτιάξαμε το υπερθεϊκά νόστιμο, απίστευτα θρεπτικό και δυναμωτικό πράγμα, στην υγειά μας.

Τα υλικά μαζεμένα μέσα στον νέο μηχανικό μου έρωτα.

Τέρμα δεξιά το πτι-μπλιεξ. Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι από το χθεσινό πρωινό.

Μία μικρή διευκρίνιση, όχι δεν είναι στο καθημερινό πρόγραμμα η ασπιρίνη για πρωινό, απλά είχα εκείνο τον απαίσιο πόνο πίσω από το αριστερό μάτι, προιόν της αλκοολοποσίας της προηγούμενης νύχτας όταν και οι εορτάζοντες της παρέας κερνούσαν ασύστολα.

*Αν παρασκευάσετε την βερσιόν με τα μπισκότα τότε το όνομα γίνεται "πτι-μπλιεξ" ή "μπλιεξ-μπερ" ότι προτιμάτε.

PS. Μόλις είδα στην τηλεόραση ότι ο κ.κ. Χριστόδουλος αρνείται να εισαχθεί στο νοσοκομείο για περαιτέρω εξετάσεις. Είτε αλλαξοπίστησε ξαφνικά και έγινε Christian Scientist, είτε αντιλαμβάνεται πως θα έχει επισκέψεις σύντομα και δεν θέλει να φύγει από το σπίτι.

Σαφάρι παρτ ουάν.

2008-01-10T18:43:00.000+02:00

Το σημερινό ποστ είναι για λίγους και εκλεκτούς, πραγματικά θα είναι μία πολύ μεγάλη έκπληξη αν οι ιντερνετικοί και οι μη-μυημένοι καταφέρετε να αναγνωρίσετε την αλληγορία που κρύβεται πίσω από τους κροκόδειλους και το ρήμα που συνδέεται άμεσα μαζί τους. Oι λοιποί δημοσιογράφοι και μη, καλά τα καταλάβατε..

PS. Αναμείνατε για την συνέχεια του φοτοσαφάρι.

Οσάμα

2008-01-07T20:27:00.000+02:00

Πάνω που τον είχαμε ξεχάσει ή μήπως όχι; Όπως και να έχει το παιδί από το Αφγανιστάν έστειλε νέο μήνυμα προς τους ηγεμόνες του Δυτικού κόσμου.

Ιδού :

Photo stuff

2008-01-05T17:01:00.000+02:00

Το παρόν ποστ ξεκίνησε σαν το φωτογραφικό κάουντερπαρτ του ακριβώς από κάτω, φορτώνοντας όμως την μία φωτογραφία μετά την άλλη αφ'ενός αντιλήφθηκα πως οι περισσότεροι θα τις βρίσκατε εξαιρετικά βαρετές/ανούσιες και αφ'ετέρου το ποστ θα ήταν καμιά 10αριά μέγκα δεδομένης της ανάλυσης των φωτογραφιών. Έτσι παρόλο που το διαθέσιμο φωτογραφικό υλικό είναι αρκετά μεγάλο, θα ανεβάσω μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες με μίνι περιγραφή. Οι άμεσα εμπλεκόμενοι, καθώς και οι λοιποί περίεργοι μπορούν εύκολα να δουν όλες τις φώτο στα web album μου στο πικάζα.

Πλαν πανοραμίκ 1.

Tα ξωτικά του Άη-Βασίλη.

Πλαν πανοραμίκ 2.

Ζουκουμπί, kinkily kinky (@ Mo' Better).

Οι φίλοι μου οι ροκάδες (@ Mo' Better).

Ουρλιάζοντας 1 (@Μo' Better).

Οι πρώτες 3 φωτογραφίες είναι από την Αράχοβα παραμονή Χριστουγέννων, η πρώτη φώτο στο μο μπέτερ είναι η μέρα που ήθελα να πάω για ύπνο (πολλά τα χριστουγεννιάτικα ανέκδοτα τελικά) και οι άλλες 2 είναι υπό την επήρρεια των πρώτων σφηνακιών του 2008.

Today's featured mofos: Teo and me as Santa's elves, Er. as zookoobee, Al. and Mala as air-guitarists.

PS. H απουσία εκτεταμένης Χριστουγεννιάτικης ιστορίας είναι σκόπιμη καθώς μία τέτοια κίνηση θα παραταρακουνούσε τα ήρεμα ιντερνετικά και μη νερά και θα χαλούσε το σεμνό και γεμάτο ήθος προφίλ του ιστολόγου :Ρ.

Επαναπατρισμός..

2008-01-05T06:41:00.000+02:00

..για άλλη μια φορά. Καταρχάς χρόνια πολλά σε όλους και όλες, κυρίως σε όσους δεν απάντησα στα εορταστικού χαρακτήρα (;) μηνύματα/καλεσματά τους - δεν είμαι γαϊδούρι, ούτε σε ξέχασα.

Σε αυτό το σημείο ας αναφερθεί πως το καινούριο blogbreak ήταν κυρίως λόγω της απουσίας από την πατρινοβάση μου, και εκτός έδρας νιώθω περίεργα να γράφω :Ρ.

Anyways..

Λοιποοοόν, αναλυτικά τα τερτίπια των χριστουγεννιάτικων διακοπών μάλλον δεν θα γράψω, οπότε πικάντικες και ζουμερές λεπτομέρειες μην περιμένετε, το ιστολόγιο θα συνεχίσει να διατηρεί το σεμνό και οικογενειακό του χαρακτηρά.

Με λίγα λόγια πέρασα ωραία, είδα τα αδέρφια μου, την οικογένεια μου, τους γέροντες παλιόφιλους* , το ζουκουμπάκι που ξαναβρήκε λίγο το χαμόγελο του, είδα και καμιά 3-4 παλιούς συμμαθητές τυχαία από εδώ (στην ουρά της τράπεζας) και από εκεί(στο μολ) - με αποκορύφωμα φυσικά την Natasa η οποία τραγούδησε με τους Locomondo προχθες στο Κύτταρο, βρε την Νατάσα σουξέ. Στα χιτ των φετινών χριστουγέννων φυσικά και οι 8 μέρες συνεχόμενης αλκοολοποσίας (απο το μεσημέρι και μετά). Στις 4 συνεχόμενες (όπου πλέον αντιλήφθηκα τι παίζει) θέλήσα να σταματήσω, αλλά ήταν τέτοια η φύση των συνθηκών που δεν τα κατάφερα.

Το δεύτερο πιο αστείο πάντως με την όλη φάση του ποτού ήταν οι αντιδράσεις των δικών μου, με τα απανωτά μου χανγκόβερ. Το πρώτο πιο αστείο ήταν σίγουρα οι παραισθήσεις που είχα το μεσημέρι της 6ης μέρας, μακάρι να είχα το ταλέντο να τις γυρίσω σε ταινία, έριξα (δηλαδή ακόμα ρίχνω όποτε το σκέφτομαι) αρκετά γέλια.

Μιλώντας για γέλια και για ταινίες πάντως θα σας πρότεινα να επισκεφθήτε τούτο το λινκ όπου και έχει συγκεντρωμένα τα βιντεάκια από τον γαμηστρώνα/σοφιτα της αράχοβας* και δείχνουν πως 4 νεαροί άνδρες περνούν δημιουργικά τον χρόνο τους προσπαθώντας να ελέγξουν την εγκυρότητα ενός συγκεκριμένου αστικού μύθου. Την επόμενη φορά θα ελέγξουμε εκείνον τον μύθο τα 2 λίτρα τεκίλα σε ένα βράδυ και την μία κουταλιά ελαιόλαδο (του θεούλη®) την επόμενη μέρα.

Περισσότερα νέα και φωτογραφίες από τα πιο όμορφα και χαβαλετζίδικα παιδιά αργότερα, προς το παρόν λέω να ρίξω κανά διάβασμα (κοινώς να τελειώσω το ένα πρόμπλεμ σετ που έχει προθεσμία την Δευτέρα), και να φτιάξω τίποτις να φάω.

PS1 (aka το ανέκδοτο των εορτών Νο.1): Πήρα βιβλία και σημειώσεις για να διαβάσω και να λύσω 2 problem sets ..κατάφερα και έλυσα μία (1) άσκηση.
PS2 (aka 2o ανέκδοτο): Πήρα τα μπασκετικά μου μαζί να πάω να ρίξω κανά σουτάκι, όσο πήγα για να παίξω μπάσκετ άλλο τόσο ο Σοφοκλής αδυνάτισε.
PS3. Tο απόλυτο δώρο των φετινών χριστουγέννων :

*ενας εκ των οποίων ευτυχώς έχει αντιληφθεί την μπουχεσογεροντουλιά του, είναι θυμωμένος με την κατάσταση του και λέει πως είναι έτοιμος να ξαναγίνει το αλ.ανάκι που όλοι ξέραμε, άντε με το καλό..
*FYI : Όχι, δεν περάσαμε έτσι όλη μας την ώρα στην αράχοβα, ρευόμασταν κιόλας.

Τα γλυκά μάτια

2007-12-21T14:23:00.000+02:00

Λίγο πριν φύγω για την παλιά πατρίδα το σημερινό ποστ.

Πήγα σήμερα να βγάλω πάσο, το προηγούμενο το οποίο, κάποιος - ονόματα δεν λέμε - που θέλει να παίζει έξω από την ρακέτα, αλλά μόνο όταν παίζει μέσα νικάμε, μου το έχασε. Σκάω μύτη λοιπόν στην γραμματεία κατά τις 12 παρά 5 (η γραμματεία ανοιχτή για τους φοιτητές 10 με 12), οπού και περίμεναν αρκετοί ακόμα για να επικυρώσουν την μεταγραφή τους από τα Πανεπιστήμια Αιγαίου και όπου σκατά αλλού παίρνουμε κόσμο. Μετά από κανά τέταρτο απίστευτης βαρεμάρας αποφασίζω να το χέσω το ζήτημα, ούτως ή άλλως δεν το χρησιμοποιώ πουθενά το πάσο. Γυρίζω στο μάθημα του zaro-τζίγγερ, και ξαναδοκιμάζω μετά το πέρας αυτού την τύχη μου στην γραμματεία.

Φοράω λοιπόν το πιο αθώο μου ύφος (α ρε μάστορα Αλέξανδρε..) και με την υπέργλυκη φωνούλα (είχε μείνει από τα προχθεσινά ραντεβού) ζητάω δειλά-δειλά αν γίνεται να μου βγάλουν πάσο. Η πρώτη αντίδραση είναι αρνητική (ήταν και μετά τη μία το μεσημέρι), αλλά για αγνώστους λόγους μου γνέφει να περάσω με ένα στιλ "άντε, άντε, μπορεί να άργησες αλλά θα σε τακτοποιήσουμε και σένα". Μόλις η καλή κυριούλα* μαθαίνει πως η τύχη του παλιού πάσο αγνοείται, μου κάνει "Δεν μπορώ να κάνω κάτι, πρέπει να μου φέρεις ένα χαρτί από τα δικαστήρια πως όντως το έχασες", για του λόγου το αληθές μου βγάζει ένα από αυτά τα χαρτιά από το αρχείο της. Εδώ είναι το κομβικό σημείο Νο.2. Λίγο κλαίγοντας την μοίρα μου, λίγο το λιτό, απέριττο και πάντα σεμνό μου παρουσιαστικό, λίγο και κάτι μουρμουρητά του στιλ "καλά να πάθω, ας ερχόμουν νωρίτερα", η καλή κυριούλα μου εκδίδει πάσο. ΟΕΕΟΟΕΟΕ. Φυσικά πριν φύγω της ευχήθηκα και καλές γιορτές - μην είμαστε γύφτοι.

Ξέρω, απίστευτα ανούσια η σημερινή ιστορία (είμαι και ντεφορμέ 2 μήνες μακρυά από οποιουδήποτε συγγραφικού έργου - εδώ γελάμε), αλλά εμφανίζεται για ακόμη μια φορά ένα μοτίβο : όλες οι γυναίκες άνω των 40, με λατρεύουν, με αγαπούν παθολογικά, και δεν ξέρουν το γιατί.. Από τις δασκάλες μου (όλες), τις καθηγήτριες μου (επίσης όλες, ω ναι και εκείνη την υπέρμονόχνωτη που είχαμε στην 3η λυκείου), τις μητέρες φίλων και γενικότερα όλες με τις οποίες έχω την όποια κοινωνική συναναστροφή. Όποτε με κοιτάνε έχουν μια έκφραση που άνετα μεταφράζεται σε : "αααχ, και να είχα 5 κόρες να του δώσω". Τι σκατά, τόση ευγένεια εκπέμπει το προσωπό μου; :P

Κλείνω άρδην άρδην καθώς πρέπει να καθαρίσω-μαζέψω το σπίτι, να πακετάρω (Μπ : όχι "πακετάρω") τα πράγματα και να αναχωρήσω για την πόλη. Επόμενη ανάρτηση από Χαλάνδρι.

* Όταν είχα πάει να γραφτώ στο τμήμα, μπήκα στην γραμματεία από την πίσω πόρτα παρακάμπτοντας καμιά 30αριά άτομα που περίμεναν στην μπροστά. Με ρωτάει λοιπόν η εν λόγω κυριούλα (η οποία μεταξύ μας τώρα είναι από τα πιο κωλοπετσωμένα άτομα ever, αυτή και η τύπισσα στο χοτ), από που εμφανίστηκα. Τι να κάνω και εγώ ο έρμος (με είχε δει προφανώς να μπαίνω από πίσω) της λέω την αλήθεια, και προς έκπληξη όλων τον παρευρισκομένων με άφησε μέσα, μαζί με τους 5 που είχε αφήσει να μπουν από μπροστά.

Το σπυράκι των ραντεβού

2007-12-19T20:30:00.000+02:00

Ω ναι, επανήλθαμε...

Δεν θα γράψω τίποτα για τους λόγους της απουσίας*, ούτε και για το κλείδωμα του ιστολογίου όσο δεν ανανεωνότανε.

Πολλά και διάφορα γίνανε αυτούς τους 2 και μήνες, πράγματα των οποίων η περιγραφή εύκολα θα έπιανε καμιά 10αριά τουβλοπόστ, οπότε με συνοπτικές διαδικασίες θα γράψω μερικές λέξεις κλειδιά και όποιος κατάλαβε κατάλαβε (λοιπές απορίες με email, ή από κοντά) :
Αμαλία, λαχνοί, ποδήλατο, υγιεινή διατροφή, Αθηναϊκές επισκέψεις, unixGroup στο ceid, μαρία μαρία και μαρία, χαρτιά, μπάσκετ, παντόφλες, 5.5mega/sec, μπλέντερ, δέμα μάνας (τη συγκίνηση :) ), 1η φαμιλοεπίσκεψη, router, linux, σχεδιασμός ευρωπαϊκής περιοδείας, και λοιπά άλλα που προφανώς ξεχνάω.

Μετά από αυτή την μίνι εισαγωγή, ας περάσουμε στο σημερινό μας θέμα το οποίο δεν είναι άλλο από την κατάρα του μέρφι με τα σπυριά που εμφανίζονται όταν πάει να πρωτοκάτσει φάση με άτομο, γκομενικού ενδιαφέροντος.

Ξέρετε τι λέω, την/τον γνωρίσατε σε κάποιο πάρτι, ήπιατε 1-2 ποτά, εκπλαγήκατε με τα άπειρα κοινά ενδιαφέροντα (αν και μεταξύ μας αυτό μπαρούφα είναι, είτε τα "κοινά" θα είναι αντικειμενικώς ενδιαφέροντα πράγματα οπότε η περιπτωσή σας δεν είναι και τόσο ξεχωριστή, είτε ένας από τους δύο ή ενίοτε και οι δύο είναι υπερβολικοί, οπότε πάλι δεν είστε "ξεχωριστοί"), χορέψατε και ίσως να φιληθήκατε κιόλας - οι λοιποί που πηδιόντοσαν το ίδιο βράδι να πάτε σταδιάλα άι σιχτίρ. Ωραία μέχρι εδώ όλα κουλ. Αναγνωριστικό τηλεφωνηματάκι με γλυκές και ήσυχες φωνούλες εκατέρωθεν και κανονίζεται ραντεβού (σινεμά συνήθως σε κανά χολιγουντοσκουπίδι - έτσι επειδή είμαστε της κουλτούρας). Φτάνουμε στο κρίσημο σημείο της σημερινής ιστορίας, αποδεικνύεται λοιπόν πως η πιθανότητα να βγάλεις σπυρί σε εμφανές σημείο στο πρόσωπο όχι μόνο είναι ανάλογη της επιθυμίας για το άλλο πρόσωπο (γκάβλας όπως λέει και ο φίλος ο τεο), αλλά και τείνει ασυμπτωτικά στο 1 όσο δεν υπάρχουν λοιπά προβλήματα.

"Ωραία όλα τα θεωρητικά ρε μπάρμπα" θα μου πείτε, μα το ποστ έχει και συνέχεια, βάζοντας στην παραπάνω ιστορία μερικά ονόματα και τροποποιόντας την λίγο έχουμε την πραγματικότητα μου, με 3 σπυριά παρακαλώ, αυτά τα άσχημα με την άσπρη άκρη - μπλιαχ. Το ραντεβού είναι σε μιάμιση ώρα περίπου, ίσως τα σπάσω τα σπυράκια, ίσως ζητήσω make-up από την ξενέρωτη γειτόνισσα, ίσως, να αναλύσω στο υποψήφιο ελάφι την παραπάνω θεωρία και να την βρει χαριτωμένη, ίσως τελικά και να δώσω (στο to-be ελάφι ντε) την διεύθυνση του μπλογκ να δει από μόνο τoυ την θεωρία. Δεν ξέρω.

Χαιρετώ λοιπόν και όσοι είδατε ότι ξανανοίξαμε πείτε το και στους άλλους.

Link of the day : Για όσους δεν βλέπουν τηλεόραση.

*Τους οποίους καλά καλά ο ίδιος δεν γνωρίζω.

PS. Έγινα 70 κιλά, νιώθω περίεργα..
PS2. Γράψτε κανά σχόλιο καλωσορίσματος :Ρ.

Το καμάρι

2007-10-11T18:15:00.000+02:00

Ξέρω, ξέρω είναι πολλές οι μέρες που έχει να πέσει πατρινοαναφορά στο μπλογκ και πολλοί από εσάς αναρωτιέστε ποια είναι τα τελευταία νέα. Λύνοντας λοιπόν βασικές απορίες το σαμ απ των τελευταίων δέκα ημερών είναι αυτό :

Πήγαμε για μπάσκετ, παίξαμε απίστευτα καλά, έφυγα κουτσαίνωντας από το γήπεδο. Το βράδυ πήγαμε μοντς όπου με τον equichris* κάναμε διαγωνισμό στο "ποιόν θα ακουμπήσει η σερβιτόρα τις περισσότερες φορές" μετά φάγαμε στο Λεμόνι και γυρίσαμε σπίτια μας όπου έπαιζα fallout 2 μέχρι τις 7 όταν και αφού είδα τα αθλητικά στους Λυριτζή-Οικονόμου κοιμήθηκα.

ctrl+c, ctrl+v 10 φορές για να καλυφθεί το κενο των τελευταίων ημερών.

Όπως προϊδεάζει ο τίτλος το σημερινό θέμα του μπλογκ είναι καθαρά ψωνίστικο, οπότε όσοι ψάχνετε πατρινοϊστορία με ίντριγκα στιλ Nip/Tuck ατυχήσατε, μέιμπι νεξτ τάιμ.

Η ιστορία έχει ως εξής, δίνουμε εργαστήριο Λογικού (στην ουσία συνδέεις με καμιά 30αριά καλώδια ορισμένα ολοκληρωμένα, κάνεις τον σταυρό σου και ελπίζεις πως όταν ενεργοποιήσεις το τελικό κύκλωμα να εκτελέσει την λειτουργία για την οποία το έφτιαξες) στις 12 και μέχρι τις 9 ήμουν ξύπνιος (πολύ καλό σύστημα). Καθώς δεν υπάρχει επαναληπτική εξέταση για το μάθημα έχει πέσει μεγάλο άγχος για το αν θα ξυπνήσω και σε τι κατάσταση θα ξυπνήσω. Φεύγουν λοιπόν τα απαραίτητα "Σε παρακαλώ ξύπνα με στις 11" sms δεξιά και αριστερά και πέφτω να κοιμηθώ λίγο. Το ξύπνημα δεν το πολυθυμάμαι, με κάποιον μυστήριο τρόπο όχι μόνο σηκώθηκα αλλά και έφτιαξα καφέ (το σχέδιο πριν κοιμηθώ ήταν να πάρω καφεΐνη από το ice tea που είχα στο ψυγείο).

Ξεκινάει η εξέταση, το θέμα/πρόβλημα ήταν αρκετά απλό αλλά μεγαλούτσικο στην υλοποιησή του, ο ανταγωνισμός αρκετά σκληρός (sj, mamal, bibo και ένας μυστήριος χοντρούλης με κοτσίδα που το παίζει πολύ μαγκεψάμεν) και ο διδάσκων ήταν στις καλές του (στοιχηματίζω πως ο λόγος είναι η στριπ-μονόπολι). 2 λεπτά πριν τελειώσω σηκώνει το χέρι κάποιος άλλος, το κυκλωμά του δεν δουλεύει (μουαχαχαχα), ο Αλεξίου (ο καθηγητής) με τον μεταπτυχιακό του έρχονται, με ελέγχουν (ακόμα και τώρα δεν έχω καταλάβει πως ακριβώς αποδείχτηκε ότι το κύκλωμά μου ήταν σωστό) πάιρνω τζούφρα και έφυγα στα μισά της εξέτασης περίπου. Ω ναι, ακόμα και χωρίς ύπνο σας έχω. Θα μπορούσα να αρχίσω την υπερέπαρση τώρα αλλά θυμάμαι τι έπαθε η Ισπανία στον τελικό και η σημερινή ανάρτηση θα τελειώσει κάπου εδώ.

*aka Crhis Tzik - μηχανολόγος.

PS. Toν Γιαγκόναν τον είδατε στο "Go Straight" και στην Λαμπίρη;

Γύρισεε

2007-10-02T15:00:00.000+02:00

Το σημερινό ποστ διαβάζεται μόνο με παράλληλη ακρόαση του γνωστού άσματος του Β. Καρρά (νομίζω). Μεγάλα νέα, το demonoid είναι πίσω - αλάιβ εντ κίκιν που λένε και στο χωριό της μάνας μου. Και σαν να μην έφτανε αυτό είναι και canadian-free τώρα (...we need to start blocking Canadian traffic because of this - γράφει στην αρχική του σελίδα), ποιος στην χάρη μας...

Σε άλλα νέα τώρα, πιο αθλητικά , παίζει σήμερα να πετύχαμε τους πιο κατεστραμμένους και καταπιεσμένους συμπαίκτες και αντιπάλους στο πανεπιστημιακό γήπεδο. Ενδεικτικά αναφέρω πως τα φάουλ δεν τα ζητάγανε, αλλά τα ουρλιαζοφωνάζανε, με άμεσο αποτέλεσμα τον εκνευρισμό όλων σε ακτίνα 137 μέτρων, επίσης γινόταν ολόκληρη κουβέντα σε κάθε φάση για το αν αυτή ήταν βήματα/φάουλ/άουτ/πόδι, το πως τελικά καταφέραμε και παίξαμε ούτε εμείς οι ίδιοι το καταλάβαμε. Κάνοντας τους γονείς μου υπερήφανους έχω να πω πως απείχα από όλους τους τσακωμούς στα 3 παιχνίδια που παίξαμε (και πραγματικά υπήρξαν πολλοί τσακωμοί), εκτός από εκείνη την φάση που πήραμε επιθετικό ριμπάουντ σκοράραμε και μας είπαν ότι έπρεπε να βγούμε από την ρακέτα.

Συνεχίζοντας στο αθλητικό μοτίβο, μία από τις προσεχείς μέρες θα επανεγγραφώ στο γυμναστήριο μετά του - ω τι έκπληξη - Μπάμπη, οπότε όλο και κάποια σφιχτουλοϊστορία θα σκάσει μύτη, δεν μπορεί τόσα κουφέτα είχε την προηγούμενη φορά (με τα κολλητά μπλουζάκια, τους μορφασμούς "έχω-130-κιλά-πάνω-από-το-κεφάλι-μου" στον πάγκο, τις σφιχτουλοφάτσες και φυσικά το καμάρι και την χαρά - ίσως την αγαλλίαση - που διακρινόταν στα πρόσωπα τους όταν χαζεύαν τα είδωλα τους στον καθρέφτη). Μόλις διάβασα την πρόταση-σιδηρόδρομο στην παρένθεση, ίσως τελικά να είμαι κομπλεξικός και να ζηλεύω, χααχαχα, ας έχει, στέι πουτ φορ μορ.

To λινκ της ημέρας : Τα 30 βιβλία.

PS. Ειδική μνεία για τον χαμό του σχεδόν-σίγουρα-κερδισμένου* ποδηλάτου που κληρώθηκε χθες στο μοντς. Αργήσαμε μόνο 1μιση ώρα στην κλήρωση του, νεξτ μονθ.
PS2. Με τον καιρό τι σκατά γίνεται; Ακόμα με τις βερμουδίτσες κυκλοφορώ, εκτός του ότι βαρέθηκα, πρέπει να τις πλύνω κιόλας κάποτε.

*Eίχα 15 γαμ**ένους λαχνούς και τον νικητήριο λαχνό τελικά τον βρήκαν μετά από 13 προσπάθειες.

Μπαντ νιουζ

2007-09-29T15:02:00.000+02:00

Βγήκε το πρώτο επισόδειο της 4ης σεζόν του House M.D. τις προάλλες (26/9) και με μία κάποια καθυστέρηση πήγα προχθες να το κατεβάσω. Το demonoid ήταν ψόφιο, οπότε είπα να μπω σήμερα, μα και σήμερα η κατάσταση ήταν ίδια. Με λίγο ψάξιμο έμαθα τα άσχημα, οι άτιμες οι καναδικές δισκογραφικές όπως όλα δείχνουν κλείσανε τον πολυαγαπημένο τράκερ, κλαψ.

Η ζωή φυσικά δεν τελειώνει εδώ καθώς ανακάλυψα το torrentsforall.net, το οποίο δεν ξέρω ακόμα τι λέει, αλλά δείχνει αρκετά καλό και συν τοις άλλοις είχε και τον τελευταίο Χάουζ (woot). H σύνδεση μου εν τω μεταξύ έχει πάρει φωτιά και κατεβάζω με 24 ολόκληρα κιλομπάιτ το επισόδειο (μην γελάτε, 24kbps είναι μεγάλη υπόθεση).

Σε πιο Πατρινά νέα τώρα, αναμένεται την προσεχή εβδομάδα μεγάλη κινητικότητα όσον αφορά τα Αμαλιακά. Σε κατ΄ ιδίαν συνομιλία με την έτερη πατρινή κότα (τον Μπάμπη) μου αποκάλυψε το (νέο) μεγάλο του σχέδιο και το πως θα το θέσει σε εφαρμογή. Άντε να δούμε να γίνεται κάτι με την Αμαλία, όχι τίποτα άλλο αλλά είμαι και κάπως ψιλότσιμπημένος με την φίλη της - πλάκα δεν θα έχει;

Χαιρετώ για σήμερα (ημέρα διπλού ποστ), λέω να πάω να ρίξω κανά τρέξιμο (με το καινούριο μου, καταχρασμένο iPod) μπας και στο επόμενο μπασκετοπαίχνιδο δεν επέλθει σωματική κατάρρευση πάνω σττο πεντάλεπτο και πάρουμε νίκη.

Νέα μέρα

2007-09-29T13:24:00.000+02:00

Σηκώνομαι το πρωί και το μυαλό μου είναι άδειο. Άδειο από σκέψεις, απελευθερωμένος από τους φόβους της προηγούμενης βραδιάς, χωρίς την θλίψη που φέρνει η ανάμνηση από τις συσσωρευμένες απώλειες και ήττες, χωρίς την προσμονή για το μέλλον που βασίζεται στις χαρές και τις νίκες προηγούμενων ημερών.

Είναι μια καινούρια μέρα και το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι πρέπει να φτιάξω καφέ, να βρω να φορέσω κανένα ανθρώπινο ρούχο και να πάω στην σχολή για την εξέταση. Δεν υπάρχει η ανασφάλεια του αύριο ούτε η ανάμνηση του χθες. Δεν είμαι δέσμιος των αναγκών μου ούτε των βιωμάτων μου, όσο κλισέ και αν ακούγεται αυτή η νέα μέρα είναι εντελώς ξεχωριστή από όλες τις άλλες - ένα μοναδικό σημείο στο σύμπαν - αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα αποδειχθεί εξίσου βαρετή με τις προηγούμενες. Είναι από τις λίγες στιγμές που το ανθρώπινο μυαλό δεν κάνει παιχνίδια και λειτουργεί ήρεμα χωρίς προσμονές από την ύπαρξη του και χωρίς απαιτήσεις από όλους τους άλλους, η πληρότητα της στιγμής είναι σχεδόν απόλυτη. "Clarity of thought" κάπου, κάποτε διάβασα (ίσως σε εκείνα τα κείμενα αγγλικών για το proficiency), και πραγματικά είναι one of these moments, το πρωϊνό ξύπνημα. Η εμπειρία της απόλυτης ηρεμίας και αυτογνωσίας είναι γεγονός.

Μετά φοράω τα γυαλιά μου και πάλι όλα γίνονται θολά :

Java και άλλα

2007-09-28T19:10:00.000+02:00

Δίναμε java σήμερα το πρωί και με μία κάποια δυσκολία κατάφερα να ξυπνήσω (πληροφορίες που κάνουν λόγο για όνειρο/όραμα συμφοιτητή μου να με προτρέπει - "έλα χαζούλη" - να κατέβω στο ένδοξο ceid κρίνονται μάλλον αληθείς). Την πέρασα την ρημάδα αν και μάλλον με μέτριο βαθμό - γύρω στο 7μιση. Βέβαια αν γινόταν η εξεταστική όταν έπρεπε να γίνει και τα είχαμε φρέσκα, το 9 θα ήταν μία μικρή αποτυχία (όπως ήταν στην C). Το διάβασμα μου κρίθηκε οριακά ανεπαρκές, αφού το σταμάτησα (από ανεξάρτητες πηγές, σιγά μην άνοιγα το βιβλίο - τρομακτικά ογκώδες, θυμίζει κάτι βιβλία αγγλικών στο non ministrari sed ministrare) μόλις έμπαινε ο συγγραφέας στα applets και εξηγούμαι : 30 μονάδες στην εξέταση ήταν από applets.

Τέλως πάντων εξέταση ήταν και πέρασε, και άμα πάρω χαμηλό βαθμό θα πάω να το κόψω (δίνουμε πάλι σε 2 εβδομάδες java) να το περάσω διαβασμένος. Έμαθα και τα χαρμόσυνα (assembly 10, Βασικά Ηλεκτρονικά 8.5) εν τω μεταξύ με τον Μπάμπη που δώσαμε μαζί (τι πρωτοτυπία) τα Βασικά Ηλεκτρονικά κάναμε από τα 3 θέματα : ένα ο καθένας μόνος του, στο άλλο συνεργαστήκαμε και μετά ανταλλάξαμε τα θέματα που έιχαμε κάνει μόνοι μας, ο Μπάμπης πήρε 6.5 (χααχχαα). Η ημέρα συνέχισε με μπάσκετ με ήττα, την 5η συνεχόμενη της ομάδας μου - θα πρέπει να κάνω την αυτοκριτική μου σε λίγο, Κωστάκης style. Πολύ άκλαφτη ήττα πάντως, συνέχεια μπροστά στο σκορ μέχρι τους 14 πόντους και μετά χάσαμε 21-18. Απαρηγόρητοι αποχωρήσαμε με τα κεφάλια σκυμμένα και με τους Φυσικούς να μειδιούν πίσω από τις πλάτες νιώθοντας μεγαλύτερη περηφάνια και απο τον Βορίδη όταν του είπαν ότι η γυναίκα του περιμένει αγόρι - σκατά στον τάφο σας, άκου εκεί Φυσικοί να μας νικάνε Μηχανικούς ανθρώπους.

Σε άλλα νέα τώρα, καθαρά εσωμπλογκικά - φαίνεται πως το ΠαΣοΚ έχει κάνει μόδα την εσωστρέφεια πάσης φύσεως - έχω να πω, πως χθες βράδυ αποφάσισα την παύση λειτουργίας του ιστολογίου, συνέταξα και το κείμενο που θα σήμανε την αρχή της λήθης, αλλά σήμερα αναθεώρησα (να είναι καλά οι φαν που με εξήραν για την συγγραφή παπαριών) και προφανώς το μπλογκ δεν σταματάει (ακόμα), πάντως το χθεσινοβραδινό ποστ το έχω σωσμένο για όταν έρθει η στιγμή.

Συνεχίζοντας την εσωστρέφεια έχω, παράπονα από το στιγκόπαιδο : δεν είναι myspace εδώ να μου λες να πω στον Μπάμπη να σου φέρει το κινητό, χεστήκαμε για το κινητό σου, να μην το ξέχναγες στο πόκερ. Άμα θες το ρημάδι το κινητό σου συννενοήσου με τον Μπάμπη, παρόλο που έτσι δείχνει, δεν είμαστε γκόμενοι με τον Μπάμπη, όχι ακόμα τουλάχιστον.

Το κουτσομπολιό της ημέρας (επειδή αφού δεν βγάλαμε την ρετσινιά της Λαμπίρη, ας συνεχίσουμε υπερήφανα) : Roumor has it that Alex. got pissed with Lykos and they "τσουγκρισντ". Λέτε να διάβασε το μπλογκ;

Πριν κλείσουμε για σήμερα, πρέπει να απαντήσω στα παράπονα φίλης η οποία τώρα τελευταία ανακάλυψε το μπλογκ: μα για να γίνεις και εσύ μία από τις φίρμες του μπλογκ και να σε ζητάει ο Θέμος στο πάνελ του πρέπει να κάνεις κάτι αρκετά ρομπίστικο (έλα ρε παιδί μου στο εργαστήριο Λογικού με τα εσώρουχα, ή ακόμα καλύτερα χωρίς αυτά και θα δεις καλό).

Τέλος το βίντεο της ημέρας. Μιλάμε για τον απίστευτο σουρρεαλισμό (must η σκηνή που θυμίζει την μάχη στο δεύτερο matrix), πιο άκυρο και από εκείνη την ταινία που έβρεχε ψυγεία. Δεν το κάνω εμπέντ επειδή το φορτώνει αυτόματα.

PS. @ Μαρία : οι φίλες (η Ν. βασικά) σου θα ξαναέρθουν από τα μέρη μας;

Μπλογκοβόλτα

2007-09-26T15:41:00.000+02:00

Αλλάζει λίγο το σκηνικό σήμερα και δεν έχει άλλα κουτσομπολιά, αν και υπάρχει ένα κάποιο υλικό. Είπαμε να κάνουμε ένα διάλειμμα από τα ποστ-reality.

Όπως προδίδει και ο τίτλος έκανα μια γύρα "εκεί έξω" και αφού διάβασα αρκετά ιστολόγια κατάφερα να ξεχωρίσω 2-3. Πρώτο πρώτο, το μπλογκ που με έκανε να γελάσω, ιδού λοιπόν η ελληνική εκδοχή του sex & the city.

Σειρά έχει ο pitsirikos και ένα συγκεκριμένο ποστ στο οποίο διαβάζοντας το δεν κατάφερα να συγκρατηθώ, δάκρυσα. Μετάφέρω από το κείμενο του :

"...Ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης αναλαμβάνει το υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Ορθοδοξίας με υφυπουργό τον κ. Στέλιο Παπαθεμελή. Ανάμεσα στα μέτρα της νέας ηγεσίας του υπουργείου περιλαμβάνονται οι ποδιές για αγόρια και κορίτσια, η εξομολόγηση, η έπαρση της σημαίας, ο καθημερινός εκκλησιασμός και η υποχρεωτική συμμετοχή των μαθητών στα κατηχητικά και στους προσκόπους..."

Το κουίζ της ημέρας : Το παραπάνω χωρίο ενώ ο pitsirikos το έγραψε ειρωνικά, υπάρχει ένας "νέος" 24 ετών μπλόγκερ που δεν θα τον χάλαγε καθόλου να είναι πραγματικότητα, βρείτε τον και κερδίστε πακέτο μία κούκλα Λουκά και μία κούκλα Χρήστου Παρασκευαΐδη. Hint : Γράφει στο wordpress και ο άτιμος πιστεύει στην Δημιουργία (είναι δηλαδή,αυτό που στο χωριό μου λέμε Creationist).

PS. Παραλίγο να ξεχάσω τον old-boy.

Ρε(α)μαλιές

2007-09-25T11:13:00.001+02:00

Warning, τουβλοπόστ ahead :

Βραδυά εξόδου χθες μετά από διήμερο σπιτικού σαπίσματος (σωματικά νεκρός από το μπάσκετ), για μια μπιρίτσα. Κάπως έτσι ξεκινάει κάθε καταστροφή, με μια μπιρίτσα. Αχ αυτή η μπιρίτσα η καταραμένη.

/*
Για να γίνει κατανοητή η συνέχεια του ποστ θα πρέπει να δωθούν κάποιες εξηγήσεις πρώτα. Πέρσι όταν και ξεκινήσαμε τα νυχτοπερπατήματα μετά του Μπάμπη, τσεκάραμε μία κοπέλα στο μοντς η οποία ψαχνόταν γενικώς και αορίστως. Να ενημερώσω πως ενώ εγώ απλά "ήξερα οτι υπήρχε" του Μπάμπη του άρεσε/αρέσει, πολύ. Αρκετές ανταλλαγές βλεμμάτων πιο μετά και πλέον ο Μπαμπούκος (που όλοι αγαπάμε) είχε βρει τον Πατρινό του έρωτα.

Υπήρξε και λίγο bartalk (κατά το αγαπημένο "trash talk") μεταξύ τους, αλλά μέχρι εκεί, ούτε καν συστηθήκανε (το πως μιλούσανε χωρίς να έχουν συστηθεί ούτε εγώ ξέρω). Με αυτά και με εκείνα της δώσαμε ένα όνομα ώστε να μπορούμε να συζητάμε για αυτήν χωρίς να μπερδευόμαστε, Αμαλία και από τότε έτσι την αποκαλούμε..
*/

Το setting

Προφανώς όταν πήγαμε στο μοντς για εκείνη την μία μπίρα (με γαμημένο γιώτα γράφεται), ήταν και η Αμαλία εκεί, με μία φίλη της άκρως συμπαθητική. Αράξαμε λοιπόν, τις κάναμε λίγο χάζι (ο Μπάμπης που τις είχε φάτσα λέει ότι "καρφώναν" και αυτές λίγο), αργοπίναμε εκείνες τις μπίρες, ακούσαμε και εκατοστή εικοστή τρίτη φορά να βάζει το "Disco 2000" μετά το "London Calling" και γενικώς ήταν ένα ωραίο τυπικό βράδυ στο μοντς.

H υπόσχεση

Κάπου εκεί ήταν που τσαντίστηκα με την κατάσταση μας και βασικά εδώ είναι η στιγμή που θα μείνει στην μνήμη μας ως "η αρχή του τέλους", έβαλα τον Μπάμπη να δώσει υπόσχεση νίκης (σαν τον Καραμανλή ένα πράγμα). Όπως κατάλαβα αργότερα, την ίδια στιγμή που δίναμε τα χέρια με τον Μπάμπη και λέγαμε λόγια μεγάλα, βρίσκοταν ακριβώς από πάνω μας ο Μέρφι ο οποίος όχι απλά χαμογελούσε πονηρά, είχε γαμηθεί στα γέλια ο πούστης. Μην πολυλογώ μετά από τις μεγάλες υποσχέσεις επιβάλλεται λίγο ποτό, οπότε αρχίσαμε να πίνουμε.

Το twist και τα ποτά

Τα κορίτσια μετά από κανά τέταρτο έφυγαν. "Γαμώτο, δεν πειράζει ας αράξουμε". Μετακομίζουμε λοιπόν δίπλα στο μπαρ να έχουμε εύκαιρη την μπαργούμαν και συνεχίζουμε με βότκες. Όποτε έμπαινε κάποιος γινόταν και άμεσο τσεκάρισμα αν είναι η Αμαλία - ήμασταν εντελώς σίγουροι ότι θα ξαναέρθει καθώς ήταν πολύ νωρίς για τα δικά της δεδομένα να φύγει από τις 2. Συνεχίζουμε να πίνουμε. Άφαντη η Αμαλία, άφαντη και η φίλη της και εκείνη η νοστιμούλα που κάθεται απέναντι τελικά έχει γκόμενο (σκατα στον τάφο του, του παλιοχοντρού). Εν τω μεταξύ εγώ μαθαίνω στην μπαργούμαν να φτιάχνει καμικάζι (άλλο έλεος από εδώ - 23 χρονών, με σκουλαρίκι στα χείλη και δεν ξέρει να κάνει καμικάζι;;) και αρχίζουν λίγο οι μουρμούρες για το που είναι και ότι τελικά πήγε για ύπνο. 50 ευρώ σε σφηνάκια και πλέον έιμαστε στις αρχές του τρίτου επιπέδου. Η μπαργούμαν καταφέρνει να μας φτιάξει ένα σέικερ καμικάζι και συνεχίζουμε (τι άλλο;) να πίνουμε, level 3 βαρβάτο τώρα. Στη μέση του σέικερ περίπου υπήρξε κίνηση στα σκαλιά του μοντς και αρχίζω να πανηγυρίζω έξαλλα. Ο Μπάμπης δεν έχει δει. Ήρθε. Ένθερμοι εναγκαλισμοί με τον Μπάμπη, ανταλλαγή συγχαρητηρίων (;!;) και τα παιδιά του Murphy παρακολουθούν προσηλωμένα από το TiVo ενώ ο πατέρας τους είναι μέσα και έχει κλάσει από τα γέλια (copyright Malamatenios 2001).

Το σχέδιο

Σε κλάσματα έχουμε αποφασίσει το μάστερπλαν. Θα πάμε να κεράσουμε ένα σφηνάκι τον ντι τζέι (και φίλο μας) και που θα πάει θα βρούμε να πούμε κάτι πανέξυπνο, πρωτότυπο και πανφανταστικό όταν περνόντας δίπλα τους θα μας κοιτάξουν με ανείπωτη προσμονή. Πήγαινα πρώτος οπότε πρώτος είδα την Αμαλία να φιλιέται με μαμούχαλο ολκής, ένα βήμα πιο μπροστά με σκούντηξε ο Μπάμπης - ναι ρε, την είδα, τι τυφλός είμαι; Προφανώς εγκαταλείψαμε το φιλόδοξο μας σχέδιο. Κέρασαμε τον Κωστή (ο ντι τζέι) και γυρίσαμε και εμείς με ένα smirk στα χείλη μας - σιγά μην μασήσουμε ρε Murphy.

Άφτερμαθ

Περιττό να αναφέρω πως τα γέλια από την μεριά μας ήταν άπειρα, η όλη ειρωνία της στιγμής ήταν μεγαλειώδης. Ήπιαμε λίγο ακόμα, θάψαμε τον κοντό γκόμενο της Αμαλίας και φύγαμε. Εδώ αξίζει να επισημανθεί πως πριν φύγουμε το ηθικό του Μπάμπη παρέμεινε ακμαιότατο και μάλιστα φάνηκε πιο σίγουρος από ποτέ όταν αντί να ξεγράψει την Αμαλία είπε "Θα τα καταφέρω ρε!"* ή κάτι τέτοιο - δεν θυμάμαι πολύ καλά.

H επιστροφή στο σπίτι οδηγώντας (αυτοί οι μπάτσοι που σκατά είναι;), ο ύπνος και ο σεισμός που ακολούθησε τον ύπνο,το 1μιση λίτρο νερό σε 2 λεπτά και κάτι "σαν ριπές" ήχοι συνοδευόμενοι με σειρήνα περιπολικού στο ΠατρινοΧάρλεμ που ζω είναι ιστορίες παράταιρες για τις οποίες δεν θα γίνει ιδιαίτερη μνεία.

PS. Πολύ ριάλιτι έχει γίνει το ιστολόγιο τώρα τελευταία, πρέπει να συμμαζευτώ μου φαίνετε και να γράψω και τίποτα ευρύτερου ενδιαφέροντος.

* Τα ωραία του να είσαι αγόρι, δεν υπάρχει απογοήτευση, κλάμα και αχ-τι-θα-κάνω-τώρα λογική, άμα πέσεις σηκώνεσαι (για να ξαναπέσεις βέβαια χααχαχα).

Τεστοστερόνη

2007-09-22T14:12:00.000+02:00

Ο τίτλος του σημερινού ποστ δεν αναφέρεται στην γνωστή (;) ελληνική ταινία, αλλά είναι περισσότερο μία σύνοψη της χθεσινής ημέρας.

Το μπάσκετ :

H ημέρα αρχίζει με μπάσκετ. Πήγαμε λοιπόν να παίξουμε και σε μία κακή αναλαμπή αποφασίσαμε να ακούσουμε τον στιγκ και να πάμε σε ένα σχολείο, γιατί λέει εκεί έχει καλές μπασκέτες και γενικότερα είναι καλύτερα από το πανεπιστήμιο. Χμμ ναι, αν με το καλές μπασκέτες εννοεί κάποιος κοντές στραβές και χωρίς διχτάκι. Αφού λοιπόν τελειώσαμε το παιχνίδι μας (για την ιστορία χάσαμε 2 πόντους) και ήταν ήδη νύχτα (επειδή κάποιοι αργήσανε μόνο 3 τέταρτα στο ραντεβού τους), έρχετε ο πιτσιρικάς με το αλανιαρικό του ποδήλατο. Μέχρι εδώ όλα καλά, ένα δεκάχρονο αγόρι που κάνει ποδήλατο γύρω μας ενώ την έχουμε αράξει κάτω, όμως ο πιτσιρικάς ήθελε να αναδειχθεί σε τσογλάνι της δεκαετίας, στον επόμενο μεγάλο Ελληνάρα και άρχισε να κάνει κωλιές σχεδόν πάνω μας. Ok, την πρώτη κωλιά την πήραμε στον χαβαλέ, την δεύτερη όχι και τόσο, στην τρίτη έφαγε κλωτσιά το ποδήλατο (γαμώτο δεν έπεσε) και τότε άρχισε να μας βρίζει (!) και σαν φυσικό επακόλουθο του ήρθε η μπάλα συστημένη από τον στιγκ. Τότε ήταν που τον έπνιξε το δίκιο του και αποφάσισε να επιστρατεύσει τα μεγάλα μέσα, "Θα φέρω τον αδερφό μου", σόρι κιόλας αλλά στον π***** μας. Εγώ θα έπρεπε να φέρω τον αδερφό μου να σε ξυλοφορτώσει καλά καλά να βουλώσεις και μετά φέρε και την Μαρία την Πενταγιώτισσα. Συνέχισε να κολλάει, άκουσε 2-3 σοφτ μπινελίκια και έφυγε. Ότι να ναι, ελπίζω να συνεχίσει να κολλάει, βάσει πιθανοτήτων σε κάποια φάση θα κολλήσει σε εξίσου κατεστραμμένους και θα τις αρπάξει.

Το πόκερ :

Συνεχίζοντας τις αγορίστικες ασχολίες, πιο αργά μαζευτήκαμε και παίξαμε ποκεράκι. Καλός χαβαλές, είχε λείψει τελικά το χαρτοπαίγνιο και περισσότερο το γενικότερο δούλεμα που πέφτει όταν κάποιοι Μήτσοι μπαίνουν με 8-3 νον σούτιντ (χαααχααχαχα). Στα κλου τις βραδιάς οι γενικότερες φιλανθρωπίες όλων των υπολοίπων προς τον Μήτσο, οι εύστοχες παρατηρήσεις του Τζικ, και φυσικά το καινούριο μέλος τις παρέας μας : το νέο σπυρί του πιο "ήσυχου" συμπαίκτη μας. Α ναι, και ξέχασα να αναφέρω το πρώτο all-in (@Teο : είναι που ποντάρεις όλες σου τις μάρκες) που έχω κάνει και δεν είχα ίχνος αγωνίας ή οποιοδήποτε άλλου συναισθήματος (ίσως να βοηθούσε ότι είχα μπροστά μου 2 ντάμες να κοιτάω).

Στο μπαρ :

Τελειώνοντας τα χαρτιά πήγαμε σε ροκομπαράκι το οποίο είχε opening night χθες, να πιούμε μια μπυρίτσα να τελειώσει η μέρα γεμάτη (πατέρα το επόμενο μάθημα το δίνω σε 1 εβδομάδα, δεν ρεμαλιάζω συνέχεια). Λονγκ στόρι σορτ (ονς αγκέν), ήμασταν σε μεγάλα κέφια, ο ντι τζέι ήταν σε οίστρο, οι δίπλα κάναν χαβαλέ αλά συναυλία-στα-3-μέτρα και σπρωχνόντουσαν και γενικότερα υπήρχε μία κάποια άλφα βαβούρα. Μετά από λίγο το σπρώξιμο έδινε και έπαιρνε και πραγματικά ήταν λες και ξαναήμουν σε ροκγουέιβ, έπεφτε αυτό το ελαφρύ ξύλο που όλοι αγαπάμε. Ολοι, εκτός από τους μιμου άπτου μαλάκες, που αντί να μιλήσουν και να πούνε "συγνώμη, θα μπορούσες να μην πέφτεις πάνω μου και πάνω στο ποτό μου;" αρχίσαν τις μαϊμουδιές (βλ. χτυπήματα στο κεφάλι, στη μέση με μίσος και εκδικητικότητα). Με αυτά και με εκείνα και με κάμποσους τσαμπουκάδες και μερικά απρόκλητα χτυπήματα από την παρέα των κακών (οι τύποι που αρπάχτηκαν χωρίς λόγο) προς τους καλούς (η παρέα των παιδιών που ξεκίνησε τον "χορο του μεταλά"), βγήκαν έξω.

Όταν βγήκαμε και εμείς έξω ήταν αρκετά αργά, το όποιο ξύλο είχε ήδη τελειώσει. Οι κακοί ήταν άφαντοι (όπως αποδείχτηκε πιο μετά ήταν 30 μέτρα πιο κάτω) και οι καλοί ήταν όλοι σημαδεμένοι από χτυπήματα στο πρόσωπο, ένιωσα να με πνίγει η αδικία γιατί πραγματικά οι άλλοι προκαλέσαν τον καβγά και ήταν κρίμα στα παιδιά να τις φάνε κιόλας (είχε και ένα σπασμένο μπουκάλι κάτω - μεγάλη λεπτομέρεια). Συνεχίζοντας προς τα κάτω είδα 2 από τους Ελληναράδες, μόνο ο ένας είχε ένα μικρό σημάδι στο πρόσωπο, ενώ ο άλλος ήταν ανέγγιχτος, μα να υπάρχει θεός, πιο κάτω ήταν και άλλοι 2. Μουαχαχαχαχα, πάλι ο ένας ήταν ανέγγιχτος, αλλά ο φίλος του είχε την μούρη κομμένη (βλ. μπουκάλι). Ξέρω, ξέρω δεν θα έπρεπε να χαίρομαι, αλλά δεν μπορώ μου βγαίνει αυθόρμητα και αν αυτό με κάνει υπάνθρωπο then let it be so. Επίσης να αναφέρουμε την έγκαιρη παρέμβαση της αστυνομίας Πατρών, που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να κόβει κλήσεις σε αυτοκίνητα με μη-πατρινές πινακίδες που η μισή μπροστά τους ρόδα πατάει στην διάβαση (όχι δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένο περιστατικό), ήρθε μισή ώρα μετά.

Με αυτά και με εκείνα τελείωσε η χθεσινή μέρα, και μαζί της το σημερινό ποστ αν και παρέλειψα να γράψω για την επανεμφάνιση της "Πιο όμορφης γυναίκας του κόσμου" στο μπαρ που ήμασταν,καθώς δεν βρίσκω τι ακριβώς να γράψω.

Κουτσομπολιά

2007-09-20T18:06:00.000+02:00

Κουτσ. Νο.1 :

Θυμάστε εκείνη την τύπισσα με την οποία έγινε ιντερνετική φάση; Και να μην την θυμόσασταν τώρα με τα λινκ την μάθατε. Τελικά το σαϊμπερελάφι ήρθε στην πόλη μας και φυσικά κανονίστηκε με τον Μπάμπη να βρεθούνε.

Λονγκ στόρι σορτ, πάμε λοιπόν στο ελληναρομάγαζο που θα ήταν με κάτι φίλες τις και μετά από 3 sms καταφέρνει ο μπ. να την βρει. Μετά από πεντάλεπτο γυρίζει απογοητευμένος, "ρε μαλάκα, είναι χάλια, δεν βλέπεται.." ήταν τα λόγια του. Ακολουθεί ένας μικρός διάλογος που προσπαθούσα να πείσω τον συνάδελφο και φίλο, πως η αντίδραση του είναι υπερβολική και την έχει βγάλει μπάζο (η ακριβής λέξη που χρησιμοποίησε είναι "μπάλα") την γυναίκα χωρίς λόγο μόνο και μόνο επειδή φοβάται να της την πέσει. Πόσο λάθος είχα.. (βλ. παρακάτω)

Μετά από το ελληνομπάρ, πήγαμε στην κεντρική πατρινοπλατεία να φάμε (όπου και τραυμάτισα ο @#%%@# το δόντι μου τόσο άτσαλα που τρώω) και τελικά είδα την γυναίκα για το "ρίξιμο" της οποίας ένιωθα τόσο περήφανος. 100% αντικειμενικά και χωρίς ίχνος υπερβολής η γυναίκα ΔΕΝ βλέπεται. Άνθρωπος πραγματικά σε ένα άλλο, χαμηλότερο σε όλες τις κατηγορίες επίπεδο. Και ενώ καθόμαστε στα πολυαγαπημένα μας παγκάκια με τον Μπάμπη να μου κάνει γκριμάτσες αηδίας όποτε ο πρώην στόχος δεν έβλεπε, μου πετάει ένα θεϊκό : "Θα μας πας σπίτι μου ρε;", wtf? πάει χάλασε, αυτό ήταν. Τους είπα να πάρουν ταξί, και μετά από λίγο έφυγαν..

Περιττό να αναφέρω πως την επόμενη μέρα στο ceid, ο Μπάμπης ήταν βαθύτατα μετανιωμένος (και εδώ που τα λέμε δεν θα έπρεπε να είναι, παρόλη την κοροϊδία που έχει να φάει στο μέλλον) και τουλάχιστον η μισή αίθουσα έμαθε τα χθεσινά του καμώματα (αμάν ρε αδερφέ, μάθε να γκρινιάζεις πιο χαμηλόφωνα). Πάντως έχουν να πέσουν πολλά γέλια άμα του κολλήσει τώρα (βλ. ρήση Μυρτώς Κοντοβά : «Όταν μια γυναίκα κάνει σεξ, ο οργανισμός της εκκρίνει μια ουσία που την ωθεί στη δέσμευση»).

Hθικό δίδαγμα : Ποτέ μα ποτέ μην εμπιστεύεστε φωτογραφίες (ειδικά αυτές του MySpace/Hi5) για να σχηματίσετε άποψη και να πείτε "α αυτή είναι $%^%$)(@# !!!!".

Κουτσ. Νο.2 :

Τα επόμενα κουτσομπολιά μας έρχονται από Αθήνα μεριά και είναι σε "Beverly Hills, 90210" στιλ, μιλάμε για πολύ ξεκατίνιασμα. Ίσως για την προστασία των αθώων θα έπρεπε να αλλάξω τα ονόματα των εμπλεκομένων, αλλά δεν γαμιέται, θα μπερδευτώ άμα το κάνω.

Λοιπόν έχουμε και λέμε, ο Αλ. είναι κολλητός φίλος τόσο με τον ιστολόγο, όσο και με φίλο του ιστολογίου, που ουκ ολίγες φορές έχει κάνει την εμφανισή του σε αυτό. Επίσης ο Αλ. τα έχει με την Χρ. την οποία και γράφει συνεχώς και γενικότερα δεν του πολυκαίγεται καρφί. Μεταξύ της Χρ. και του λάικ υπάρχει μια ενδιαφέρουσα χημεία (μην πω και βιολογία), επικοινωνούν ένα πράγμα, βέβαια ο λάικ σαν άνδρας αρχών που είναι δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει κάτι (όπως λέει ο ίδιος), παρόλο που έχει παραδεχτεί πως του αρέσει. Εδώ να πούμε, πως την μία φορά που η Χρ. πήρε τηλέφωνο τον Λάικ και το έμαθε ο Αλ. (ο οποίος την ίδια μέρα της είπε ψέμματα ότι λείπει για να μην την δει) ο τελευταίος έκανε ολόκληρη σκηνή τόσο στον Λάικ όσο και στην Χρ. όπου της ζήτησε να σβήσει το νούμερο του Λάικ. Στον Λάικ είπε το ηρωικό "Ρε μαλάκα, δική μου γκόμενα είναι, ΟΧΙ δεν θέλώ να μιλάτε", wtf dude, άραξε δεν θα στο φάμε το μπιφτέκι, φίλοι σου είμαστε, κωλοπεντάχρονε. Περνάμε στο ζουμί τώρα, η Χρ. έχει μία φίλη (αδελφική όπως λέει η ίδια), την Μάγδα (από έδω και στο εξής Μ.) η οποία και σπουδάζει στην Κρήτη. Η Μ. και ο ηρωάς μας (ο Λάικ ντε) έχουν βρεθεί μόλις μία φορά όπου και απλά γνωριστήκαν. Εδώ να αναφέρω πως ο Lyk είναι αρκετά ενδιαφέρων τύπος και επίσης αρκετά ωραίος (αν και δεν είναι ο τύπος μου). Παθαίνει λαλά λοιπόν το τεμάχιο με την πάρτη του φίλου μας (βέβαια και στον Λάικ άρεσε η Μ.) και την επόμενη ζητάει το νούμερο του την Χρ. η οποία, έχοντας παράκουσει τον έρωτα της ζωής της είχε κρατήσει το νούμερο του Lyk.

Εδώ είναι που αρχίζουν τα όργανα. Η Χρ. ρωτάει τον Λύκο για να δώσει το κινητό του στην Μ. αλλά ταυτόχρονα τον παρακαλάει να μην πει τίποτα στον Αλ. για τυχόν εξελίξεις γιατί αυτός θα τσαντιστεί με την πάρτη της (στον ****** μας που θα τσαντιστεί βασικά), που μίλησε με τον Lyk. Μετά αρχίζουν να μιλάνε με την Μ. Η οποία επικοινωνία ξεκίνησε με ένα μήνυμα του "Συγνώμη που σε ενοχλώ..." και πιο μετά άλλο ένα "Δεν έπρεπε να σε ενοχλήσω..." και κάτι τέτοιες μαλακίες ψυχαναγκαστικές εκ μέρου της (μαλακίες τις οποίες όλες οι γυναίκες λέτε και είναι πολύ περίεργο που ΠΑΝΤΑ τσιμπάμε). Η Μ. λοιπόν πετάει σε κάποια φάση στον Λάικ "Σε παρακαλώ, μην πεις τίποτα στην Χρ. για εμάς" και φυσικά κολλάνε άπειρα σχόλια για τις σχέσεις μεταξύ γυναικών (και δη αδερφικών φίλων), αλλά δεν είναι της παρούσης. Έτσι ο Λυκ μιλάει με όλους, αλλά δεν πρέπει να μάθουν "οι όλοι" πως τους μιλάει.

Το κλου της όλης ιστορίας είναι πως ο έρμος ο Λάικ δεν έχει με ποιον να μοιραστεί τις εξελίξεις στην ζωή του, στον Αλ. δεν μπορεί να πει κάτι γιατί τον παρακάλεσε η Χρ. στους υπόλοιπους γνωστούς αγνώστους πάλι δεν μπορεί να πει κάτι επειδή θα είναι μαλακία να το κρατάνε μυστικό από τον Αλ. και τέλος στην Χρ. πάλι δεν μπορεί να πει κάτι επειδή τον παρακάλεσε η αδερφική της φίλη (χαχαχαχαχα), α ναι και η Μ. πλεόν είναι στην Κρήτη οπότε μιλάμε για φλερτ μετ' αποστάσεως (χααχαχαχαχ^2). Με λίγα λόγια ο Lyk είναι μπλεγμένος σε μανουροκατάσταση και δεν έχει με ποιον να μοιραστεί τον πόνο του. Τότε είναι που του έρχεται η φαεινή ιδέα να με πάρει τηλέφωνο και μετά από λίγο (είχαμε και άλλα πράγματα να πούμε - βλ. φασολάκια με αυγό) να μου εκμυστηρευτεί την όλη κατάσταση, και τώρα έχει να φοβάται μην μπει ο Αλ. στο μπλογκ (don't worry δεν μπαίνει - ο μόνος τρόπος να μπει είναι να του το σφυρίξει ο μαλασφιγμένος). Το ηθικό δίδαγμα δεν ξέρω ποιό είναι και βαριέμαι να το ψάξω, μάλλον είναι κάτι του στιλ : Τα πράγματα είναι πάντα πολύ πιο απλά από όσο φανταζόμαστε ότι είναι.

Ουφ αρκετό ξεκατίνιασμα έπεσε σήμερα, μετά από αυτό είμαι και επισήμως το αρσενικό, ιντερνετικό κάουντερπαρτ της Λαμπίρη.

Σε άλλα νέα τώρα, η ΝΔ ξαναέβγαλε κυβέρνηση, η Ισπανία γνώρισε τη Νέμεσις και πλήρωσε την συνολική της έπαρση (τόσο σαν ομάδα, όσο και σαν διοργανώτρια χώρα - βλ. γελοιότητες με το πρόγραμμα).

PS. Μάθηματα ιντερνετικής αργκό για Θοδωρή : wtf = what the fuck.

Ισπανία-Ελλάδα

2007-09-16T02:35:00.000+02:00

Τα κατάφερε η Ισπανία, μας κέρδισε, συγχαρητήρια και μαζί με αυτό κατάφερε να γίνει η πιο αντιπαθής ομάδα των τελευταίων χρόνων (περισσότερο και από τους Σπερς), όχι τόσο για τα σφυρίγματα που πήρε, αλλά για τα καραγκιοζιλίκια που εκάναν οι παίκτες της. Έλεος ρε παιδιά, ναι ήσασταν καλύτεροι, ναι είχατε απίστευτα ποσοστά (11/22 τρίποντα - αστρονομικό), ναι έχετε τον δεύτερο καλύτερο ψηλό του τουρνουά, αλλά τόσο θέατρο, λίγο ντροπή, α ναι και είναι εκνευριστικό σε κάθε φάουλ να ζητάμε αντιαθλητικό.

Με τέτοιες μικρότητες καταλήξαμε να πορωθούμε στο στιγκόσπιτο και να ελπίζουμε σε άλλη μια νίκη-θαύμα, όχι τόσο για να κερδίσουμε εμείς αλλά για να χάσουν οι βρωμουπερόπτες, οι κωλογυναικούλες, αλλά η ιστορία άλλα έγραψε. Κατά πάσα πιθανότητα και αύριο θα νικήσουν, αλλά ντοντ γουόρι, του χρόνου εδώ θα είμαστε και να δω τι θα κάνουν τα κοριτσάκια οι Ισπανοί απέναντι στον Λε Μπρον, πάλι θα πέφτουν όταν τους αγγίζει; Φαντασιώνομαι την στιγμή που θα καρφώσει ο Χάουαρντ/ΛεΜπρον/Γκαρνέτ στα μούτρα του Γκαζόλ θα τον ρίξει κάτω, θα κάνει το θεατράκι του και όταν όλη η ομάδα γυρίσει στον διαιτητή με το βλεμματάκι το "έλα δώστο μας τώρα" αυτός θα σφυρίξει αμυντικό - in your face, επίσης θα γουστάρω πολύ μπαντμανεριές και άπειρο trash talk από Kobe και ΛεΜπρον, ειδικά μετά από πετυχημένο fade away με τρεις Ισπανούς κρεμασμένους από πάνω τους. Ωραίες φαντασιώσεις έχω - lol.

Επίσης για άλλον έναν αγώνα του Eurobasket ο σκηνοθέτης φάνηκε εντελώς εκτός κλίματος με αυτά τα ηλίθια πλάνα. Μπασκετ είναι, από μία(1) κάμερα δείχνουμε τον αγώνα. Αυτό παίζει να είναι και το τρίτο μάθημα στα σεμινάρια αθλητικής σκηνοθεσίας. Τα άλλα 2, τα οποία και μάλλον έχει εμπεδώσει πλήρως περιλαμβάνουν : απόκρυψη ριπλέι αμφισβητούμενων φάσεων που τελικά δεν μας συμφέρουν και στόχευση και συνεχής προβολή των ωραίων γυναικών στην κερκίδα (ειδικά αυτή την Ελληνίδα την ξανθιά την ερωτεύτηκε, την έκανε πιο γνωστή και από την Ολυμπία Χοψονίδου - η περσινή Σταρ Ελλάς που δεν την ξέρει η μάνα της).

Συνεχίζοντας το αντι-ισπανικό παραλήρημα: αυτός ο Ναδάλ θεέ μου, περισσότερο πιστολάκι και από τον Κότσιρα, επίσης έχω να δηλώσω μεγάλος φαν του Φέντερερ (και από φέτος που θα μάθει και στο χώμα ο Ελβετός ελπίζω να νικήσει το ομορφόπαιδο για το 4/4).

Άσχημο νέο τελευταίας στιγμής: πέθανε ο Colin McRae (γνωστός στους περισσότερους από το ομώνυμο βιντεοπαιχνίδι).

Ψυχραιμία μηδέν

2007-09-15T17:08:00.000+02:00

Είδαμε λοιπόν χθες το ματσάκι με τον στιγκ και έχω να πω πως τόσες μαζεμένες μπαρούφες, τόσες κωλοτούμπες και τόση γυφτοελληναριά λίγες φορές έχω ακούσει, Χατζηγεωργίου-Ιωάννου κατάφεραν να ξεπεράσουν τον μαιτρ της μαλακιάς Κώστα "στον έβδομο ουρανό αδέρφια" Βερνίκο.

Από το τέλος της 2ης περιόδου ξεκίνησε η κλάψα και η γαμωγκρίνια, με αποκορύφωμα φυσικά την αρχή του 4ου δεκαλέπτου, έλεος και να χάσει η ομάδα τι θα συμβεί; Ειδικά ο Χατζηγεωργίου ήταν τέρμα απογοητευμένος, λες και άμα χάναμε θα σκοτώνανε τα παιδιά του. Κάπου στο 35΄ κλείσαμε τον ήχο, η μιζέρια που εξέπεμπαν αυτοί οι δύο ήταν τόσο μεγάλη που δεν την παλεύαμε, αγώνα θέλαμε να δούμε όχι επικήδειο. Με κλειστό ήχο το χαβαλεδιάσαμε αρκετά το ματσάκι με τα του στιγκ. ειδικά με κάτι πλάνα στην κερκίδα (ο σκεπτικός Σλοβένος, ο Έλληνας πολίστας) είχαμε γαμηθεί στα γέλια. Τα τελευταία 5 λεπτά είναι ιστορία, όλοι φαντάζομαι είδατε τον αγώνα οπότε δεν χρειάζεται ξανάματα περιγραφή, πάντως imo (όχι emo όπως θέλουνε να με βγάλουνε μερικοί-μερικοί εκεί πίσω στην Αθήνα), οι Σλοβένοι αγχώθηκαν χωρίς λόγο στο zone press (@φαδερ : άμυνα σε όλο το γήπεδο), χάναν την μπάλα και τελικά χάσανε μόνοι τους (εδώ ο Ισπανός σκηνοθέτης ξαναέδειξε τον σκεπτικό Σλοβένο, ο οποίος δεν ήταν τόσο ξαφνιασμένος όσο οι υπόλοιποι - κάτι θα ήξερε χαχχααχα). Πάντως χαβαλέ θα είχε να έβαζε ο Λάκοβιτς το τελευταίο τρίποντο.

Αυτός ήταν ο αγώνας για εμάς φυσικά και χαρήκαμε και φυσικά και δεν το περιμέναμε, αλλά δεν πάψαμε να το βλέπαμε σαν ένα παιχνίδι και τις ίδιες απόψεις που έιχαμε πριν το παιχνίδι τις έχουμε και τώρα : το ιντερνάσιοναλ/ευρωπαϊκό μπάσκετ είναι για τον π**τσο, δεν θα έπρεπε να λέγεται καν μπάσκετ, NBA και Team USA ftw* (παρακαλώ μην πεταχτεί κανείς σαν την κλανιά να μου πει "101-95 την Αμερική σου ρε!").

Καθώς είχαμε, όπως προείπα, τον ήχο κλειστό δεν γνωρίζαμε για τα τελευταία όργια του Ιωάννου (αυτός που ούρλιαζε "άμυνα τώρα" και "φάοοοουλ φάοοοουλ" είναι). Δεν έχω να πω και πολλά, όταν τελικά στην εκπομπή μετά τον αγώνα ακούσαμε την περιγραφή (ουρλιαχτά και υπερβολές περισσότερο) των τελευταίων 2 λεπτών δεν κρατιόμασταν από τα γέλια, η απόλυτη γραφικότητα στα καλύτερα της. "Η μεγαλύτερη ανατροπή στα χρονικά όχι του ευρωπαϊκού αλλά του παγκόσμιου μπάσκετ" : σιγά ρε, κόψε κάτι, τρέχουν στο youtube βιντεάκια από κολλεγιακό πρωτάθλημα που η μία ομάδα τρέχει σερί 11-1 σε 17 δευτερόλεπτα (!) και τελικά το πάει στην παράταση. Δεν θέλουμε άλλους Βερνίκους !!

Σε άλλα νέα τώρα το πρώτο σκέλος της εξεταστικής έκλεισε καλά (πέρασα την Assembly) και γενικότερα πήγε καλά (μόνο Μαθηματικά κόπηκα - τον χειμώνα πάλι) και τώρα έχουμε 2 εβδομάδες κενό μέχρι τα επόμενα μαθήματα (τι κριιιμααά). Οι ώρες λοιπόν γεμίζουν τόσο με ρίψεις πυρηνικών στο civ3 (ή αλλιώς πως να κάνετε τους γονείς σας περήφανους) όσο και με μπαροεξόδους (aka wild nights @ Patras - εδώ είναι που γελάμε).

Κλείνω με το λινκ στο youtube με τα ουρλιαχτά του Ιωάννου για όσους για έναν μυστήριο λόγο τα χάσανε.

*Θοδωρή : ftw είναι τα αρχικά του "for the win".

PS. Μεταφέρω το κείμενο ως έχει από μπασκετοφόρουμ το οποίο διαβάζω :

Αντιγραφω απο αλλο φορουμ απο ενα τοπικ,που με εκανε να ξεραθω στα γελια χθες:
ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΠΙΚ: "ΣΚΟΥΝΤΗ ΠΑΛΙΟΛΟΥΛΟΥ!!!"

"...Έλεος με τα φιλάκια(ρουφηχτά) στους παίχτες της Εθνικής.OK,πέρυσι στο παγκόσμιο το αφήσαμε να περάσει έτσι..αλλα και φέτος?Αμάν με τα πουστριλικια σου ρε αδερφέ!Ότι ποθείς ο Διαμαντίδης να σε κάνει δικό του,το ξέραμε,αλλα έτσι ξεδιάντροπα?

Luke, I am your father.

2007-09-11T02:17:00.000+02:00

Τα συγκεκριμένα βιντεάκια είναι ήδη αρκετό καιρό ανεβασμένα στην σωλήνα, οπότε ίσως τα έχετε ήδη δει, παραμένει όμως γεγονός ότι πρόκειται για το αέριο με τις πιο κουλ ιδιότητες, το αέριο που θα ψάξω να βρω (και αυτό είναι μια δέσμευση..). Ιδανικό για να τραγουδήσεις Barry White σε καραόκε πάρτυ, αλλά και για να ντυθείς Darth Vader στις απόκριες. Ιδού :

Το sulfur hexafluoride στο ραδιόφωνο..

..και στην τηλεόραση.

Πατρινοημερών συνέχεια

2007-09-10T20:07:00.000+02:00

Και η ζωή στο μικρό αχαϊκό χωριό κυλούσε ήρεμα (σε παράφραση Goscinny). Ας πάρουμε τα πράγματα ένα-ένα. Αρχικά βρεθήκαμε με τον Μπ. στο όπενινγκ νάιτ του αγαπημένου μας μπαρ όπου και ψιλογίναμε φέσι (φυσικά τα μπατσομπλόκα ήταν ανύπαρκτα όταν γύρναγα σπίτι), έτσι λοιπόν με το μοντς ανοιχτό όλα είναι και πάλι ίδια, και καλύτερα.

Νεξτ ντέι. Δίναμε Αγγλικά και όπως αποδείχθηκε το μόνο άτομο που δεν το γνώριζε ήταν η υπεύθυνη καθηγήτρια του μαθήματος (ασυνεννοησία επικών διαστάσεων, το σύστημα λειτούργησε στο 100% και έτσι πρωτοτυπήσαμε για άλλη μια φορά), 1 χαμένη ώρα στο ceid.

Με κάτι ενδιάμεσες ντότες, κάποιο διάβασμα και το πιο παράλογο ωράριο ύπνου στην ζωή μου (έφτασα στο σημείο να ακούσω κάποιον από την πολυκατοικία να βουρτσίζει τα δόντια του, μέχρι τώρα είχα ακούσει ξυπνητήρια), φτάνουμε στην Κυριακή. Η συγκεκριμένη μέρα θα μείνει στην ιστορία (έστω, στην δική μου ιστορία) για πολλούς και ποικίλους λόγους. Αρχικά ήταν άλλη μια μέρα παράλογου ύπνου (10am to 3pm), η οποία συνέχισε με μεσημεριανό τραπέζι στο μπαμπόσπιτο (ω ναι, ήρθε η κα. Litsa και μαγείρεψε για τον κα-λάργα-νακάρη της), συνέχισε με την πρώτη μου επαφή με iPod (αυτό του στιγκ) το οποίο μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις (ας μην ήταν τόσο overpriced ρε γαμώτο), και φυσικά τελείωσε, όπως και για τους περισσότερους φαντάζομαι με ένα τρίποντο.

Στα χάιλάιτ του Σαββατοκύριακου είναι φυσικά η "πρώτη μόνος" του Μπάμπη πίσω από το τιμόνι. Κατά γενική ομολογία καλά τα πήγε και κέρδισε την εμπιστοσύνη μου (ναι μπάμπη τον χειμώνα σου επιτρέπω να έρχεσαι να με παίρνεις από το σπίτι για το ceid, θα εκπληρώσεις ένα όνειρο ζωής, θα γίνεις ο προσωπικός μου οδηγός :P). Βέβαια ο Μπάμπης, έστω και άθελα, την Ελληναριά του την έκανε : πάτησε γκάζι με νεκρά ενώ περνούσε κόσμος την διάβαση που ήταν μπροστά μας (η συγκεκριμένη οδηγική τεχνική είναι πιο γνωστή σαν "το ελιξήριο της νιότης", εμπνευστής ονόματος : cyberdocgr) - απίστευτα γέλια με τον στιγκ που ήμασταν μέσα.

Σε πιο σοβαρά νέα τώρα, είδα το Ζeitgeist (υπάρχει full η ταινία στο επίσημο σάιτ, αλλά και σε οποιοδήποτε torrent tracker) και πιστεύω πως πρόκειται για ένα ντοκυμαντέρ που δεν πρέπει να χάσετε. Οι πρώτες δύο ενότητες της ταινίας δεν παρουσιάζουν καινούρια πράγματα, καθώς τόσο οι άμεσες σχέσεις του Χριστιανισμού με προηγούμενες παγανιστικές θρησκείες, όσο και το γεγονός ότι το 911 ήταν σχεδιασμένο και οι πύργοι δεν έπεσαν από τα Boeing, αλλά κατεδαφίστηκαν με εκρηκτικά, έιναι λίγο πολύ γνωστα. H τρίτη ενότητα του φιλμ ωστόσο, είναι ένα λαβράκι και πραγματικά αξίζει κανείς να το δει, παρουσιάζει το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα, πως δημιουργήθηκε και πως αυτό στην ουσία ελέγχει τις οικονομίες όλου του κόσμου.

Αυτά αγαπητοί φίλοι, αναγνώστες και λοιποί που έχετε πρόσβαση στο ίντερνετ και με κάποιον περίεργο τρόπο το γκουγκλ σας έβγαλε εδώ (άλλος έψαχνε για τσόντες, άλλος για το περιοδικό μαστορέματα, άλλος για το συγκρότημα που το όνομα του τόσο μοιάζει με το απίστευτα πρωτότυπο όνομα του ιστολογίου και άλλοι που ψάχνετε μυστήρια πράγματα "μπιτς μπαρ", "μακρύ μαλλί","αμπλά μου" μερικά από τα ορίσματα που οδηγούν στο παρών μπλογκ), σας χαιρετώ και πάω να φάω (στο σπίτι του Μπάμπη φυσικά).

PS1. Ανταπόκριση από Ισπανία :

"Η νίκη της εξέδρας"

Miss Teen και άλλα

2007-09-06T15:36:00.000+03:00

Την τελευταία εβδομάδα μου έχουν έρθει τουλάχιστον 4 email με την μις καρολάινα και τις μπαρούφες που είπε στα αμερικανικά καλλιστεία. Το εν λόγω βίντεο παίζει να είναι και από την πρώτη μέρα στο digg.com, δεν χρειάζονται email για να μάθει κάποιος την υπαρξή του. Για τους συγκεκριμένους λόγους κάνω μια έκκληση : σταματήστε με το σπαμ, σας παρακαλώ.

Και επειδή η Miss Teen λέει ασυναρτησίες ιδού ένας καλός Αμερικάνος να κάνει το τρανσλέισιον "from blonde to english".

Συναρπαστικές πατρινοϊστορίες σήμερα το μενού δεν έχει (εντάξει πόσες φορές θα φάω τα μούτρα μου μέσα σε 4 μέρες;), οπότε ας αναλωθούμε λίγο με την λοιπή επικαιρότητα. Μεγάλο θέαμα η εθνική μας, τα ματς της λίγο πιο βαρετά και από αγώνα curling (αυτή η μαλακία στους χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες που τρίβουν/σκουπίζουν τον πάγο). Σαν φοβισμένοι παίζουν, λες και είναι παιδάκια, μάλλον τους λείπει ο πάπα_ΤζιΑρ να τους πει "Θυμηθείτε ότι είστε παικταράδες ρε, γ**ήστε τους!!". Τέλως πάντων, πολλά έχουν γραφτεί επί του συγκεκριμένου θέματος, μακάρι να παίξουν καλά στην συνέχεια να ευχαριστηθούμε και λίγο μπάσκετ.

Σε άλλα νέα η εξεταστική μια χαρά πάει μέχρι τώρα αν και δεν έχω γράψει τους υπερβαθμούς περνάω τα μαθήματα και αυτό καλό είναι δεδομένης της παρατεταμένης, ελέω διακοπών, πνευματικής αμπαλοσύνης που μας βολοδέρνει όλους ανεξαιρέτως. Να δούμε τι ψάρια θα πιάσουμε σε κάτι Μαθηματικά (Ι και ΙΙ) και Γραμμικές Άλγεβρες, που εκεί δεν έχει "νταξ μωρέ, καλός είμαι τα ξέρω, θα περάσω", ελπίζω μέχρι τότε να έχω ξαναμπεί σε ακαδημαϊκούς ρυθμούς.

Κλείνω να πάω και να δώσω Αγγλικα (! - LoL). Ξέρω, κάπως απογοητευτήκατε περιμένατε 2ο σερί τούβλο είναι νωρίς στην μπλογκική σεζόν για κάτι τέτοιο. Σαν αντίβαρο για το μικρό μήκος του σημερινού ποστ πάντως σήμερα παίζει και δεύτερο βίντεο, εντζόι.

Μαθήματα, chat και βραβεία

2007-09-04T16:46:00.000+03:00

Πολλά νέα και εξελίξεις αγαπητοί φίλοι και όλα αυτά μόνο την προηγούμενη μέρα, από που να ξεκινήσει κανείς και που να τελειώσει... Λοιπόν, έχουμε και λέμε το σημερινό μενού περιλαμβάνει : ceidομάθημα στο οποίο εξεταστήκαμε με επιτυχία, πέσιμο στο msn (!!) για λογαριασμό του babi, το οποίο στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία (λεπτομέρειες πιο κάτω), ένα άλλο πέσιμο στην πλ. Γεωργίου αυτή τη φορά το οποίο μου άφησε κουσούρι αλά Χάουζ (Oh yeah baby, κουτσαίνω), και τέλος την εκπαίδευση του babi στο παλιό αγαπημένο άθλημα counterstrike (παρατηρήθηκε αισθητή βελτίωση του μαθητή).

Here it goes :

Τις τελευταίες μέρες λοιπόν υποτίθεται πως διαβάζουμε για να δώσουμε ένα αγαπημένο και άκρως ενδιαφέρον μάθημα, του οποίου ο καθηγητής θα μας υπερλείψει τώρα που φεύγει να διδάξει στην Σάμο. Βέβαια όπως γίνεται ευκόλως αντιληπτό, διάβασμα με τις παρούσες καιρικές(ζέστη ζέστη ζέστη, υγρασία υγρασία υγρασία) και ψυχολογικές(wtf ακόμα διακοπές δεν είμαστε;;) συνθήκες δεν βγαίνει. Κουτσά στραβά λοιπόν για 2 μέρες διαβάζω και μπαίνουμε στο ΒΑ να πέσουμε σαν παλικάρια. Το αποτέλεσμα ήταν ενθαρρυντικό και το μάθημα σίγουρα το περάσαμε, τόσο ο babis όσο και εγώ, το μόνο που απομένει είναι να δω τι θα γίνει με τον βαθμό μου, ελπίζω να μην έχουμε τα παρατράγουδα του ΛΣ1.

Αργότερα βρεθήκαμε στο (βρώμικο) μπαμπόσπιτο, να δούμε το Ελλάδα-Ισραήλ, να φάμε βρωμιές (Mr. Burger) και γενικότερα να συμπεριφερθούμε σαν φυσιολογικοί φοιτητές. Ξεκινάει λοιπόν το μπασκετάκι, μούφα ο αγώνας απίστευτα βαρετός, ξεκινάει και το ποδόσφαιρο, έρχονται τα εκτοπλάσματα που τα αποκαλούν burger, και είμαστε γενικότερα έτοιμοι να απολαύσουμε ένα manly evening από τα λίγα, αμ δε. Βλέπετε ο Μπάμπης chattare (!!!) στο msn με μία τύπισσα, ενώ εγώ κοπανιόμουν μοναχός μπροστά από την τηλεόραση (άσχημο θέαμα). Μικρή επεξήγηση : η τύπισσα σπουδάζει Αγγλία, και διατηρεί με τον ήρωα μας (τον bibo ντε!) φιλική σχέση με μία παιχνιδιάρικη συμπεριφορά (και καλά του την λέει - μέσω msn - zomfg πόσο 15χρονη συμπεριφορά). Πίσω στο μπαμπόσπιτο λοιπόν, άρχισα να ασχολούμαι και εγώ με το τι θα γράψει ο συνάδελφος και φίλος, και μετά από λίγο ανέλαβα τα ηνία (μάλλον το keyboard περισσότερο). Η επιτυχία ήταν ανέλπιστη, άμεση και ολοκληρωτική. Επιγραμματικά σε κάποια φάση έρχεται μήνυμα : "8es na kanoume cyber sex??"*, αφού προηγήθηκαν, από την μεριά της : "8elw na se filisw"*, "me afhneis afonh"* και άλλα ωραία, ladies and gentlemen of the jury, mr. President I rest my case, Denny Crane. H τύπισσα έρχεται Πάτρα σε καμιά εβδομάδα..

Περιττό να πω, πως τα γέλια ήταν άπειρα στην δική μας μεριά του msn, όπως και τα πανηγύρια επίσης. Με αυτά και με εκείνα αποφασίσαμε να βγούμε έξω μετά λοιπών συμφοιτητών και φίλων μας. Μην τα πολυλογώ, καθώς το μοντς είναι ακόμα κλειστό και το καφέ ντελ μπαρ ήταν τίγκα, βολοδέρναμε από παγκάκι σε παγκάκι. Σε κάποια φάση λοιπόν αποφασίζω για μυστήριους λόγους να ανέβω πάνω σε ένα πασαλάκι (σχ. κυλινδρικό, ~70 εκατοστά ύψος, αρκετά μικρή βάση) και να δω ποσα στην σειρά μπορώ να περπατήσω. Κάνω 2, κάνει ο Ερρίκος 3μιση, οπότε λογικό και αναμενόμενο να πάω για τα 4. Έπεσα στο πρώτο βήμα και το προσωπό μου σταμάτησε ~10cm από το επόμενο πασαλάκι, το μόνο που μου έμεινε είναι έντονος πόνος στον αριστερό μου τετρακέφαλο, μάλλον από την υπερέκταση (ωραία λέξη). Αγαπητέ Stig παραλίγο να πάρω darwinaward.

/*
Μιλόντας για Δαρβίνο και εξέλιξη και βγαίνοντας λίγο από το σημερινό μενού, μου έρχεται στο μυαλό μία κοπέλα "with whom I used to date". Τα παρακάτω τα κράταγα αρκετό καιρό, αλλά πλέον πιστεύω πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να αναρτηθούν στο ιστολόγιο. Long story short, αφού εν κοινη συναινέσει χωρίσαμε και μετά από αρκετό καιρό μαθαίνω πως βγαίνει με κάποιον άλλον. Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι θα μου πείτε, αλλά το αξιοσημείωτο της όλης υπόθεσης είναι ο νέος γκόμενος, ο αντικαταστάτης. [Όλοι έχουμε ανασφάλειες και όλοι φοβόμαστε τους καλύτερους από εμάς. Μεγάλος μου εφιάλτης έχει υπάρξει η συνάντηση με πρώην ελάφι και καινούριο κυνηγό κλάσεις ανώτερο από εμένα.] Στο θέμα μας τώρα, ο τύπος είναι η ντροπή του Δαρβίνου, κοντός (αλά Χατζηγιάννης κοντός), λαπαδολεπτός, με σπυριά, καχεκτικός και με στάση σώματος "σας παρακαλώ, μη με δείρετε άλλο", α ναι είναι και εξακριβωμένα μ-δούλος. Περιττό να πω πως όταν το πρωτόμαθα (με εντελώς άκυρο τρόπο - όχι δεν κάθομαι να ψάχνω) απλά πέθανα από την χαρά μου. Ουφ παραλήρημα τέλος, ας ξαναπάμε στα χθεσινά τώρα.
*/

Αφού λοιπόν συνήλθα από το σοκ της παραλίγο σπασμένης μύτης, σπασμένων δοντιών και γενικότερα στραπατσαρισμένου προσώπου αποφασίσαμε να πάμε για counsterstrike. Ο bibo είναι νουμπ, με όλη την σημασία της λέξης, δεν καταλαβαίνει αμα σκοτώνει άμα έχει κουνήσει την ροδέλα, αν οι σφαίρες περνάνε τους τοίχους -απελπισία. Οπότε αποφάσισα για μία και τελευταία φορά στην ζωή μου να προσπαθήσω μεταδώσω σε κάποιον τις γνώσεις μου πάνω στο cs. Τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά, μετά απο καμιά ώρα 1v1 στην aim_headshot ο Μπάμπης όταν μπήκε στο public ήταν άλλος άνθρωπος, σκότωνε με headshot, τα έπαιρνε όταν πέθαινε, το νιωθε γενικότερα, well done young Jedi - μη μου ζητήσεις να σε μάθω ντότα, δεν γίνεται.

Κλείνουμε για σήμερα το πρώτο ποστ-τούβλο της νέας σεζόν, πράγμα που σημαίνει πως "Το παιδί από την Πάτρα" ιζ μπακ, αλάιβ εντ κίκιν. Περισσότερα νέα τις προσεχείς ημέρες που ανοίγει και το μοντς και το υλικό θα είναι ασφαλώς περισσότερο.

*Προς στιγκ : ω ναι, έχουμε σώσει την συνομιλία με την εν λόγω κοπέλα, ετοιμάσου για χοντρά γέλια..

PS1. Δεν ξέρω ποιός φούρνος έσπασε, αλλά σήμερα το μεσημέρι ήρθε η πρώτη πρόταση του στιγκ να πάω σπίτι του..
PS2. Αρχές Ιουλίου είχα εκμυστηρευτεί σε λίγους και εκλεκτούς πως τον Σεπτέμβρη θα σκάσω μύτη στην σχολή με μαγκούρα αλά Χάουζ και θα το παίζω κουτσός. All my dreams come true, lucky mofo me..

Feels like home

2007-08-31T16:48:00.000+03:00

Πλυντήρια, σφουγγαρίσματα, (ψίλο)διαβάσματα, ανοχή υγρασίας, αλλαγή σεντονιών, σουπερμαρκετικές επισκέψεις, ανοχή υγρασίας, γυφτοέλληνες όπου και να κοιτάξεις, νυχτερινή τηλεόραση, ανοχή υγρασίας, ω ναι, η ζωή επανήλθε στα φυσιολογικά της. No more madness, ο πρώτος μου αληθινός επαναΠατρισμός είναι σχεδόν γεγονός, οι επισκέψεις στο ceid, στο mod's και στο γυμναστήριο λείπουν μονάχα (από Δευτέρα, Πέμπτη και μήνα αντίστοιχα).

Στα της νυχτερινής τηλεόρασης ανακάλυψα μεγάλο διαμάντι χθες το βράδυ με Μίσα Μπάρτον να κάνει την 14χρονη έγκυο στο Wyoming του '63. Απίστευτα σουρεαλιστικό να βλέπεις την ανορεξική Μίσα με μία κοιλιά μέχρι το στόμα. Skipped Parts η ταινία ώστε να την κατεβάσετε όλοι οι αργόσχολοι (Stig για ποιον χτυπάει η καμπάνα;).

Συνεχίζοντας με την τηλεόραση, αυτές τις μέρες έχει στίβο και έχω να πω ότι οι μεταδόσεις είναι πιο αστείες και από καλό επισόδειο του Θέμου + Μητσικώστα μαζί. Μιλάμε για ΤΗΝ παράνοια, να πηδάει στα 7.10 ο δεκαθλητής, να είναι εμφανώς απογοητευμένος και να λέει ο στόκος "Πολύ μακρυά, γύρω στα 8 μέτρα", εκτός από Άσχετοι με τα αθλήματα (άπειρα λάθη κατά την περιγραφή των αγωνισμάτων), εκτός από τα άπειρα σαρδάμ και την γενικότερη κακή χρήση της γλώσσας οι άνθρωποι τώρα αποδεικνύονται και τυφλοί. Κάποιος να τους απολύσει ίσως;; Συγχύστηκα πάλι, ευτυχώς υπάρχει και το μιούτ στην τηλεόραση.

Στα σουπερμαρκετικά* τώρα, ένα έχω να πω : Πασκουάλ και πάλι Πασκουάλ :

Η μεγαλύτερη προσφορά των Ισπανών στον σύγχρονο πολιτισμό.

Συνάντηση Στιγκ και Μπάμπη στα Ster ενώ βγήκαμε από το 1408. Μπάμπης :"Έλα ρε στιγκ και εσείς το 1408 είδατε;;" "WTF? είναι και ο ios εδώ;" και τρέχει και κρύβεται ενώ ήμουνα στις τουαλέτες. Περιττό να πω πως τους υπόλοιπους Μηχανολόγους τους είδα, τον στιγκ όμως όχι, είχε γίνει Jeremy Wariner (έτσι και για να είμαστε στο κλίμα των ημερών).

Κλείνω και για σήμερα καθώς πρέπει να πέσει ένα κάποιο διάβασμα για τα Βασικά Ηλεκτρονικά να πάρουμε κανά βαθμό.

PS1. Συγχαρητήρια και στην "κοπέλα που με κάλεσε στην Κέρκυρα" για την πρόσφατή της επιτυχία - αν και θα έπρεπε να κλαίμε, τα βουντού ήταν για να έρθει Πάτρα.
PS2. Παραλίγο να ξεχάσω τον αστερίσκο :

* Η ευγενική προσφορά του ιστολόγου προς όλους τους Θεσσαλονικείς αναγνώστες. Kaseri Cheese from Elassona.

Εφ εφ ες

2007-08-27T14:50:00.000+03:00

Αργοπορημένο ποστ (αν και η ζωή εδώ στην αγαπημένη Πάτρα προχωρά με κανονικούς ρυθμούς) και ο λόγος φυσικά τα τελευταία γεγονότα τα οποία καλώς ή κακώς περιορίζουν τον μπλόγκερ από χρήση χαζοχαρούμενου-ελαφρού ύφους.

Για τις φωτιές δεν έχω να πω κάτι, αφ'ενός επειδή δεν γνωρίζω κάτι περισσότερο από εσάς, αφ'ετέρου επειδή μου προκαλεί έκπληξη η χαζομάρα των ανθρώπων που κάθονται στα σπίτια τους και τελικά πεθαίνουν, και πραγματικά δεν θέλω να το αναλύσω καθώς ο χαρακτηρισμός του ασυναίσθητου είναι σχεδόν σίγουρος. Αυτό που μου άρεσε πάντως και κρίνω άξιο αναφοράς είναι η βοήθεια που μας έστειλαν οι Γάλλοι, εκτός από 4 αεροπλάνα, στείλανε και 78 ...δασοκομάντος, πόσο πιο ψαρωτικό όνομα;; (αν ήταν αμερικάνοι θα τους λέγανε wood power rangers ή κάτι - οr something). Επίσης αρκετά αστείο το "Δεχόμαστε επίθεση", πραγματικά η πρόταση αυτή δεν χρειάζεται σχόλια, μιλάει από μόνη της.

Old Chinese proverb : "Μία εικόνα ..."

Σε πραγματικά πιο ελαφριά θέματα : "Ας απολύσει κάποιος τους άχρηστους που είναι στην Οζάκα παρακαλώ, kthnx". Oι άνθρωποι δεν ξέρουν να μιλήσουν ούτε Ελληνικά, πόσο μάλλον Αγγλικά.

Περί ακαδημαϊκών τώρα, οι φαντάστικ θρι (πιο γνωστοί στο ευρύ κοινό σαν γκεΐντ) - η ομάδα μου δηλαδή - παραδώσαμε το περιβόητο πρότζεκτ του Β. με μόνο 3 ώρες καθυστέρηση (αχ και να είχαμε 2 μέρες παράταση... :Ρ). Στα υπόλοιπα τώρα επικρατεί στασιμότητα καθώς η χθεσινή, όπως και η αυριανή εξέταση φάγανε αναβολή λόγω των πυρκαγιών..

Εντελώς εκτός κλίματος τώρα : το ανέκδοτο της ημέρας.

Στάμπλινγκ αράουντ

2007-08-24T15:44:00.000+03:00

Ξέρω η επιστροφή στα ιστολογικά (ελληνιστί μπλογκικά) καθήκοντα μου δεν είναι και η πλέον δυναμική, σε αυτό υποτίθεται ότι συμβάλλει η έλλειψη χρόνου ελέω διαβάσματος. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο σε αυτή τη τελευταία πρόταση καθώς "ποτέ δεν ξέρεις" αν ο cyberdocgr αποφασίσει να θυμηθεί ότι είναι cyber.

Τέλος πάντων, ας μπούμε στο ψητό του σημερινού ποστ, βλέπετε όταν δεν διαβάζουμε εδώ στην Πάτρα κάνουμε το "νεξτ μπεστ θινγκ" το οποίο δεν είναι άλλο από το σταμπλάρισμα. Ανακάλυψα λοιπόν πολλά, αστεία και μη, από τα οποία είμαι υπερήφανος να "ανεβάσω" τον νίντζα-πατέρα, και όπως σχολίασε και κάποιος Αμερικάνος : "...and then social services showed up".

PS. Τις χαιρετούρες μου στην λιλ σις, η οποία προσπαθεί να επιβιώσει στην κοινωνική ερημιά (για ένα 17χρονο) των Αρκιών.
PS2. Late add : This is Savannah.

Back to reality

2007-08-22T15:56:00.001+03:00

Το παιδί από την Πάτρα γύρισε. Οι λίγες διακοπές που ήμουν τυχερός να έχω τελειώσαν (και εφόσον οι διακοπές ήταν εκτός Πατρών σιγά μην γράψω λεπτομέρειες μαχαχαχα :Ρ).

Στέι πουτ για τις νέες Πατρινοϊστορίες του ακαδημαϊκού έτους 2007-2008, προς το παρον δεν έχω τίποτις να γράψω (δεν έγινε και τίποτα αυτές τις 16 ώρες που είμαι στην Πάτρα) και πρέπει να ξεκινήσω και το hardcore διάβασμα γιατί δεν με βλέπω καλά.

Χαιρετούρες σε όλους γνωστούς και μη.

PS. Καταραμένη υγρασία να σου καεί το ντι βι ντι.

Break

2007-07-24T15:14:00.001+03:00

Ίσως να το έχετε ήδη καταλάβει (λόγω των ανύπαρκτων αναρτήσεων στο ιστολόγιο τις τελευταίες ημέρες), αλλά θα το γράψω και επισήμως : "το παιδί από την Πάτρα" ιζ οφίσιαλι ον α μπρέικ. Οι λόγοι έχουν άμεση σχέση τόσο με την ζέστη όσο και με το γεγονός ότι από την Παρασκευή και ύστερα βρίσκομαι πίσω στον πολιτισμό, οπότε και ο μπλογκοχρόνος είναι κάπως περιορισμένος. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι κλείσαμε για καλοκαίρι, απλά αραιώσαμε (αναμείνατε κανονικές ανανεώσεις με την άφιξη μου στας Πάτρας).

Από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών που ξεχωρίζουν θα αναφέρω τα εξής (με χρονολογική σειρά) : τους μόγληδες που κυκλοφορούν στην εθνική, τους ύπνους του αδερφού μου (βλ. φωτο), τις n-άδες για σκίσιμο (που κρατάνε γύρω στα 20 λεπτά - ω ναι, είμαστε οι καλύτεροι στο άθλημα), το φάγωμα κάρτας από ATM και η αφραγκιά που έχει πέσει, οι σκηνές κινηματογραφικού χαρακτήρα που εξελίχθησαν χθες στο κέντρο της Αθήνας και φυσικά το αντάμωμα (Lyk πόσο το κούρασα τώρα;;) με όλο τον καλό κόσμο ανεξαιρέτως - πολύ ευχάριστο πράγμα η παρουσία οικείων προσώπων.

Η προαναφερθείσα φωτογραφία (ώρα 1.43 ξημερώματα Κυριακής) :

Το καμάρι της οικογένειας εν ώρα δροσερής ξεκούρασης.

Κλείνοντας και ένα σωληνοβίντεο το οποίο καλό θα ήτανε όσοι διαβάζετε Χάρι Πότερ να μην δείτε (λέει τι γίνεται στο τέλος), αλλά οι υπόλοιποι φυσιολογικοί δείτε τι σκαρώσανε στην Χάρβαρντ σκουέρ τα αμερικανοαλάνια.

Μαστορέματα

2007-07-19T14:37:00.001+03:00

EDIT : Όσοι φτάσατε εδώ google-άροντας "Μαστορέματα", ατυχήσατε. Το συγκεκριμένο ποστ, όπως και το παρόν ιστολόγιο ουδεμία σχέση έχουν με πραγματικά μαστορέματα. Αν από την άλλη έχετε χρόνο για σκότωμα μπορείτε να ξεκινήσετε διαβάζοντας το αποκάτω κείμενο.

Οι περισσότεροι φαντάζομαι γνωρίζετε την προηγούμενη κατάσταση που επικρατούσε στο σπίτι μου με την πτώση του πάγκου. Λονγκ στόρι σορτ : ενημερώνω το αρχηγείο στην Αθήνα, μου αγοράζουν πόδι, το στέλνουν με κούριερ και το παραλαμβάνω την Τρίτη που μας πέρασε.Αφήνω το πόδι να ξεκουραστεί λίγο και αποφασίζω να μην κάνω την δουλειά μόνος μου, καθώς η τάβλα από μόνη της είναι αρκετά βαριά και συνδυασμό με το πόδι βιδωμένο πάνω της θα έιναι αρκετά άβολο να την σηκώσω στο σωστό ύψος και να βιδώνω ταυτόχρονα στον τοίχο, θα περίμενα τον Μπάμπη. Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο που αποφασίζω να δω τι ψάρια πιάνω, αν είμαι άξιος φίλος του ****σφιγμένου (είδες δεν κάρφωσα το νικ σου), αν 4 μήνες στο γυμναστήριο θα βοηθούσαν σε ένα καθόλα πρακτικό ζήτημα. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, απλά θα αναφέρω ότι εκείνα τα καταραμένα 10-15 δευτερόλεπτα που έφερνα τον πάγκο στην θέση του, μου ψιλοβγήκε ο κ**ος.

Το χρονικό :

Το πριν.

Ενώ μιλάω στο τηλέφωνο.

Το μετά (ααχ order restored).

PS. Ειδικές ευχαριστίες στο κατσαβίδι το οποίο με εξυπηρέτησε στην εικονογραφήσα (υπάρχει αυτή η λέξη;; Πάρτε τώρα τηλέφωνο στο 800-1-makeWords) αποστολή :

Σταμπλάροντας

2007-07-16T20:12:00.000+03:00

Δεξιά και αριστερά πέφτει κανείς σε διάφορα αξιοσημείωτα. Από τα σημερινά λοιπόν ξεχωρίζω 2 (μέχρι στιγμής). Μία ωραία ιστορία που αναδεικνύει την παιδικότητα των αγοριών (κατ' επέκταση και των ανδρών), η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να είναι το έναυσμα για ένα παραλήρημα-ωδή στην αθωότητα και την ανεμελιά του "ισχυρού" φύλλου.

Επίσης έιμαι στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσω την επίσημη ιστοσελίδα της omfg. LoL.

Κλείνοντας και το αγαπημένο μου σωλήνοβίντεο :

Όσοι το έχετε ήδη δει παρακαλώ μην κράζετε, κάπως έπρεπε να γεμίσω το σημερινό ποστ καθώς ο συγγραφικός οίστρος αγγίζει το μηδέν μετά και το κομμένο, αυτολογοκριμένο ποστ-τούβλο το οποίο έγραψα νωρίτερα σήμερα την ώρα που θα έπρεπε να διαβάζω Θεωρία Κυκλωμάτων.

PS. @ Θοδωρής : Να τι σημαίνει omfg κανονικά.
PS2. @ Cyberdocgr : Το αγόρι μέσα μου μίλησε σήμερα και κόπηκα στα Μαθηματικά, καθώς δεν ξύπνησα ποτέ να πάω να το δώσω (ήμουν μέτρια διαβασμένος κατά τα άλλα).

Καμώματα (παρτ 2)

2007-07-15T15:48:00.000+03:00

Μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω αυτές τις (νεκρές) ημέρες θα συνεχίσω να κουτσομπολεύω/σχολιάζω τους φίλους μου και τα κατορθωματά τους. Ο σημερινός γκεστ σταρ είναι ένα άτομο που έχει απασχολήσει ουκ ολίγες φορές το ιστολόγιο αυτό, δεν θα τον μαρτυρήσω ακόμα ώστε η όλη ιστορία να έχει λίγο σασπενς για τους μη-γνωρίζοντες τα χθεσινά οικεγενειακά καμώματα του φίλου αυτού.

Η ιστορία μπορεί να συνοψιστεί στα εξής : "Πατέρας παίρνει τηλέφωνο γιο, και του ανακοινώνει ότι θέλει να κάνει τατουάζ, μετά από μικρή έρευνα αγοράς και εντός επόμενης ημέρας πατέρας και γιος έχουν τατουαζ" (Πως σου φάνηκε αυτός ο αυθορμητισμός άγνωστε επισκέπτη;;).

Η φωτογραφία :

Και το χιντ για να βρείτε ποιός είναι ο εν λόγω φίλος : Μην σας ξεγελά η άτριχη πλατούλα του παιδιού..

Καμώματα

2007-07-14T13:50:00.000+03:00

Φίλων αυτή τη φορά, έτσι για αλλαγή, μην γινόμαστε μόνο εμείς ρόμπες... Η αρχή έγινε στον κινηματογράφο (transformers ftw!!) με τον babi, ο οποίος αφού πρώτα εμπνεύστηκε από την σκηνή όπου ο ήρωας μας βάζει μέσα στην καμάρο του την πρωταγωνίστρια (με την οποία δεν γίνεται να μην είσαι τσιμπημένος), αναφώνησε : "Πωω ρε μαλάκα, για φαντάσου να κάνεις σεξ με αυτό το αυτοκίνητο μέσα σε αυτή τη γυναίκα..." Ω ναι, ακριβώς αυτά είπε, μεταφέρω λέξη προς λέξη, και διερωτώμαι αγαπητό μπλογκοκοινό, πόσο πιο έκφυλος, ανώμαλος και διεστραμμένος μπορει να είναι κάποιος;;

/*Μία μικρή σημείωση για να πάει πιο ομαλά η συνέχεια της αφήγησης, με στιγκ είχαμε συννενοηθεί να τον ξυπνήσω κατά τις 22:00 ώστε να κάνουμε κάτι, αυτός κοιμόταν και συνέχισε να κοιμάτε (τον ξαναπήραμε όταν βγήκαμε από τα στερ).*/

Με αυτά και με εκείνα γυρνάμε σιγά σιγά προς σπίτια μας μεριά (αφού βέβαια αναλώσαμε μεγάλο μέρος του χρόνου μας να αναλύουμε για τα πόδια μιας αναλύτριας στην ταινά). ~4 ώρες πιο μετά χτυπάει τηλέφωνο στο διαλυμένο μου σπίτι. "zZzz**ναι;**ZzZz" "έλα ρε μαλάκα τώρα σηκώθηκα, θα κάνουμε τίποτα;", (ακολουθεί παραληρηματάκι από μεριάς μου για transformers) και "zZz***ρε πάρε πιο μετά νυστάζω τώρα". Ο <άσχημος χαρακτηρισμός> φίλος μου νόμιζε ότι ήταν απόγευμα, δεν σχολιάζω.

Και μία μικρή σημείωση για την ταινία : Ασφαλώς και δεν πρόκειτε για την υπερταινία και σε κάποια σημεία χρειάζεσε όντως δραμαμίνες λόγω Michael Bay, αλλά είναι απίστευτα διασκεδαστική (οι ατάκες φεύγουν σε ρυθμούς Chandler) τα εφέ είναι state of the art και οι μουσικές επιλογές ταιριάζουν πάρα πολύ καλά. Γενικά είναι από τις καλύτερες ανούσιες και ρηχές ταινίες που έβγαλε το πουρναρόξυλο (το κόπιράιτ για αυτή τη λέξη ανήκουν στον δάσκαλο κουρετίνιο) φέτος.

Κλείνοντας για σήμερα να ευχηθώ καλή μπλογκοαρχή στον φίλο demo37 (cheers mate που λένε και στα μέρη σου).

Γρίφοι (παρτ 3)

2007-07-12T14:29:00.000+03:00

Μη έχοντας κάποιο άξιο κουτσομπολιό να γράψω, απλά θα δώσω το υπερλινκ για όσους έχουν χρόνο να σκεφτούν και έχουν (καλές) γνώσεις μαθηματικών - καλή ώρα. Σαν σουντόκου απλά κλάσεις ανώτερο : projecteuler.net. Για την ιστορία είμαι στο 4% τζίνιους και μάλλον με κόβω να παραμένω σε μονοψήφιο ποσοστό.

Και ένα βιντεάκι με τον αμερικανό Μητσικώστα :

Αυτά προς το παρόν, σιγά σιγά τελειώνει και η εξεταστική (νεξτ γουίκ) οπότε και ένα (εκτεταμένο;;) ποστ Πατρινοαπολογισμού και γενικότερου μπλογκοαπολογισμού είναι στα άμεσα σχέδια (σαν ιδέα δηλαδή, σιγά μην κάθομαι να γράφω και προσχέδια μαχαχαχα) του γράφοντος, τιλ δεν hf!

PS. Προς Θοδωρή : hf = have fun.
PS2. Σκέψεις κοιτώντας τα stats του ιστολογίου : δεν είναι ανάγκη να μπαίνετε κάθε μέρα 2 φορές για να δείτε αν έγραψα κάτι καινούριο, ο καλός προγραμματιστής προνόησε για εσάς και δημιούργησε τα RSS.

Η καταστροφή

2007-07-09T18:55:00.000+03:00

Το συγκεκριμένο ποστ θα μπορούσε να είναι η συνέχεια της "σκατομέρας", αλλά υπάρχουν κάποιες μεγάλες διαφορές, τόσο στο μέγεθος της "καταστροφής" (απλά δεν συγκρίνεται ο καφεδάκος με τα τωρινά) όσο και στον τρόπο αντιμετώπισης. Βλέπετε, με τα συμβάντα της σκατομέρας είχα πραγματικά μιζεριάσει, άρχισα να νιώθω άτυχος, απόκληρος, "child of a lesser god" ένα πράγμα, γεγονός άσχημο και καθόλου εποικοδομητικό, καθώς δεν νομίζω το μάζεμα καφέ να επιταχύνεται/βελτιστοποιείται με προσθήκη γκρίνιας και μιζέριας. Τώρα αντιθέτως το πήρα εντελώς χαλαρά, λες και το περίμενα να συμβέι κάποτε, και περισσότερο γέλασα με την κατάσταση παρά σπάστηκα που θα πρέπει να προβώ σε μαστορέματα.

Μην τα πολυλογώ, απλά θα παρουσιάσω την παρούσα κατάσταση που επικρατεί στο σπίτι μου (και πιο συγκεκριμένα στην κουζίνα).

Καψιόν πανοραμίκ

Κάψιον Νο.2

Κάψιον Νο.3

/*
Μία μικρή σημείωση για τους μη έχοντες γνώση. Το συγκεκριμένο καθετοποιημένο κομάτι ξύλου εκτελούσε χρέη πάγκου-τραπεζιού στην "κουζίνα", δυστυχώς δεν έχω κάποια φώτο "before", οπότε βάλτε την φαντασία σας να δουλέψει και φανταστείτε την τάβλα οριζοντιομένη στην θέση που είναι τα σκαμπό στις συγκεκριμένες φωτογραφίες.
*/

Μην τα ρωτάτε πως συνέβη το ατύχημα, ακόμα το ψάχνω, ο Νο1. ύποπτος πάντως αποποιείται πάσης ευθύνης για τα Παρασκευιάτικα συμβάντα (ω ναι, πριν 3 μέρες έγινε...).

Παραμένοντας στο θέμα του τίτλου έχω με λύπη να αναφέρω ότι ο βαθμός στο 1ο μάθημα που έδωσα βγήκε 2 μέρες μετά την εξέταση του (προς διδάσκοντα : γκετ ε λάιφ), και πήρα 5. Καλά να πάθω που μου ήθελα και Κέρκυρα ο αθεόφοβος, άντε να δούμε τώρα τι ψάρια θα πιάσουμε άυριο (Λογικός Σχεδιασμός Ι) και την Παρασκευή (C).

PS. Προς Ninia : πολύ περίεργη είσαι, δεν μας --ζεις λέω εγώ;;

Σύνοψις

2007-07-06T16:35:00.000+03:00

Όπως είχα υποσχεθεί αγαπητοί μπλογκοαναγνώστες σήμερα σας παρουσιάζω το τελευταίο των Κερκυραϊκών ποστ, το ποστ στο οποίο λίγο πολύ θα γίνει η σούμα του ταξιδιού και θα φορτώσω και καμιά φωτογραφία, μην περιμένετε πολλά σχόλια, καθώς αφ'ενός έχω εξαντληθεί πνευματικά μετά τα τελευταία 3 ποστ και αφ'ετέρου έχω απρόσμενo επισκέπτη εδώ στα Πάτρια εδάφη και δεν λέει να κάθομαι σαν τον γκικ να γράφω στο μπλογκ.

To όνειρο μιας ζωής σιγά σιγά ολοκληρώνεται (*), ο στιγκ με το νέο του καπέλο :

Όλη η ικανοποίηση και η περηφάνια (χωρίς την προκατάληψη) μαζεμένη σε ένα χαμόγελο.

(*) Για τους μη γνωρίζοντες ο στιγκούλης μας θέλει μία μέρα να λάβει την αμερικανική υπηκοότητα, να τραγουδήσει τον αμερικανικό εθνικό ύμνο (με το δεξί χέρι στην καρδιά φυσικά) και όλα αυτά τα ωραία.

Σε άλλο μήκος κύματος τώρα :

Η παραθυροθέα από το σπίτι της οικοδέσποινας μας.

Πολύ πρώτο εε;; (Γαμώτο πολλές ταινίες του Όμηρου Ευστρατιάδη με τον Στάθη Ψάλτη βλέπω τώρα τελευταία)

Λιστόν - Σπιανάδα : Απίστευτο μέρος, παίζει η πλατεία να είναι λίγο πιο καθαρή από το σπίτι μου 10 λεπτά μετά το σφουγγάρισμα (και σφουγγαρίζω σχολαστικά), επίσης απίστευτη εμμονή των Κερκυραίων να μας επισημάνουν ότι η Σπιανάδα είναι η μεγαλύτερη πλατεία στα Βαλκάνια (ουχμ, γκου χου γκουχου : Βαλκάνια ιζ ας). Χάιλάιτς οι αμέτρητες μπάντες που κόβανε βόλτες και παίζανε και φυσικά οι μεσημεριανοί αγώνες κρίκετ στην πλατεία.

Φαγητό : Αν και ακριβούτσικος (~20€/άτομο) για τα φοιτητικοδεδομένα μας ο Σάντρο είναι η απόλυτη επιλογή, τα ζυμαρικοπιάτα του χορταστικού μεγέθους και απο γεύση δεν μπορώ να γράψω και πολλά καθώς πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ λέξεις που να την περιγράφουν (έστω και σε μικρό βαθμό) - ναι το σχόλιο είναι θετικό. Κλείνοντας με τον Σάντρο ένα έχω να πω (γράψω έστω) : Πανακότα (το "π" είναι κεφαλαίο ον πέρποζ).

Θάλασσα : Χμμμ, ναι, εεεμ, να, βασικά από τις 4 μέρες που κάτσαμε πήγαμε μία φορά στην παραλία (το μέρος λεγότανε Γλυφάδα), και εεεμ την αράξαμε και τις 4 ώρες (με ένα μικρό διάλειμμα εκ μέρους μου για μίνι-βουτιά - το νερό κορυφαίο, πολύ καθαρό) που είμασταν εκεί στο μπιτς μπαρ "Aloha". Αξιοσημείωτη η πρώτη μας επαφή με τον ιδιοκτήτη του μπαρ (βλέπετε πλησιάζαμε και ακούγαμε Βανδή), ψαρωμένοι και ξενερωμένοι εμείς (λόγω Βανδής κυρίως) : "Εμ, συγνώμη, θα συνεχίσετε τα Ελληνικά ή μήπως υπάρχει περίπτωση να βάλετε και κανά ξένο;;" , και η πληρωμένη απάντηση : "Τι λέτε ρε παιδιά κατά λάθως μπήκε αυτό, έγινε μπέρδεμα με τα σι ντι, Αλόχα λέγεται το μπαρ!!".

Τα πλοία : Πικραμένη ιστορία, τα μόνα καλά της όλης υπόθεσης το ψάξιμο του Στιγκ από ασφαλίτη κατά την είσοδο του στο "Ίκαρους παλάς" στην Πάτρα (τρελό γέλιο) και φυσικά η κάπως απρόσμενη γνωριμία με Κερκυραίους/ες στο πλοίο για τον πηγαιμό.

Κλείνοντας 2 πράγματα, ανανέωσα το προηγούμενο ποστ με σχέδιο το οποίο επιμελήθηκε ο στιγκ αυτοπροσώπως και επίσης θέλω ένα μικρό διάλειμμα από το μπλογκίζειν (οι λόγοι για την μίνι-διακοπή ουδεμία σχέση έχουν με τους μυστήριους πατρινόεπισκέπτες μου...

Cheers.

Αναλυτική Γεωμετρία

2007-07-05T12:25:00.000+03:00

Αχούμ, με αυτά και με εκείνα φτάσαμε και στο πιο ιντριγκαδόρικο ποστ που αφορά την Κέρκυρα (άλλο ένα μένει με καμιά φωτογραφία και γενικότερα παραλειπόμενα και τελειώσαμε με το θέμα Κόρφου-Άιλαντ), και το θέμα είναι ότι προβληματίζομαι πάρα πολύ ως προς το ύφος με το οποίο αυτό θα πρέπει να το παρουσιάσω. Όχι τίποτα άλλο αλλά να μην επαληθευθούν και οι φοβίες της μητέρας-Στιγκ, όπως αυτές μας παρουσιάστηκαν μέσω σχετικού ες-εμ-ες που εστάλη κάποιες ώρες πριν φύγουμε από το νησί.

Τέλως πάντων, ότι είναι να γραφτεί ας γραφτεί και εάν θιχτεί κανείς ("καμιά" ήθελα να γράψω, δεν πειράζει) τα άξιζε ο κώλος του ("της" ήθελα να γράψω). Η περιγραφή της κατάστασης ίσως σας φανεί λίγο περίεργη και κάπως ασαφής, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι η όλη κρυπτογράφηση γίνεται για την προστασία των αθώων.

This is how it begins, αρχικά είχαμε αυτό το σχήμα : a↔b→y↔x→a (είναι τετράγωνο αν σχεδιαστεί σε 2 διαστάσεις, αλλά βαριέμαι να βρω πως γίνεται στο openoffice). Όπου οι σχέσεις μεταξύ a-b και x-y είναι αμοιβαίες, αμφίδρομες και σταθερές, επίσης το b παρόλο που είναι ασύμβατο με το y θέλει να το πλησιάσει. Από την άλλη πλευρά του τετραγώνου a και x ανήκουν στο ίδιο σύνολο τιμών (είναι συμβατά δηλαδή), το a αρχικά κερδίζει το ενδιαφέρον του x και αργότερα αρχίζει να το έλκει κιόλας (θα εξηγηθεί το πως παρακάτω), για το εάν το a έλκεται από το x δεν γνωρίζουμε καθώς τα στοιχεία του γράφοντος είναι ελλιπή.

Μέχρι τώρα καλά, δεν έχει συμβεί κάτι το κοσμοϊστορικό, τα πράγματα όμως περιπλέκονται όταν αρχίσουν να κινούνται τα a,b με ανώμαλο τρόπο χαλόντας έτσι τις ισορροπίες στο συστημά μας. Το b θέλοντας να πλησιάσει το y αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη και να κινηθεί μόνο του προς αυτή την κατεύθυνση, όπως θα έκανε οποιοδήποτε αρσενικό στοιχείο (μεχεχεχεχε), ψήνει/πήθει το a να κάνει κίνηση εκείνο. Έτσι το a πλησιάζει το x, (καθώς με το y επειδή είναι και διαγώνια δεν διατηρούν το ίδιο καλές σχέσεις) χωρίς όμως το έρμο το x να γνωρίζει τα δόλια κίνητρα του απέναντι σημείου - xαρά το κακόμοιρο το x, του ήρθε παρέα και μάλιστα παρέα που γούσταρε, τότε άρχισε και να νιώθει την έλξη για το a. To a με τα πολλά και με τα λίγα του λέει, "εγώ πρόκειται να μεταφερθώ και να πάω δίπλα στο b, και θα ήθελα πάρα πολύ να έρθεις μαζί μου..", σε μια γλώσσα που μιλάνε τα σημεία 2 διαστάσεων, "..αλλά για να μην βαρεθείς που θα είσαι μακρυά από το y φέρε και αυτό μαζί σου, έτσι δεν θα χαλάσουμε και το τετράγωνο μας..". Κάτι άρχισε να ψιλιάζετε το έρμο το x, αλλά η χαρά ήταν τόση, που δεν κατάφερε να δει το δόλιο σχέδιο που κρυβόταν.

Έτσι λοιπόν το x ζητάει χάρη από το y, και δεδομένης της σχέσης τους το y ενδίδει και ακολουθεί το x στην περιοχή κοντά στο b. a,x,y λοιπόν φτάνουν στην περιοχή του b και τα πράγματα γίνονται απίστευτα σουρεαλιστικά. x κυνηγάει a (διακριτικά πάντα), b κυνηγάει y (αδιάκριτα πάντα), a διατηρεί μία ντεμί στάση, ενώ y έχει υπερφρικάρει και μοιράζετε τον πόνο του με τον παλιόφιλο τον x. Ο παλιόφιλος (αν ένα σημείο μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι) ο x εν τω μεταξύ έχει αντιληφθεί το μάστερπλαν και έχει αρχίσει να φορτώνει πολύ άσχημα, για την ακρίβεια ταλαντώνεται και μάλιστα με συχνότητα υψηλή (γεγονός σπουδαίο καθώς το x κανονικά είναι αρκετά ήρεμο). Το y απλά θέλει να ξεφύγει και αν μαντέψουμε σωστά το a και b νιώθουν περίεργα. Τελικά x και y συνομωτούν με την σειρά τους και φέυγουν από την συγκεκριμένη περιοχή για άλλες πιο γνώριμες και μα το θεώ πολύ πιο φυσιολογικές*.

*a,b: θυληκά στοιχεία, x,y : αρσενικά.

Εδώ η ιστορία με τα σημεία τελειώνει και πρέπει να ζητήσω συγγνώμη από τους αναγνώστες οι οποίοι :
1) Δεν καταλάβαν τον Χριστό τους.
2) Περιμένανε το συγκεκριμένο ποστ να περιέχει διανύσματικές αναλύσεις, μητρώα και απογοητευτήκανε με την απλοϊκή προσέγγιση που τελικά επέλεξα.
3) Αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε κάποιο από τα θυληκά στοιχεία.

Και μια μικρή σοφία για όσες διαβάζετε : Χμμ... εάν είναι να στήσετε μια ίντριγκα, κάντε το σωστά ρε γαμώτο, τουλάχιστον να μην καταλάβουμε από που μας ήρθε, τι γαμωπαιδικά είναι αυτά τώρα;!; Αφήστε που μπορεί να μπλέξετε σε κωλοκατάσταση και να βρεθείτε στην θέση της a να σας την πέφτει κάποιος που δεν γουστάρετε επειδή ερμήνευσε λάθος την συμπεριφορά σας απέναντι του.

*Όσο φυσιολογική μπορεί να χαρακτηριστεί η Πάτρα (χα!!)

Edit (το σχήμα) :

Κάντε κλικ, μπας και καταλάβετε τίποτα, μπλέιμ δε στιγκ!!

Το νέο δέρμα

2007-07-04T14:57:00.000+03:00

Δεύτερη ανάρτηση περί των Κερκυραϊκών, αυτή τη φορά σε εντελώς άλλο μήκος κύματος, this is not another viper-story (ναι Λάικ το κούρασα στο προηγούμενο ποστ, το ξέρω, αυτός ήταν ο σκοπός...).

Σήμερα λοιπόν αγαπητό κοινό θα μιλήσουμε για την αλλαγή δέρματος η οποία επήλθε επί Κερκυραϊκού εδάφους. Μία μικρή αναδρομή στο σχετικά σύντομο παρελθόν, ώστε να καταλάβετε και οι μη γνωρίζοντες τι εστί "δέρμα". Μικρό ταξίδι στον χρόνο και πάμε προς το καλοκαίρι του '06. Όλο το καλοκαίρι λοιπόν την έβγαλα με 3 βερμούδες, από τις οποίες η μία είναι το μαγιώ μου, και την άλλη δεν την πολυγούσταρα, η τρίτη όμως... Όπως πολύ εύκολα μπορείτε να καταλάβετε δεν την πολυέβγαζα από πάνω μου, δεν υπήρχε λόγος. Είχα και ένα εξαιρετικά αστείο "ατύχημα" με την βερμούδα στην Ίο, οπότε και με την συγκεκριμένη βερμούδα δεθήκαμε για πάντα (τουλάχιστον έτσι νόμιζα τότε). Προς το τέλος του καλοκαιριού έφτασε και η στιγμή να βαφτιστεί σαν "δεύτερο δέρμα". Η βάφτιση συνέβη στο ίδιο νησί που βαφτίστηκε η αδερφή μου και το κρέντιτ για την συγκεκριμένη ενέργεια πηγαίνει στο θυληκό μου κάουντερπαρτ, για το οποίο οι φήμες λένε ότι έχει ένα παραπάνω "α" από τις σημερινές "βλέψεις".

Αρκετά με τα μισόλογα και τις λέξεις σε εισαγωγικά, θα φρικάρει και πάλι το Λυκάκι μας με τόση ίντριγκα (Λάικ, δεν φταίω εγώ!! αλήθεια λέω, μόνα τους συμβαίνουνε...) πάμε στο ψητό και στην ουσία της σημερινής καταχώρησης, δηλαδή την παλιά βερμούδα, και πως κατάφερα να την αντικαταστήσω.

Όμως όλα τα ωραία (λέει η Άντζελα) έχουν και ένα τέλος, έτσι και με το "δέρμα" έπρεπε κάποτε να αποχωριστούμε, ο λόγος απλός και έυκολα αντιληπτός από την επόμενη, σημερινή φωτογραφία της βερμούδας:Τι όμορφο εσώρουχο θεέ μου...

Έψαχνα λοιπόν αντικαταστάτη τους τελευταίους μήνες και λίγο η βαρεμάρα, λίγο η έλλειψη γυναικείας παρέας, λίγο η σχετικά καλή κατάσταση της βερμούδας (δεν είχε σκιστεί τόσο), λίγο το αναβλητικό του χαρακτήρα μου, δεν πήγα ποτέ να πάρω ρούχα (if it works don't change it, ή κάπως έτσι). Τελικά όμως ο κόμπος έφτασε στο χτένι (μία έκφραση που πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω) και έτσι εκεί που κόβαμε βόλτες στην παλιά πόλη της Κέρκυρας, την είδα και με συνοπτικές διαδικασίες την αγόρασα, μαζί με μια μπλούζα που μου γυάλισε. Δεν μπορώ να πω ότι νιώθω το ίδιο άνετα, αλλά πιστεύω όπως όλα στην ζωή (δεύτερη σοφία σήμερα) έτσι και τώρα θα δώσω λίγο χρόνο μέχρι να την συνηθίσω. Ιδού λοιπόν η μία από της αγορές και επίδοξος διάδοχος του θρυλικού "δεύτερου δέρματος" :

Κάτω δεξιά ο Μπάμπης μπορεί να διακρίνει το σακ-βουαγιάζ του με το μαγιώ μου μέσα.

Με λεύκο φόντο.

Ξέρω τι θα πείτε οι πιο κακόβουλοι από εσάς, "συγχαρητήρια, αγόρασες ακριβώς το ίδιο ρούχο", μα δεν είναι έτσι ακριβώς. Η νέα βερμούδα είναι πολύ πιο τρεντουλίστικη (έχει και κρέμονται κάτι κορδόνια) και επίσης είναι από τις ελάχιστες αγορές που έκανα χωρίς την παρουσία θυληκού στοιχείου να με συμβουλεύσει, γεγονός από μόνο του κοσμοϊστορικό.

Φήμες που θέλουν ότι το παρόν ποστ γράφτηκε με σκοπούς την επίδειξη του κ*λου μου, το ζητιάνεμα λεφτών από πατέρα μεριά ή και τις μπηχτές της δεύτερης παραγράφου, κρίνονται ως ανακριβείς και κακοήθεις.

Το χρονικό μιας χυλόπιτας

2007-07-02T18:35:00.000+03:00

Η ιστορία αυτή είναι μία με τον στιγκ πρωταγωνιστή και εμένα δευτεράντζα κομπάρσο, εμψυχωτή και (όσο το δυνατόν) αντικειμενικό παρατηρητή. Επίσης για να μην κατηγορηθώ για κατινιά (λες και η όλη ιδέα του μπλογκίζειν δεν είναι κάπως κατινίστικη από μόνη της), να αναφέρω προς υπερασπισή μου πως μαζί με τον στιγκ αποφασίστικε να δημοσιευθεί αυτή η ιστορία. Ας πάμε στο ζουμί όμως (σαν να λέμε ωμοφοβικός).

Η γνωριμία (aka οι ελπίδες)

1η βραδυνή έξοδος στην Κέρκυρα και ψάχναμε να βρούμε μπαρ το οποίο να σερβίρει κοκτέιλ της προκοπής (ω ναι, είχε μοχίτο στο χωριό μας), οπότε όπως καταλαβαίνετε μπαίναμε στα μπαρ και πέρναμε μία μίνι συνέντευξη από τον μπάρμαν. Με αυτή την πολύ ωραία και διακριτική μέθοδο καταλήξαμε στο inside και κάτσαμε στα έξω τραπεζάκια πάνω στην (μεγαλύτερη στα Βαλκάνια) πλατεία. Εδώ τίθεται το ζέροου πόιντ καθώς η σερβιτόρα (και όχι μπαργούμαν Μπάμπη!!) η οποία ήρθε να μας πάρει παραγγελία ήτο απίστευτη... Δεν είναι δυνατόν να την περιγράψω πλήρως με λόγια, εκτός των imba εξωτερικών της χαρακτηριστικώn, απέπνεε έναν σπάνιο γυναικουλίστικο αέρα ενώ ταυτόχρονα διατηρούσε την κοριτσίστικη ανεμελειά και το παιχνίδισμα, κάτι σαν την τίνκερμπελ. Κατά την διάρκεια της παραγγελίας λοιπόν, μου βγήκε ένας αέρας Αλεξανδρινός και χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο πέραν της εμφάνισης της άρχισα τις ψιλομαϊμουδιές για κέρδισμα εντυπωσιασμών και ελαφριά κουβέντα, και η αρχή είχε γίνει. Για άγνωστους στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο λόγους οι "Αλεξανδριές" πιάσανε και η συζήτηση συνεχίστηκε και φάνηκε ένα άλφα ενδιαφέρον, έως ότου έφυγε για να φέρει τα ποτά μας. Φέιζ ουάν κομπλίτιντ.

Ο έρωτας

Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι, και πριν προλάβω να σκεφτώ αν μου αρέσει η όχι (αν και βέβαια είχα/έχω άλλες βλέψεις*) είναι την στιγκοφωνή (μία περίεργη στιγκοφωνή στην οποία αναγνωρίζει κανείς μία περίεργη μελαγχολία και έναν σπάνιο θαυμασμό) στο αυτί μου "ρε μαλάκα ποοόσο ωραία;!;", το δε πρόσωπο του Στιγκ ήταν άδειο και τρομοκρατημένο σαν να αντιλήφθηκε πως οτιδήποτε και να κάνει στην ζωή του δεν πρόκειται να είναι τόσο δυνατό, αληθινό και όμορφο (ναι ξέρω ακούγεται κουραστικά μελοδραματικό, μα η πραγματικότητα δεν απέχει και πολύ). Όταν λοιπόν ακούς αυτά τα λόγια με αυτόν τον τρόπο από τον φίλο σου δεν μπορείς παρά να διαγράψεις για πάντα την συγκεκριμένη γυναίκα από την λίστα με τα ελαφάκια, έτσι και έγινε. Η συνέχεια της βραδυάς πέρασε με εκτενείς αναλύσεις των χαρακτηριστικών της σερβιτόρας, και με χαζοβιόλικες ερωτήσεις "Εσένα σου αρέσει ρε;;" (η απάντηση, είναι πολύ όμορφη αλλά δεν μου αρέσει, ενδεικνύεται απολύτως για τέτοιες καταστάσεις). Φεύγοντας μας πρότεινε να συνεχίσουμε στο "Ο-μπαρ" όπου και θα πήγαινε, δεν πήγαμε, ντοντ ασκ.

Η αρχή του τέλους

Την επόμενη φυσικά και πήγαμε πάλι στο inside, αφενός γιατί μας αρέσαν τα ποτά, και αφετέρου για το προφανές της υπόθεσης. Έρχεται η στιγμή της παραγγελίας : λίγα παραπονάκια για την χθεσινή μας απουσία από το Ο-μπαρ και τίποτα άλλο. Φυσικά, δεν θα μπορούσε να περάσει έτσι η διαφαινόμενη αδιαφορία της, Αλεξανδριών συνέχεια λοιπόν για να διατηρήσουμε επαφή με τον στόχο, εώς ότου το εσώτερο αρσενικό (αργά είναι συγχωρέστε με για τα αδόκιμα) ξυπνήσει και ο Στιγκ την παγιδεύσει στα δίχτυα του ερωτά του (είμαι ένας wannabe συγγραφέας βίπερ). Αμ δε, βλέπετε ο κακόμοιρος είχε αποστομωθεί από την εκθαμβωτική παρουσία της, κοινώς είχε μείνει μαλάκας και λέξη δεν του έβγαινε... Και όπως είναι γνωστό από την ανθρώπινη (κυνηγετική) εμπειρία, στόχος τον οποίο θα βάλεις σε βάθρο δεν πρόκειται να πετύχεις ποτέ. Αποτέλεσμα της όλης ψυχολογίας η έξοδος μας στο Ο-Μπαρ με μοναδικό σκοπό να την πετύχουμε, όπου και όταν την πετύχαμε τελικά αυτή απλά γύρισε, χαιρέτησε και προσπέρασε...

/*
Άσχετη με την ιστορία αλλά στην είσοδο του Ο-Μπαρ έλαβε χώρα ο εξής διάλογος :

ΠατΠ : Καλησπέρα, 2 εισητήρια.
Ταμίας : 15 ευρώ ο ένας, μαζί θα πληρώσετε;
ΠατΠ : εμ, ναι <ενώ βγάζω πενηντάρικο να πληρώσω>
ΠατΠ : <και ενώ η ταμίας ψάχνει εικοσάρικο> Εχμμ, έχει κάτι σήμερα και είναι 15 ευρώ η είσοδος;
Ταμίας : Ναι, Ντι Τζέι <με δόση μικρής απορίας/ειρωνίας που δεν το γνωρίζαμε>

Μααάιστα, είχανε ντι τζέι..
*/

Το κλάσιμο (This is the end)

Last night στο νησί, πήγαμε ξανά ματά στο μπαρ να μας σερβίρει τα μοχίτα μας και τις μαργαρίτες μας, να εξαντληθούν όλες οι ανύπαρκτες ελπίδες να ησυχάσουμε. Για μυστήριους λόγους δεν εξυπηρετεί πλέον τα ίδια τραπέζια με αποτέλεσμα να μας σερβίρει ένας αγνώστων λοιπών στοιχείων τυπάς, <σκατααά>. Αποφασίζω να κάνω τον προπονητή του Ρόκι και αρχίζω να ντοπάρω τον Στίγκ, ο οποίος παραμένει σαστισμένος όσο αυτή είναι σε ακτίνα μικρότερη των 30 μέτρων. Τα αποτελέσματα της ντόπας ήταν αποκαρδιωτικά, οπότε και αποφασίζω να επιστρατεύσω τα μεγάλα μέσα, τον Μπάμπη. Τηλεφωνικό ντοπάρισμα λοιπόν για τον φίλο μας. Το μόνο που θέλαμε τώρα ήταν να μας δει και να έρθει να πει ένα γεια, πράγμα και το οποίο σε κάποια φάση συμβαίνει. Να μην τα πολυλογώ, αρχίζουμε και λέμε μια-δυο λαλακίες, οι οποίες κάπου δείχνουν να οδεύουν και έτσι έχουμε ανέβασμα ηθικού (καλό πράγμα), δυστυχώς όμως κάποιοι μόγληδες στο πόστο της θέλουν να παραγγείλουν και έτσι η ηρωίδα μας φεύγει να τους εξυπηρετήσει. Μα πριν φύγει αφήνει πίσω μια υπόσχεση : "Μισό λεπτάκι παιδιά να πάρω την παραγγελία και έρχομαι", αυτά ήταν και τα τελευταία λόγια που ακούσαμε απο την σερβιτόρα της οποίας το όνομα ποτέ δεν μάθαμε.

Αντί επιλόγου

Φίλε Στιγκ, θα γίνω λίγο Φοίβος και θα σου πω : Για την κοντή και άβυζη γκόμενα μην κλαις, πολύς της πέφτεις.

* Αναμείνατε για περισσότερες λεπτομέρειες στο ποστ περί αναλυτικής γεωμετρίας (αν και #@!%#@, νομίζω η βλέψη μου διατηρεί επαφή με το μπλογκ και θα γίνουμε ρόμπες - ίσως και όχι, θα δείξει).

Μπακ..

2007-07-01T20:24:00.000+03:00

Επιστροφή στα Πάτρια εδάφη. Οι ιστορίες από το Κόρφου Άιλαντ πολλές, και ιντριγκαδόρικες, παρά την μικρή παραμονή μας εκεί. Ενδεικτικά : "Το χρονικό μιας χυλόπιτας", "Η άλλαγη δέρματος*", "Οι κυκλοθυμίες" και άλλα χαριτωμένα που δεν χρειάζονται ανάλυση, όπως τα γεύματα στον Σάντρο, τα μπουγέλα, καθώς και κάποιες περίεργες θεωρίες γεωμετρίας, όσον αφορά τα τετράγωνα. Πέραν των ιστοριών όμως είναι και το γενικότερο φίλινγκ που μας έμεινε από το νησί, πολύ προσεγμένη η παλιά πόλη (εκεί ήμασταν εγκατεστημένοι), πεντακάθαρη και μέσα στο πράσινο, πραγματικά πολύ όμορφο μέρος να ζει κάποιος.

Πριν όμως γραφτεί οτιδήποτε, πρώτα πρέπει να πέσει λίγος ύπνος (αύπνος από το Σάββατο) και λίγο διάβασμα, καθώς άυριο ξεκινάμε και εμείς σαν καλά παιδιά την εξεταστική μας...

*όχι δεν κάηκα στον ήλιο.

Γρίφος Γκουγλικός

2007-06-27T16:24:00.000+03:00

Καθώς για τις επόμενες μέρες δεν πρόκειτε να ποστάρω (εκτός και αν κωλοβαρεθώ στο Κόρφου-Άιλαντ) σας παραδίδω νέο γρίφο, ιντερνετικού περιεχομένου. Ο γρίφος εξαιρετικά απλός, πηγαίντε στο γκουκλ και προσπαθήστε να βρείτε το όρισμα (key word) το οποίο επιστρέφει τα περισσότερα αποτελέσματα.

Πιστεύω πως έχω βρει τον απόλυτο νικητή με 3.230.000.000 επιστροφές, ενδεικτικά το αμέσως επόμενο keyword έχει 1.810.000.000 επιστροφές. Σαν μικρή βοήθεια πειραματιστείτε με τα εξής κιγουόρντς : music, web, image, blog κτλπ...

Καλή διασκέδαση...

Μίνι-διακοπές

2007-06-27T16:09:00.000+03:00

Μερικές ώρες μείνανε μέχρι την πρώτη ολιγοήμερη εκδρομή του φετινού καλοκαιριού. Προορισμός, όπως έχω ήδη αναφέρει σε προηγούμενο ποστ, η Κέρκυρα. Τα εισητήρια έχουν κοπεί (λίγο πιο ακριβά τα φοιτητικά την επόμενη φορά παρακαλώ), το σπίτι έχει καθαριστεί (να γυρίσω και να μην σιχαθώ την ζωή μου), το σακ-βουαγιάζ έχει δανειστεί (από τον Μπ. - καθώς μετά από δέκα μήνες επέστρεψα στον Λάικ το δικό του) και πλέον λίγα έχουν μείνει για να αναχωρήσω : βασικά να αδειάσω το ψυγείο από πράγματα που μπορεί να χαλάσουν και να γεμίσω το σακ-βουαγιάζ...

Σχεδόν ονειρεύομαι τις βουτιές στην θάλασσα, τις ανεύθυνες μαργαρίτες (μπεχεεχεχε δεν θα οδηγώ) και τα σαπίσματα στον ήλιο. Άξιος συνταξιδιώτης ο Στιγκ, ο οποίος έχει πάρει το όλο ταξίδι με το πιο στραβό μάτι όλων των εποχών, καθώς πιστεύει οτι θα βιαστεί στο Κόρφου-Άιλαντ, κουράγιο φίλε, να δεις που οι φόβοι σου είτε διαψευστουν είτε επιβεβαιωθούν δεν θα σε χαλάσει (μπεχεεχεε).

Όμως όπως όλα τα πράγματα στον κόσμο, έτσι και αυτή η εκδρομή έχει τα αρνητικά της : την Δευτέρα στις 8 το πρωί δίνω το πρώτο μάθημα (και μάθημα του πιο αυστηρού καθηγητή στο 1ο έτος...), ευτυχώς το περιεχόμενο είναι εύκολο και απλό, οπότε λογικά δεν θα υπάρξουν μεγάλα προβλήματα για τον καλό βαθμό.

Κλείνω με υπόσχεση φωτογραφιών (εαν καταφέρω να μην ξεχάσω την Κάζιο).

Φροζίτο-Γιαουρτίτο

2007-06-27T15:30:00.000+03:00

Τις δύσκολες αυτές ημέρες του καύσωνα το παιδί από την Πάτρα, δεν μένει άπρακτο ούτε υπεργκρινιάζει για την #@(*ζέστη, αντ' αυτού θα κάνει μία μεγάλη δροσιστική προσφορά σε όλους τους πιστούς αναγνώστες.

Αρκετά με τα εισαγωγικά, σας παρουσιάζω το απόλυτο, του περσινού (αλλά και φετινού) καλοκαιριού, ρόφημα.

"Yoghurt-tea-thing"
Γεμίστε ένα σέικερ με παγάκια (ο αριθμός των οποίων αυξάνει εκθετικά με την εξωτερική θερμοκρασία), στην συνέχεια προσθέστε κρύο τσάι ροδάκινο. Μέχρι τώρα δεν συμβεί κάτι κοσμοϊστορικό, αλλά τώρα έρχετε το ατού της όλης υπόθεσης (όπως προδίδει και ο τίτλος): 1 κουταλιά της σούπας γιαούρτι. Το σεικεράρουμε καλά ώστε να ομογενοποιηθεί και σερβίρουμε σε μεγάλο ποτήρι με καλαμάκι μεγάλου διαμετρήματος.

Δύο σημειώσεις στην παραπάνω συνταγή. Αντί για σέικερ το μπλέντερ κάνει ασφαλώς καλύτερη δουλειά και μπορείτε να προσθέσετε και φρούτα (ανανά, φράουλες, μπανάνα, καρύδα μερικές ιδέες - όχι όλα μαζί όμως...). Η δεύτερη σημείωση έχει να κάνει με τα κοπιράιτ της συνταγής, μου την είπε ένας μπάρμαν στην Ίο πέρυσι, επίσης πολλοί από εσάς θα την γνωρίζατε από πριν.

PS. Δυστυχώς φωτογραφίες δεν μπορώ να ανεβάσω καθώς αυτή τη στιγμή το Picasa είναι ψόφιο, αλλά σε πρώτη ευκαιρία θα τις ανεβάσω.
PS2. @Stig : Πρέπει να τελειοποιήσουμε την συγκεκριμένη συνταγή για να το σερβίρουμε στο μπιτς μπαρ μας...

Έργα και ημέραι

2007-06-24T18:02:00.000+03:00

Το παρόν πόστ έχει χαρακτήρα τηλεγραφικό καθώς η υψηλή θερμοκρασία σε συνδυασμό με την έντονη Πατρινοϋγρασία και την διάρκεια αυτών, με αναγκάζουν να περιορίσω τις κινήσεις μου.

Τα χαϊλάιτς των ημερών :

Παραμονή εν Αθήναις : Μπουγέλο με σίμπλινγκς, γέλια/ποτά/ντότες με γνωστούς-αγνώστους, παρολίγον συμμετοχή σε διαφημιστικό στην κάτω μεριά της πλ. Κλαυθμώνος.

Ταξίδι από Αθήνα για Πάτρα : βελτίωση καλύτερου χρόνου κατά 5 λεπτά, επίσης : BMW και αγνώστων λοιπών στοιχείων superbike με περάσαν σαν σταματημένο ενώ πήγαινα με 90 και 110 αντίστοιχα.

Ακαδημαϊκά : Έτρεχα (και τρέχω) αλλά ευτυχώς φτάνω, παράδοση ασκήσεων με το γνωστό, δοκιμασμένο και αποτελεσματικό σύστημα "με την ψυχή στο στόμα", αν πάει καλά και την Τρίτη, το εξάμηνο τελείωσε με 100% στα εργαστήρια. Νέο ceidορεκόρ στην Assembly, τελείωσαμε την τελευταία άσκηση σε μισή ώρα. Επίσης η εξεταστική είναι πλέον 8 μέρες μακρυά και πρέπει να ξεσκονίσω τις γνώσεις του α΄εξαμήνου (τις ποιές;!;).

Ποκερικά : Ανίχνευσα τα λάθη μου, δεν αντέχω να βγάλω πάνω από 4 ώρες συνεχόμενου παιχνιδιού, η εβδομάδα βγήκε even. Επίσης ανακαλύφθηκε το ιντερνετοπόκερ (μεγάλη πλάκα, pou-tchi-tchi ftw !!!)

Φοιτητοζωικά : Ημέρες 5ήμερης χθες και προχθές, με αποκορύφωμα τα χθεσινά έκτροπα στο μοντς αλλά και τον προχθεσινό ύπνο στον καναπέ-κρεβάτι του Μπ. λεπτομέρειες καλό θα ήταν να μην κοινοποιηθούν για λόγους διατήρησης του ίματζ του ιστολογίου. Επίσης εμφανίσεις σε άσχετα χρονικά σημεία της (νέας) "πιο όμορφης γυναίκας στον κόσμο"®, οι οποίες είχαν άμεσο αντίκτυπο στην ψυχική υγεία του γράφοντος.

Εκδρομικά : Θαλασσοεπίσκεψη και πρώτο μπάνιο της σεζόν στην φημισμένη παραλία της Καλογριάς (όχι ΔΕΝ είναι 40 λεπτά με το αυτοκίνητο) η οποία όπως αποδείχθηκε τζάμπα φήμη έχει σαν παραλία, αλλά σαν τοπίο και τριγύρω χώρος τα σπάει (δέντρα, λίμνη κτλπ). Επίσης στα εκδρομικά, προαναγγέλω την επικείμενη επίσκεψη σε Κερκυραϊκά εδάφη μετά από προτροπή φίλης η οποία αρχίζει την Τετάρτη και θα πρέπει να λήξει πριν την αρχή της εξεταστικής.

Αθλητικά : Σιγά μην δεν έγραφα κάτι για το πρωταθληματάκι, μπορεί για λόγους προληπτικούς να ήμουν στην Καλογριά και να δοκίμαζα τα νέα μου γυαλιά απέναντι στον ήλιο και να έχασα τον αγώνα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι απέχω. Άντε πάμε για το ριπίτ τώρα...

Κλείνοντας και μία προσφορά στον φίλο Στιγκ, ο οποίος θα κάνει την καρδιά του πέτρα και θα ακολουθήσει σε μέρη σκοτεινά. [Λοιποί αναγνώστες παρακαλώ συγχωρέστε για το β΄ ενικό που ακολουθεί]. Αμπλά σου βρήκα την γυναικά των ονείρων σου (ψάχνοντας για φωτογραφίες της BMW).

PS. Αν η γυναίκα στης οποίας το πρόσωπο συγκεντρώνονται τα όνειρα όλων των μηχανολόγων για κάποιον περίεργο και μυστήριο λόγο προσβληθεί απο την παραπάνω παράγραφο παρόλο που ο στιγκ είναι stud ας επικοινωνήσει, να editαριστούμε.

Pwnd

2007-06-21T14:57:00.000+03:00

Πρώτο ποστ από το ένδοξο, πολυτραγουδισμένο και φυσικά πολυαγαπημένο ceid. Το παρόν ποστ λοιπόν δεν θα μπορούσε παράε να είναι ακαδημαϊκής φύσεως. Τελειώνει λοιπόν ο καθηγητής των μαθηματικών τις διαλέξεις για το β΄ εξάμηνο και μας δίνει εξεταστικοσυμβουλές. Αφού λοιπόν έχει απαντήσει στις τελευταίες ερωτήσεις τα έχει μαζέψει και είναι έτοιμος να την κάνει πηγαίνει το τσουτσεκάκι να ρωτήσει τι ώρες βρίσκεται ο καθηγητής στο γραφείο του. [Μικρή παρένθεση για να αναφέρω στους μη γνωρίζοντες οτι ο Ντουσκ (ο μαθηματικός) είναι αρκετά αλανάκι και ίσως ο πιο φιλικός καθηγητής που έχουμε]. Απαντάει ο Ντουσκ ότι βρίσκεται πρωϊνές ώρες στο γραφείο του, οπότε και αρχίζει ένας διάλογος για το τι ορίζεται "πρωϊνή" ώρα. Με αυτά και με εκείνα συνεννογιόμαστε (όπως θα έλεγε και ο ίδιος) και με ρωτάει πως πάει το διάβασμα.

Αυτό είναι το σημείο το οποίο ορίζεται σαν "εδώ αρχίζουν τα γέλια". Με αυτά και με εκείνα μου απαντάει ο Ντουσκ "Έλα μωρέ δεν σας ξέρω, όλοι στο τέλος διαβάζετε". Η απάντηση ήταν άμεση "Δηλαδή εσείς πότε διαβάζατε;". Και αυτό είναι το σημείο του ποουναρίσματος : "Μα εμείς, όταν σπούδαζα στην Πάτρα, ήμασταν 6 άτομα στο έτος, καθόμασταν όλοι μαζί σε ένα τραπέζει και οι καθηγητές μας ερχόντουσαν από Θεσσαλονίκη και Αθήνα, προφανώς και γαμι*μασταν στο διάβασμα όλη την χρονιά" (ναι, οκ την λέξη με το αστεράκι που τις λείπει ο τόνος δεν την είπε ο καθηγητής), και ολοκληρώνει : "ωραίες εποχές..."

Ηθικό δίδαγμα : Οι γκοσάδες δεν πολυπαίρνουν από εξυπνάδες.

PS. Το ποστ αφιερωμένο στον Μπάμπη (ο οποίος ενώ είμαστε σχεδόν όλη την μέρα μαζί μπαίνει ανελλιπώς να δει αμα ανανέωσα το μπλογκ), που έλειπε και δεν άκουσε live τον Ντουσκ.

Ταξίδι αστραπή

2007-06-16T14:54:00.000+03:00

Καθώς η βαρεμάρα εδώ στα Πάτρια εδάφη έχει χτυπήσει κόκκινο, πήρα την μεγάλη απόφαση και θα κάνω αυτό που έπρεπε να κάνω χθες : μαζεύω τα μπογαλάκια μου, τα βάζω στην τσάντα του Λάικ και έρχομαι στα πολιτισμένα (Αθηναϊκά) εδάφη.

Αύριο είναι μέρα χανγκ όβερ, οπότε αναγκαστικά θα γυρίσω την Δευτέρα. Ελπίζω να έχει κανα φαΐ της προκοπής στο πατρικό καθώς ένας λόγος ακόμα που φεύγω είναι η παντελής έλλειψη προμηθειών, σε συνδυασμό με την απέραντη βαρεμάρα να πεταχτώ μέχρι το σούπερμάρκετ (οπότε ο Πόντιος θα πάω Αθήνα για να φάω).

Επιστροφή λοιπόν στα μπλογκικά καθήκοντα από Δευτέρα μάλλον [η Δευτέρα είναι μέρα κλειδί καθώς παραδίδω κιόλας - εργασία την οποία έχω τελειώσει (@cyberdocgr)].

cheers λοιπόν.

Man vs Woman

2007-06-16T01:57:00.000+03:00

Το βίντεο της ημέρας :

woo-woo!

Διαταραχές ύπνου

2007-06-15T23:33:00.000+03:00

Η περιοχή που μένω είναι αρκετά καλή και με διευκολύνει αρκετά στην καθημερινοτητά μου, επίσης βρίσκεται σε αρκετά κομβικό σημείο [7' λεπτά απο πανεπιστήμιο και 3' από κέντρο (άνευ κίνησης)] και τέλος έχω και ωραία θέα από το, καθαρό πλέον [βλ. τελευταία μέρα ανασκοπήσεως], μπαλκόνι.

Μπαλκονοθέα

Βέβαια όπως τα περισσότερα πράγματα στην ζωή τίποτα δεν είναι τέλειο. Τελικά δεν αρκεί να έχεις διαχειρίστρια η οποία εκτός του ότι σου δίνει χωριάτικα αβγά όποτε έχει, σου ζητάει και να δυναμώνεις την μουσική επειδή της αρέσει (πρωτάκουστο για τα παγκόσμια χρονικά), όπως επίσης δεν αρκεί να πληρώνεις κοινόχρηστα ~10€/μήνα, για να πεις "νταξ, εδώ είμαστε". Βλέπετε, σε ακτίνα 100 μέτρων περίπου βρίσκεται καλοκαιρινό πατρινοκλαμπ, που μαζεύει τις γνωστές Γλυφαδοφάτσες στο πιο κακομοιρικό τους (σχήμα οξύμωρο, ξέρω).

Όντας εύκολος άνθρωπος ως προς τον ύπνο του δεν είχα κάποιο πρόβλημα παρά μόνο τις νύχτες μετά από το πόκερ που λόγω παιχνιδιού έιχα κάποια άλφα ένταση και η μουσική δεν πολυβοηθούσε στο απαραίτητο τσιλάρισμα. Προϊόν αυτού του ποστ είναι τα σουρεαλιστικά χθεσινοβραδινά γεγονότα. Για την ιστορία παίζαμε πάλι πόκερ οπότε και έμεινα ξύπνιος λόγω πόκερ μέχρι κάποια ώρα (4μιση ας πούμε), από εκεί και ύστερα ανέλαβαν να με κρατήσουν ξύπνιο οι απιστεύτου ωριμότητας θαμώνες του εν λόγω κλαμπ. Τα συνθήματα που ακουγόντουσαν ήταν το λιγότερο γελοία με πρώτο και καλύτερο "το πασ*κ (δεν κάνει να γράφουμε κακές λέξεις) είναι εδώ ενωμένο μπλα μπλα", επίσης λέγανε άλλο ένα αρκετά καλό με φασίστες και την Ν.* (άλλο ένα σένσορντ σήμερα) το οποίο δυστυχώς δεν θυμάμαι. Ναι καλά καταλάβατε χθες έιχε πάρτι η πασπ κάτω από το σπίτι μου (λάκι μι).

Δεν πρόκειται να εμβαθύνω και να αναλύσω για τις ανασφάλειες των παραταξιομελών που πάνε και εντάσσονται σε ομάδες για την αναγνώριση, την εσωτερική αλληλεγγύη, αλλά και την ύπαρξη "εχθρού" στην άλλη παράταξη, δεν είναι του χαρακτήρα του ιστολογίου αυτού. Στον αντίποδα όμως και σε εντελώς ανάλαφρο/χαρούμενο/πεταλουδίσιο ύφος θα γράψω: γκετ ε λάιφ, γίναται λίιιγο πιο γραφικοί από τον Στάθη Ψάλτη όταν ξέρναγε κάτι ατάκες του στιλ "δικέ μου.." (γραμμένες από Δαλιανίδη για να πιάσει τον παλμό της εποχής - εδώ γελάμε), έλεος η αισθητική σας έχει πιάσει πάτο.

Αυτά.

PS. Λινκ, για τον φίλο μας τον μαλασφιγμένο (και όλους τους wannabe τούμπανους) : εδώ.

Μαγειρέματα

2007-06-11T20:26:00.000+03:00

Πολύς καιρός πέρασε από το προηγούμενο ποστ μαγειρικής, και σήμερα επανερχόμαστε με μία ολοκληρωμένη πρόταση πλήρους γεύματος.

Δεν έφτιαξα κάτι πρωτότυπο, ούτε ανακάλυψα την αμερική, όπως ίσως φανταστήκατε, αλλά αντ' αυτού τελειώσα το μαγείρεμα σε 10 λεπτά, και οι απανταχού εργένηδες/βαριεστημένοι πιστεύω θα βρουν το ποστ αρκετά χρήσιμο.

Τα υλικά μας :

1 Χοιρινή μπριζόλα (βέβαια μπορεί να αντικατασταθεί από φιλέτο/μπριζόλα της αρεσκείας σας)
125gr. Σακουλορύζι
1 Εργενο(σακουλό)σαλάτα.

Συγκεντρωτικά τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν.

Η παρασκευή είναι εξαιρετικά απλή. Βάζουμε το ρύζι για βράσιμο (10') και παράλληλα έχουμε βάλει στην φωτιά το τηγάνι (που εκτελεί χρέη ψησταρακίου) και το αφήνουμε να κάψει. Στην συνέχεια και αφού αλατοπιπερώσουμε το κρέας το βάζουμε (στεγνό) στο επίσης στεγνό μας τηγάνι. Το αφήνουμε από την μία μεριά για 2 λεπτά περίπου το γυρνάμε και το αφήνουμε πάλι άλλα 2 λεπτάκια. Στην συνέχεια το γυρνάμε για μια τελευταία φορά, χαμηλώνουμε την φωτιά μας και το σκεπάζουμε. Όταν θα γίνει το ρύζι βγάζουμε και το κρέας από την φωτιά και σερβίρουμε προσθέτοντας χυμό λεμονιού.

Στο 6 λεπτά λοιπόν που μεσολαβούν από την στιγμή που θα σκεπάσουμε το κρέας μέχρι και να το σερβίρουμε θα ετοιμάσουμε την σαλάτα μας. Ανοίγουμε το σακουλάκι, επιλέγουμε ποσότητα σαλάτας και την πλένουμε. Ω ναι, πρέπει να πλυθεί παρ΄όλο που γράφει με μεγάλα γράμματα "ΠΛΥΜΜΕΝΗ" πάνω στο σακούλι, δοκίμασα λίγη κατευθείαν από την συσκευασία και είχε γεύση DDT, οπότε είναι καλή ιδέα να ρίξετε ένα πλυσιματάκι πρώτα. Κόβουμε και μια ντομάτα μέσα στην σαλάτα μας, προσθέτουμε αλάτι, λαδοξυδόνουμε* και την βάζουμε στο ψυγείο να διατηρηθεί δροσερή.

Πολλά τα λόγια, οπότε ας κλείσουμε με μερικές φωτογραφίες του τελικού αποτελέσματος :

Το τραπέζι,

και το πιάτο μας.

*Χρησιμοποιήθηκε 100% εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο.

Boy stuff

2007-06-08T15:20:00.000+03:00

Το σημερινό ποστ ξεφεύγει κάπως από το όλο πατρινοστύλ του μπλογκ αλλά διατηρεί τον "παιδικό" του χαρακτήρα καθώς κάπως έπρεπε και εγώ να μοιραστώ τις πληροφορίες που έμαθα, κοινώς η ανάγκη να κουτσομπολέψω είναι τεράστια.

Ένα μικρό ριβιού πρώτα, ο αδερφός μου είναι ένα ξανθό ντουλαπάκι εκ φύσεως και δεν πολυμασάει παρ'ότι 10 ετών και πως να μασήσει άλλωστε όταν έχει να μεγαλώσει με τέτοια siblings. Ενδεικτικό της αμασοσύνης του νεαρού το γεγονός ότι παραπονιέται ελάχιστες φορές όταν παίζουμε ξύλο (φήμες που αναφέρουν ότι με βάζει κάτω κρίνονται ως αναληθείς). Χάιλάιτ της αμασοσύνης του τώρα φυσικά και είναι η κλωτσιά "to the nuts" σε 16χρονο ο οποίος του κολλούσε (ή κορόιδευε την αδερφή μας ή κάτι τέτοιο, δεν ξέρω αρκετά καλά την ιστορία, πάντως η κλωτσιά έγινε). Οι φίλοι του αδερφού μου μια από τα ίδια. Αλανάκια από την μάνα τους και δεν αφήνουν τίποτα όρθιο στο περασμά τους (ο πατέρας μου ακόμα θυμάται το σπασμένο παρ μπριζ της ρόβερ). Πιο συγκεκριμένα οι τρεις πιο "ζωηροί" από την ευρύτερη παρέα του Lil' Bro έχουν κολλήσει μεταξύ τους και έχουν φτιάξει ένα νέο τρίο-πατάτα, αυτοί είναι : Παναγιώτης - Χρήστος - Φοίβος, από εδώ και στο εξής θα αναφέρομαι στους τρεις τους με την κωδική λέξη Φοιβοπαρέα.

"Τα παιδιά από το Χαλάνδρι" παρτ ουάν ...ααάξιον!

Στην αλανιάρικη δεκάχρονη παρέα του αδερφού μου παίζει παρεξήγηση. Η παρεξήγηση είναι μυθική, η ίντριγκα είναι επιπέδου "Beverly Hills 90210" και το πιο αστείο από όλα είναι ότι έχει και χάπι έντ. Όπως σε όλες τις ιστορίες τέτοιου είδους και εδώ υπάρχει το θυληκό στοιχείο (btw δεν το βρίσκω και πολύ τυχαίο ότι η λέξη παρεξήγηση είναι γένους θυληκού) : η Μαριάννα (ή Μαριαλένα - η πηγή μου δεν είναι και τόσο σίγουρη για το ακριβές όνομα). Με την Μαριάννα λοιπόν είναι τσιμπημένος ο Χρήστος, από την Φοιβοπαρέα. Οπότε και προφανώς ο Χρήστος εκμυστηρεύεται τον έρωτα του (τον κρυφό) στα κοντινά του πρόσωπα δηλαδή τους άλλους δύο σκερβελέδες.

Παρτ 2 (η δραματική καμπή) :

Όλα ωραία και καλά, δεν γράφω και τίποτα νέο, όλοι ήμασταν κάποτε στο δημοτικό, όλοι τα ζήσαμε αυτά. Η πέτρα του σκανδάλου όμως γουστάρει τον Παναγιώτη. Βέβαια ο Παναγιώτης σαν τυπικός άνδρας κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και χαμπάρι δεν παίρνει. Οι Φοιβοχρήστοι όμως, άπο πηγή η οποία εντάσσεται στην ευρύτερη παρέα του δημοτικού, μαθαίνουν για το κρας της Μαριάννας και φυσικά τσαντίζονται (επίσης σαν τυπικοί άνδρες).Ο φίλος τους (ο παιδικός) τους πρόδωσε, τους μαχαίρωσε στην πλάτη για μια ρημαδογυναίκα. Στεναχώρια πολύ στα 2/3 της Φοιβοπαρέας, ενώ το άλλο 1/3 δεν είχε πάρει χαμπάρι. Με αυτά και με εκείνα τα πικραμένα αγόρια κάνουν την καρδιά τους πέτρα και πάνε να ζητήσουν τα ρέστα από τον τύπο με τον οποίο κάλλιστα θα μπορούσαν να πίνουν τις μπίρες τους σε 6-7 χρόνια εάν εκείνος (ο Παναγιώτης ντε) δεν είχε κάνει την λαδιά να φάει την γυναίκα του άλλου.

Παρτ 3 (the showdown) :

Η Φοιβοπαρέα μαζεύεται για μία (όπως την νομίζουν Χρήστος-Φοίβος) τελευταία φορά. Από την μία μεριά οι αδικημένοι και από την άλλη μεριά ο ανύποπτος φίλος τους. Φωνές πολλές, σάλια επίσης πολλά, πέφτουν και 2-3 ψιλές, αλλά δεν τρέχει τίποτα. Ο Παναγιώτης μέσα στην όλη αναμπουμπούλα αντιλαμβάνεται τι έχει συμβεί και φωνάζοντας δυνατότερα από τους άλλους τους εξηγεί ότι δεν ήξερε ότι και αυτός είναι ένα θύμα της μοίρας. Ο Φοίβος και ο Χρήστος είναι αγόρια, πιστεύουν τον λόγο του φίλου τους και δεν τον αμβφισβητούν. Η Φοιβοπαρέα είναι και πάλι μαζί, πέφτουν και 2-3 αγκαλιές άλλα όχι τίποτα περισσότερο (αδερφές δεν είμαστε κύριοι!). Φύγανε για πλέιστέισιον, όλα καλά.

Αντί επιλόγου (Happy end) :

Τα χαμόγελα είχαν επιστρέψει στα προσωπά τους, όπως και τα πειράγματα για τις (μεταξύ μας άθλιες) επιδόσεις τους στο PS2. Σε κάποια φάση η συζήτηση πήγε και στην Μαριάννα (τώρα πια δεν υπήρχε πρόβλημα να το συζητήσουν ανοιχτά). Το αποτέλεσμα της συζήτησης αυτής είναι η ορθή διαπίστωση ότι η Μαριάννα είναι μπάζο και τριχωτή (εν τω μεταξύ πόσο τριχωτό μπορεί να είναι ένα δεκάχρονο κοριτσάκι;). Και φυσικά το αποτέλεσμα της διαπίστωσης αυτής είναι απτό. Όλα τα μεγάλα έργα τέχνης είχαν από πίσω έντονα προσωπικά βιώματα, είχαν αληθινά συναισθήματα, είχαν μία δραματική ιστορία. Να μην τα πολυλογώ θα παρουσιάσω αυτούσιο το ποίημα που έγραψε ο Χρήστος και συνυπέγραψαν οι φίλοι του:

Τα ρόδα σου ταιριάζουν,
έχουν μπιρμπίλια
οπώς η τριχωτή (εσύ)

Οι λεβάντες είναι
ξεραμένες
και μόλις σε είδαν
έφυγαν τρομαγμένες

Τα ζόμπι είναι όμορφα
όμως, όχι όπως εσύ
γιατί είσαι
άσχημη πολύ.

Αμπλά.

Τα διδάγματα της ιστορίας πολλά, αφένος καλό είναι πριν συμβεί κρανιοπάρση (το ουσιαστικό του τα-πήρα-στο-κρανίο), να ακούμε πρώτα τον δικό μας άνθρωπο. Επίσης σαν προειδοποίηση στις γυναίκες : "Don't mess with men who have friends, they can always write a poem." Tέλος αξιοσημείωτη είναι η αλληλεγγύη των (νεαρών) ανδρών, λίγο πιο συγκινητική και από τον θάνατο του Μufassa στο Lion King.

-out

Shake it!

2007-06-06T20:41:00.000+03:00

Λοιποοοόν, δεν ξέρω άμα έπαιξε τίποτα η τηλεόραση, αλλά χθες κουνηθήκαμε αρκετά εδω πέρα στα Πατρινοεδάφη. Το πιο σουρεαλιστικό από όλα δεν ήτανε τόσο η κοριτσίστικη αντιδρασή μου κατά την διάρκεια του σεισμού (είπαμε κούνησε μην βαράτε), αλλά η φανταστική ανανέωση του σάιτ του αστεροσκοπείου Αθηνών, και λέω φανταστική επειδή πραγματική σίγουρα δεν είναι. Μια βόλτα στο γκουγκλ και ιδού : ο σεισμός. Να θυμηθώ να κουβαλήσω την κάζιο στο Πανεπιστήμιο να φωτογραφίσω ένα σημείο της ασφάλτου λίγο πριν το ceid που σκίστηκε με τον σεισμό.

Πάντως δεν έχουμε μόνο σεισμούς εδώ στα Δυτικά. Τις τελευταίες 3-4 μέρες έχει γ*μηθεί να βρέχει. Οτι βροχή θέλει κάποιος εδώ θα την βρει: ψιλόβροχο, λασποβροχή, τρίκιλες σταγόνες, πραγματικά τα έχει ρίξει όλα με φυσικά αποκορύφωμα την βροχή με ήλιο και ζέστη (από τα μαστ!!).

Αυτά με τις θεομηνίες, σε πιο σημερινά νέα έφαγα την 2η μου κλήση έβερ σαν οδηγός, και την 2η κλήση εντός Πάτρας. Οk, με το γράμμα του νόμου ήταν παράνομη η στάθμευση, αλλά στην Πάτρα με τα 20 διπλοπαρκαρίσματα ανά τετράγωνο άνευ κλήσης είναι τουλάχιστον κωμικό να τρώει κλήση ένα παρκαρισμένο στο ύψος ενός υπέρμικρου/ανύπαρκτου πεζόδρομου αυτοκίνητο. Άμεση αντίδραση να πάω στο Β΄ Α.Τ. Πατρών και να ζητήσω (ευγενικά πάντα) τα ρέστα. Φόρεσα το ευγενικό/ανυποψίαστο/πολιτισμένο πρόσωπο -σιγά μην μπορούσα να κάνω και αλλιώς- και μπήκα στην μπατσοφωλιά. Να μην τα πολυλογώ βρήκα το όργανο που με έγραψε ο οποίος ευγενέστατα μου εξήγησε (μέχρι εκείνη την ώρα αγνοούσα την ύπαρξη του πεζοδρόμου) ότι δικαίως έφαγα την 40άρα (η οποία γίνεται 20αρα άμα την πληρώσω εντός 10 ημερών - πράγμα το οποίο είναι στις άμεσες προτεραιότητες μου). Επίσης μου είπε ότι "καρφωτός" την έφαγα καθώς κάποιος περίοικος (γ*μώ το σπίτι του) τους πήρε τηλέφωνο για να με γράψουνε.. Από την όλη ιστορία μου έμεινε φυσικά το γεγονός ότι το παρκάρισμα μπροστά από πεζόδρομο είναι παράνομο ανεξαρτήτως του μεγέθους του. Α ναι, και ότι οι Πατρινοί είναι βρωμοκομπλεξικοί, ασταδιάλα.

Κλείνοντας θα ήθελα να κάνω μια παράκληση σε όλους τους επισκέπτες, πηγαίντε εδώ και πατήστε στο 8ο λινκ (ω ναι το μπλογκ είναι 8ο σε 273.000 αποτελέσματα) ώστε σε λίγες μέρες το πιο άσχετο μέρος για το κατέβασμα του συγκεκριμένου torrent να βγαίνει Νο.1 στο Γκουγκλ, αυτό και αν θα είναι σουρεαλιστικό.

-out

H τελευταία αντιγραφή

2007-06-05T11:48:00.000+03:00

Μέχρι την επόμενη φυσικά. Το στόρι πάει κάπως έτσι : πριν από 3 εβδομάδες μας δίνουν το επόμενο set ασκήσεων για την Java, από τις οποίες την επόμενη μέρα έχω κάνει το 1/3. Οι μέρες περνούν, και με αυτά(ποκεροβραδιές) και με εκείνα(μπιροβραδιές) φτάνουμε στο αμήν (δηλαδή χθες). Ασκήσεις γιοκ και η παράδοση για σήμερα (πριν 1 ώρα) το πρωί. Ξενύχτι για συγγραφή αναφοράς και αντιγραφή της μίας άσκησης που βαριόμουν να διαβάσω/κατανοήσω/λύσω. Ε λοιπόν δεν λέω ωραία η τεμπελιά που έριξα αντί να κάνω τις ασκήσεις, αλλά δεν είναι αρκετή για να ισοσταθμίσει με το άγχος που έριξα 1ον να βρω σωστές ασκήσεις και 2ον να τις καταλάβω. Η εξέταση μάλλον καλά πήγε, αφού φεύγοντας η κοπέλα που με εξέταζε μου έριξε κλου για "10", τέλος πάντων, θα δούμε...

Αναφέροντας πιο πάνω τις ποκεροβραδιές, πρέπει να αναφέρω ότι την προηγούμενη φορά επιτέλους ξανακέρδισα μετά από πάρα πολύ καιρό (15 Μαρτίου νομίζω) και μάλιστα κέρδισα μια 20αρα, άντε άλλη μία τέτοια μπάζα και έχω ρεφάρει.

Σε πιο αθλητικά (μα εντελώς άσχετα) νέα, η ποδοσφαιρική ομάδα του τμηματός μου (με την οποία ουδεμία σχέση έχω) κατέκτησε το πρωτάθλημα στο Πανεπιστήμιο, ενώ η ομάδα μας στο μπάσκετ (με την οποία πάλι ουδεμία σχέση έχω) κατέκτησε την 2η θέση στο final four του πρωταθλήματος.

Αυτά από το Πατρινομέτωπο, προσβλέπω σε επίσκεψη κάφρων εντός ημερών, ώστε να γκρεμίσουμε την πόλη και τα καμώματα μας να γίνουν αστικοί μύθοι στην ευρύτερη περιοχή της Δ. Ελλάδος (με λίγα λόγια : μ***κες ψήστε το!!!). Μία παρατήρηση μονάχα, μην σας κοροϊδεύει το αθώο και φιλικό παρουσιαστικό του ανθρώπου που είναι πιο χαμηλά από τους άλλους, προσποιείται (και δεν είναι ο μόνος αν κρίνουμε από τις γειτόνισσες του στιγκ).

PS. Μήνυμα σε όλους τους αμερικανόσειρόπληκτους, τον Ιούλιο φέρνει το Star Nip/Tuck, επίσης ψάξτε στα βίντεο κλαμπ την νέα λατρεία το Boston Legal (δείτε και σωληνοβίντεο).

Αμερικανιών συνέχεια

2007-05-30T22:13:00.000+03:00

Επειδή το προηγούμενο βίντεο ήταν κάπως τι υποτιμήτικο για τους φίλους αμερικάνους να και άλλο ένα που αν μη τι άλλο μας θυμίζει ότι υπάρχει ελπίδα :Ρ.

Πηδώντας έναν ωκεανό και διασχίζοντας -σχεδόν- μία ήπειρο, επανερχόμαστε στα δικά μας, στα Πατρινά, τα οποία βασικά είναι τα ίδια. Χάσιμο λεφτών στο πόκερ, 100% στα εργαστήρια είκοσι λεπτά πριν τελείωσει το δίωρο, σουβλάκια στην πλατεία και πιο πρόσφατα την ανακάλυψη της εργένικης σαλάτας. Η εργένικη σαλάτα λοιπόν παίζει να είναι και το πιο κουλ, και ιν, προϊόν του Βασιλόπουλου. Δεν θέλω να ακούσω αηδίες περί χαμένων βιταμινών, καλύτερα λίγο από το καθόλου.

Λε σαλάντ

American History X

2007-05-30T13:10:00.000+03:00

For real. Το παραπάνω βίντεο από την σωλήνα αγγίζει τα όρια του σουρεαλιστικού, καθώς το έβλεπα νόμιζα ότι ήταν ηθοποιοί που παίζανε, αφού το είδα όλο κατάλαβα πως μάλλον το κάνουν για τα λεφτά και τα 15 τους λεπτά, όπως και να έχει οι τύποι είναι νούμερα. Αξιοσημείωτο είναι και ένα σχόλιο στην σωλήνα που λέει "what the hell is wrong with you. your a fucking discrace to AMERICA...", πέστα ρε φίλε!!

Ταξίδι

2007-05-28T14:35:00.000+03:00

Όχι στο κέντρο της γης όπως λέει και το γνωστό τραγούδι που όλοι ξέραμε απ'έξω μέχρι και τα 16 μας, αλλά στην κοιτίδα του πολιτισμού την Κυπαρισσία. Εκεί επέλεξε η οικογένεια να περάσουμε το τριήμερο του αγίου πνεύματος, (btw χρόνια πολλά στους εορτάζοντες). Για τον δρόμο είχα ακούσει πολλά, του στυλ "ο χειρότερος δρόμος δυτικά της Μπανγκόκ και κάτι τέτοια. Ο δρόμος είναι κανονικός εώς και καλός. Καμία σύγκριση με τα 120 χιλιόμετρα του τρόμου από Κόρινθο μέχρι Πάτρα. Οι κλίσεις σωστές, ο δρόμος φαρδύς, το οδόστρωμα ίσιο (!), τι άλλο να ζητήσει κανείς; Να μην είχε και τους Πυργιώτες να οδηγούν, καλά θα ήταν (:Ρ). Στο 20ο χιλιόμετρο περίπου εθεάθει παπάκι με 12χρονο οδηγό και 8χρονο συνεπιβάτη (μάλλον ο αδερφός του) να περνά κάθετα την εθνική, ήταν η στιγμή που λύθηκαν όλες μου οι απορίες για τα νεαρά θύματα αυτοκινητιστικών στην επαρχία, πόσο ανεύθυνοι μπορεί να είναι οι οποιδήποτε γονείς που έχουν τόσο ελεύθερα τα παιδιά τους;;

Σε πιο χαλαρό ύφος τώρα η κατάσταση στην Κυπαρισσία ήταν (τουλάχιστον) σουρεαλιστική, όπου και να γύρναγες έβλεπες τον ίδιο άνθρωπο, ναι εκείνον τον μελαμψό, γύρω στο 1.75, αξύριστο 2 μέρες, με την εφαρμοστή ενδυμασία (λες και είναι ο γιος του Μπάτμαν, ή έστω παίκτης της εθνικής Ιταλίας) για να διαγράφεται όσο το δυνατόν περισσότερο η μπάκα, με τα 140 γραμμάρια ζελέ στο μαλλί, το ύφος του λιγουρογαμίκουλα και φυσικά (το αγαπημένο μου σημείο), το σταυρουδάκι να ξεχωρίζει πάνω από την στηθότριχα. Μορφή ο τύπος!! Αναρωτιέμαι ποιός είναι το μοντέλο Νο. 0 που και κλωνοποιήθηκε ώστε να έχει επαρκή πληθυσμό η Μεσσηνία. [Εν τω μεταξύ τα μυρίζομαι ήδη τα σχόλια "..κωλοαθηναίε, βρωμοσνομπ ρατσιστή.." και άλλα όμορφα, αλλά προφανώς τα σχόλια θα είναι σωστά].

Τα ευχάριστα του ταξιδιού πάντως ήταν η οικογενειακή επανένωση, με αποκορύφωμα την ανταλλαγή κουτσομπολιών και του (νταμπλ)αδερφικού μπουγελώματος της Ιόλης. Στην ανταλλαγή κουτσομπολιών, έμαθε και ο πατέρας το δράμα που τραβάω, ένα δράμα για το οποίο ο Bibo (πόσο αδερφίστικο νικ θεέ μου) με κοροϊδεύει σε κάθε ευκαιρία, δεν πρόκειται να αναλύσω περισσότερο, όποιος θέλει να μάθει ας στείλει ένα email ή ας ρωτήσει από κόντα. Παραδόξως ο πατέρας δεν με πολυκοροΐδεψε, αλλά αντ' αυτού μου εκμυστηρεύτηκε ( το δικό του δράμα (αντιστρόφου όγκου από το δικό μου).

Σήμερα το πρωί η αδερφή μου αποφάσισε να πάρει εκδίκηση για το μπουγέλο και με ξύπνησε λεγοντάς μου ότι στη τουαλέτα του δωματίου μας είχε βδέλλες (το αστείο της όλης υπόθεσης είναι ότι το πίστευε και δεν μου το είπε με μοναδικό σκοπό να με φρικάρει). Στην θάλλασα για μπάνιο δεν πήγαμε καθώς το πρωί αποφάσισε να ρίξει μια μίνι θύελλα η οποία έστειλε στην πισίνα του ξενοδοχείου τρεις ξαπλώστρες, μία καρέκλα και δύο ομπρέλες. Οπότε και πήγαμε για καφέ σε παραδόξως συμπαθητική καφετέρια, γεμάτη με κλώνους όμως, η οποία επίσης παραδόξως είχε συμπαθητικό εώς καλό καφέ. 1μιση ώρα πιο μετά και με τα τελευταία 15 χιλιόμετρα να πηγαίνω σαν την κότα (καθώς είχε ανάψει το λαμπάκι της βενζίνης) έφτασα σπιτάκι και ένιωσα και πάλι να γυρίζω στον πολιτισμό. Σε αυτό το σημείο θέλω πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία στην αδερφή της γυναίκα που καταστρέφει οικογένειες, η οποία και καταφέρνει να επιβιώσει στην Κυπαρισσία, λίγο κουράγιο ακόμα να κάνει 20 μερούλες έμειναν και γυρίζει στον πολιτισμό.

Αυταααά, επίσης θα ήθελα να κάνω μία θερμή παράκληση στον cyberdoc και γενικότερα σε όλους τους επικριτές του στιγκούλη, αφήστε το παιδί ήσυχο, περνάει μία περίεργη φάση τον τελευταίο καιρό (~20 χρόνια).

PS. Άμα τα αγοράσει κανείς, θέλω πρόσκληση για λιώσιμο στο σπίτι του.

Γκολ, σπαμ, σφηνάκια και πατρίδες*

2007-05-24T01:17:00.000+03:00

Σπαμ
Κατ' αρχάς μία παράκληση, σταματήστε το ηλίθιο σπαμ με το παιδάκι που του κόπηκε το πόδι, την γάτα που της λείπει το ένα αυτί και φυσικά την τελευταία λέξη της μόδας στα σπαμ με το κλασικό πλέον μήνυμα, όπου ο ξάδερφος του αρχικού αποστολέα ορκίζεται στην ψυχή της κουνιάδας της μάνας του ότι o Bill Gates αυτοπροσώπος του έκοψε επιταγή. Nuff said απλά οι αποστολείς τέτοιων μηνυμάτων με κάνουν να αναρωτιέμαι τοσο για την νοημοσύνη των ιδίων όσο και για την δική μου, που τους κάνω παρέα (ακόμα). Και επειδή ο φίλος azrael τα λέει καλύτερα από εμένα (και πιο νωρίς από εμένα) σας παραθέτω το λινκ του.

Σφηνάκια (πολλά)
Για χθες δεν έχω να γράψω και πολλά, τέτοια γεγονότα πραγματικά να μην φεύγουν παραέξω και να παραμένουν σαν αναμνήσεις των πρωταγωνιστών τους. "Πολύ το αλκοόλ παιδί μου", θα έλεγε ο πατέρας. Φτάσαμε εύκολα σε επίπεδο 3 μην πω και 4, (edit : βασικά σε δεύτερη σκέψη και ξαναδιαβάζοντας το προηγούμενο μεθυσό-κουρουμπελό-ποστ καταλήγω ότι το χθεσινό σίγουρα ήταν level 4). Αναφορικά πάντως με την ποσότητα αλκοόλ πρέπει να πω ότι μετά τις 5-6 το απόγευμα άρχισα πάλι να νιώθω νηφάλιος και λειτουργικός (ναι, ναι, όλη μέρα περπατούσα σαν χαμένος και είχα μία ηλιθιωδώς χαρούμενη έκφραση στο προσωπό μου).

Πάντως ακόμα χανγκοβεριασμένοι και αργοπορημένοι στο εργαστήριο της Assembly καταφέραμε και τελειώσαμε πρώτοι ...πάλι. Δηλαδή τι ακριβώς πρέπει να συμβεί σε αυτόν τον κόσμο για να φύγουν κάποιοι άλλοι πριν από εμάς;; (ναι, ναι, ξέρω είμαι για τις ντομάτες).

Πατρίδες
Σε εντελώς άλλο μήκος κύματος, όποιος έχει χρόνο ας ρίξει μια ματιά σε αυτό το κείμενο του οποίου οι θέσεις με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο. Εν τω μεταξύ ο συντάκτης του εν λόγω κειμένου είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από το σλόγκαν "Δεν Ξεχνώ" για την Κύπρο [tag : άχρηστη πληροφορία της εβδομάδας].

Γκολ
Μεγάλη η χαρά για την νίκη της Μίλαν, περισσότερο για την ήττα που φάγανε οι κώλοΛιβερπουλιανοί-[αντικειμενικοί]-αθλητικογράφοι/παραδημοσιογράφοι. Τους ΒερνικοΘεοφιλακοπουλαίους να θάψω δεν πρόκειται, οι άνθρωποι το καταφέρνουν μόνοι τους και πολύ καλά κιόλας. Κάτι άσχετο, έβλεπα πριν από λίγο τον Seedorf χωρίς μπλούζα να πανηγυρίζει, μα καλά ΠΟΣΟ πιο τούμπανο θα μπορούσε να είναι κάποιος;;

ΠιΕς. Φρέσκο-φρέσκο αξιολογότατο και ατμοσφαιρικότατο άλμπουμ οι Porcupine Tree (ή πιο γνωστοί και ως : πόρκιουπάιν τρι), check it out στο demonoid.

*όχι με αυτή την σειρά αναγκαία.

Μεγάλα λόγια

2007-05-21T20:31:00.000+03:00

Έχω λοιπόν στο κεραυνοπούλι μου μία email-ο-συζήτηση μετά του Πατέρα η οποία πάει κάπως έτσι

On Sat, 24 Feb 2007 19:19 , gjk office wrote:

eisai spoudaios
alla gia to kainourgio corsa tha perimenoumre ligo akoma


xexexexexexe

On Sat, 24 Feb 2007 15:24 , ios  sent:

>den mporei na trexei stis 6.500 strofes kai na einai akoma i 8ermokrasia
>tou kinhthra katw apo 90 va8mous.  thats my best shot.
>
>Gjk office wrote:

>> στην φωτο με το ταχυμετρο του αυτοκ να διχνει 180+ υπαρχει μια αβλεψια
>> αν και η επεξεργασια ειναι καλλιτερη απο πριν
>> αν τη βρεις κερδιζεις καινουργιο κορσα

Φυσικά τότε ο έρμος ο gjk δεν ήξερε την ύπαρξη του σίφουνα-φονιά του οποίου φωτογραφίες (κάντε κλικ για φουλ μέγεθος) παραθέτω παρακάτω. Χωρίς λοιπόν να θέλω να πιέσω κανέναν πατέρα μου έχω να πω ότι (όπως μου έλεγε και η γιαγιά μου - ναι εκείνη με τις σπανακόπιτες) οι email-ο-υποσχέσεις είναι email-ο-υποσχέσεις και πρέπει να τηρούνται.

Από μπροστά

Από πίσω

Και τελικά το εσωτερικό

PS1. Το κεφαλαίο "Π" στην λέξη στην πρώτη παράγραφο ουδεμία σχέση με γλύψιμο έχει, απλά μου έφυγε.

PS2. Γαμώτο τώρα πρέπει να αλλάξω φώτογραφία στο προφάιλ μου, το 180+ μετά το σημερινό ποστ παύει να είναι ψαρωτικό, εκτός και αν θεωρούνται ψαρωτικές οι φοτοσοπικανότητες.

Όλοι οι δρόμοι κλειστοί

2007-05-21T19:49:00.000+03:00

Άλλο πράγμα και αυτό, κλείνουν δρόμους για διάφορα έργα και η ταμπέλα που λέει ότι ο δρόμος είναι κλειστός είναι αφού στρίψεις λάθος... Κορυφαίο, σαν να σου λέει "Συγχαρητήρια, στρίψατε λάθος, ο δρόμος που μόλις μπήκατε είναι κλειστός". Το παραπάνω σε συνδυασμό με το εκπληκτικό οδικό δίκτυο του Πανεπιστημίου (κατασκευασμένο με την αρχή "μύρισ-νυχ") είναι κάτι παραπάνω από αρκετά για μεσημεριανό σπάσιμο νεύρων. Στην θετική πλευρά του όλου θέματος το γεγονός οτι δεν θα την ξαναπατήσω αφ' ενός και αφ' ετέρου ότι έμαθα (κάπως) τους έως τώρα άγνωστους δρόμους του Πανεπιστημίου. Η σούμα τελικά έγραψε 3 παρακάμψεις, 2 αδιέξοδα (μέσα στο Πανεπιστήμιο) και τελικά κάποια λεπτά καθυστέρηση στα Μαθηματικά, καλά ήταν.

Η βροχή εδώ μας τα χάλασε από χθες και εκεί που έριχνε καθαρό δροσερό νεράκι τώρα το γύρισε σε λασποβροχή και αποπνηκτική υγρή ατμόσφαιρα, κρίμα και γούσταρα τις προχθεσινές μπόρες (είχαν καθαρίσει και οι δρόμοι, μούρλια ήταν). Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι τους Μυκονοεκδρομείς (3 γεμάτα πούλμαν άκουσα έστειλε μόνο η Πάτρα), χααχαχα καλά να πάθουν μουαχαχα.

Κλείνουμε και για σήμερα καθώς πρέπει να ετοιμάσω κάποιες εργασίες για την Τετάρτη καθώς αύριο είναι τα στιγκογενέθλια και το πρόγραμμα λέει φαΐ (θενκς λάικ που μου έμαθες το ΅ ) και ποτά, οπότε δεν λέει να χάσω το μπεκρούλιασμα (πολύς ο καιρός από το προηγούμενο, θυμάμαι κάτι μαργαρίτες και έναν λογαριασμό που δεν είχαμε να πληρώσουμε) επειδή έχω διάβασμα (είπαμε έχουμε και κάποιες προτεραιότητες). Ελπίζω μονάχα την Τετάρτη να είμαι σε θέση να πάω μέχρι την σχολή να τις δώσω.

Καλά κορυφαίο, η παραπάνω παράγραφος παίζει να έχει περισσότερες ωφέλιμες πληροφορίες μέσα στις παρενθέσεις παρά έξω.

PS. Check out το νέο πρόγραμμα γυμναστικής που από σήμερα ακολουθώ (όοοχι δεν είναι καθόλου μονοδιάστατο), FYI έκανα για το τεστ έκανα 24 συνεχόμενα, ο Μπ. έβγαλε 37 (zomfg το τουμπανάκι).

Food for thought

2007-05-20T19:17:00.000+03:00

Απίστευτα ενδιαφέρουσα λίστα με γρίφους με επίσης πολύ καλό φόρουμ με λύσεις και τα σχετικά, αν έχετε αρκετό χρόνο για σκότωμα τσεκ ιτ άουτ.

Σαββατοκύριακα

2007-05-19T13:16:00.000+03:00

Επιτέλους μετά από πολύ καιρό που επανεκτιμώ την αξία της αργίας και πιο συγκεκριμένα του Σαββατοκύριακου. Καθώς τις καθημερινές είμαι σε ένα ψιλοπήξιμο (βέβαια σε μερικούς αυτό ακούγεται αστείο - βλ. σάιμπερντοκτζιαρ), όταν έρχεται το Σάββατο οι ύπνοι είναι επικά σάπιοι, ξύπναω για να πάω τουαλέτα και να ξαναπέσω στον καναπέ-κρεβάτι (ο οποίος τις τελευταίες εβδομάδες είναι μονίμως καναπές) και να σηκωθώ αφού μεσημεριάσει, αυτά είναι. Η μέρα συνήθως συνεχίζει με περιήγηση στο διαδίκτυο διαβάζοντας ανάμεσα στα διάφορα σκουπίδια και μερικές αρκετά ενδιαφέρουσες πληροφορίες οι οποίες στην προκειμένη περίπτωση λύνουν διάφορες απορίες γύρω από το όριτζιν του ονόματος μου, που αρκετοί έχετε και μου ανοίγουν τα μάτια ως προς το θηλυκό στοιχείο του χαρακτήρα μου. Πιο αργά κάπως το σταρ βάζει Friends, the O.C. και House MD τα οποία και παρακολουθούνται ευχαρίστως, το Ο.C. όχι και με τόσο ενδιαφέρον καθώς είναι να το δεις με παρέα να σχολιοχαβαλεδιάσεις τα σούργελα, εν αντιθέσει με τον χαουζάκο που είναι μορφή από μόνος του - αν και τα επισόδεια που τρέχουν τώρα στο αμέρικα είναι ολίγον τι ξενέρωτα. Άντε και μια γυμναστηριοεπίσκεψη και το Σαββατοκύριακο πάει, σκοτώθηκε (αν και η συνδρομή δεν πρόκειται να ανανεωθεί, καθώς κωλοβαρέθηκα, νταξ 4 μήνες καλά ήταν).

Αλλάζοντας θέμα ένα έχω να πω, ευτυχώς που έγραψα ότι καλοκαίριασε. Από χθες το πάπλωμα ξανακατέβηκε προς καναπέ-κρεβάτι μεριά, άντε πάλι θα αργήσει να φύγει μια και καλή.

Έπιτέλους γαλάζιο

2007-05-16T18:35:00.000+03:00

Η σημερινή χρωματική αναφορά φυσικά και αφορά το αυτοκίνητο μου (εντάξει δεν είναι ακριβώς δικό μου, αλλά εγώ είμαι ο μόνιμος του οδηγός τα τελευταια δυόμιση χρόνια), και πιο συγκεκριμένα την χρωματική αλλαγή την οποιά υπέστει, μετά από πλυντηριοεπίσκεψη η οποία δεν έχριζε άλλης αναβολής (ω ναι, η βρώμα είχε φτάσει στο απροχώρητο..). Έτσι από χθες το απόγευμα είμαι στην θέση να λέω πως οδηγώ τον γαλάζιο σίφουνα ξανά.

Σε σημερινά σεΐντονέα έχω να πω πως το χάρντγουερ είναι ένα μυστήριο πράγμα (αυτό και οι γυναίκες). Θεωρητικά το κύκλωμα που φτιάξαμε στο εργαστήριο του Λογικού Σχεδιασμού ήταν σωστό (ένας σύγχρονος δυαδικός μετρητής είναι btw), στην πράξη τώρα, αχμ, δούλευε φαινομενικά όπως να 'ναι (τα λαμπάκια σε χαμηλές συχνότητες του ρολογιού κάναν ότι να ΄ναι), ψιλοαπελπισμένοι ο Μπάμπης και εγώ ζητήσαμε την βοήθεια των προπτυχιακών οι οποίοι αφού διαφωνήσαν μεταξύ τους ως προς την ορθή λειτουργία του κυκλώματος, σκιπάρανε τον μεταπτυχιακό και φέρανε κατευθείαν τον μεγαλοδύναμο. Ο μεγαλοδύναμος (μεγάλη η χάρη του) με την σειρά του συνέδεσε κάτι παλμογράφους, έκανε κάτι μαγικά (μαγικό χαρακτηρίζεται οτιδήποτε το οποίο δεν γίνεται κατανοητό από τον παρατηρητή- εμάς στην συγκεκριμένη περίπτωση) και τελικά απεφάνθη ότι είμαστε σωστοί (πήραμε και μεγαλοδυναμότζούφρα στην άσκηση μας νια..νια..νια..νια..).

Σε λοιπά νέα, απλά αναφέρω ότι η ζέστη απλά ΔΕΝ παίζεται και είναι ακόμα Μάης, ενδεικτικά έχω να πω ότι έστειλα το πάπλωμα στο πατάρι (όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι το πάπλωμα φέυγει συνήθως μέσα Ιούνη). Στα θετικά του καιρού φυσικά και καταλογίζονται τόσο οι ενδυματολογικές προτιμήσεις των νεαρών κοριτσιών αλλά και η δυνατότητα παραλιοεκδρομής.

PS1. Σπέσιαλ θενκς του Α. που πίστεψε στις δυνατότητες μας και επέμενε στο 100% σήμερα στο εργαστήριο.
PS2. Όποτε πλένω το αυτοκίνητο, έχω την εντύπωση ότι είναι πιο γρήγορο
(προλαβαίνω όλους τους κακοπροαίρετους επισημάνουν ότι συμβαίνει επειδή είναι πιο ελαφρύ ή έχει καλύτερη αεροδυναμική, αναφέροντας το), συμβαίνει σε κανέναν άλλο;;

Ο φονιάς, (και άλλα χαριτωμένα)

2007-05-13T19:32:00.000+03:00

Να ενημερώσω ότι η έρευνα για τον N. Petrellis προχωρά με γοργούς ρυθμούς και ελπίζω σύντομα να αναρτήσω στο μπλογκ τα αποτελέσματα αυτής.

Στο θέμα μας τώρα, όπως λέει και ο τίτλος στον φονιά. Μία μικρή εισαγωγή πρώτα, όπως όλοι γνωρίζετε (φαντάζομαι) η Πάτρα είναι (εκτός από το ελάφι) τίγκα και στο κουνούπι. Τα κουνούπια (όπως και οι σκνίπες) είναι παρόντα καθ΄όλη την διάρκεια του έτους και είναι ψίλοενοχλητικά, μα τον τελευταίο μήνα περίπου, η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Στα χέρια μου προ εβδομάδας υπήρχαν περίπου 7 εξανθήματα ανά τετραγωνικό εκατοστό δέρματος. Νταξ το κουράσατε ρε κουνούπια, δηλαδή τον Ιούλιο τι ακριβώς θα συμβαίνει; Στο μέγεθος των κουνουπιών δεν θα σταθώ πολύ, ενδεικτικά αναφέρω ότι από την στιγμή που ο φονιάς μπήκε σε εφαρμογή, ακουγόνταν διάφορα γκτνουπ-γκνταπ (μεγάλα χαμόγελα εκδίκησης εν ώρα ύπνου από τον γράφοντα). Και επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχια, σας παρουσιάζω τον φονιά :

Baygon genius : το καλύτερο χημικό που κατασκευάστηκε ποτέ

Σε άλλα κάπως πιο βαρετούτσικα Πατρινονέα, πρέπει φυσικά να αναφερθώ στην απρόσμενη, βάσει της σοφίας του λαού, νέα μου ήττα στο ποκεράκι της προηγούμενης Πέμπτης (κούντος στον στίγκι για το μεγάλο καμ-μπακ στο παιχνίδι). Επίσης η ΔΑΠάρα βγήκε πρώτη στην σχολή μας (είμαστε πραγματικά η ντροπή των πολυτεχνικών σχολών). Μιλώντας για ΔΑΠάρα πρέπει φυσικά να αναφερθώ και στο πρώτο μου διπλοπαρκάρισμα επί των Πατρινών μου χρόνων, καθώς για να ψηφίσω αναγκάστηκα να το αφήσω μέσα στην μέση του δρόμου. Το όλο περίεργο του θέματος δεν είναι οτι διπλοπάρκαρα αλλά η όλη ψυχολογία του διπλοπαρκαρίσματος, μου φάνηκε λες και έκανα κάτι εντελώς φυσιολογικό. Ούτε τηλέφωνο στο παρμπρίζ άφησα, ούτε τα αλάρμ άναψα, ούτε αγωνία (με λαχτάρα) είχα, πάει καταστράφηκε το ήθος μου, είμαι ένας ...αχαρακτήριστος.

Αυτά από το δυτικό (ως προς την Αθήνα) μέτωπο, να ευχηθώ καλά λυκογενέθλια (κάποιος να μου πει με πόσα "ν" γράφεται η λέξη), και μέσω του ιστολογίου, καθώς χθες για 7 λεπτά δεν πρόλαβα να ευχηθώ, εν αντιθέσει με μία κάποια φίλη από ένα κάποιο τυχαίο νησί που συνέβη "Η απόκάλυψις του Ιωάννου" η οποία δεν ξεχνάει τίποτις (ευτυχώς που δεν φωτογράφισα κανένα πρόσωπο, ε Λήδα;). Κάποια πρόσφατη φωτογραφία του Λάικ δεν έχω, να καμαρώσουμε όλοι μαζί το (εργαζόμενο) παιδί που στην πλάτη του έχει 23 Μαΐους.

Τα αλάνια

2007-05-08T21:40:00.000+03:00

Τι να γράψει κανείς για τα καμάρια των Πατρών, για τα πιο γρήγορα πιστόλια ανατολικά των Φιλιατρών, άλλα δύο εργαστήρια σήμερα ξεπεταχτήκανε, και ασκήσεις πολλές στα Ηλεκτρονικά λυθήκανε (ωραία η ρίμα ε;). Φυσικά το πήξιμο σιγά μην σταματήσει εδώ, ενδεικτικώς αυτό το Σάββατο θα είναι το τρίτο σε διάστημα 4 εβδομάδων που θα το περάσω στο σεΐντ.

Βέβαια το πως κρατήθηκα(κρατιέμαι) όρθιος ακόμα είναι μια άλλη ιστορία, 4 ώρες ύπνου (μη χάσουν τα καμάρια έπρεπε να πάνε και για ποτό χθες αφού γράψαν τις αναφορές) και 8 ώρες περίπου στην σχολή (με διάλειμμα για φαγητό) είναι μια άλλη ιστορία και πιστεύω ακράδαντα πως έχει άμεση σχέση με την ψυχολογική κατάσταση ενός, και διερωτώμαι αγαπητό μπλογκοκοινό, πως είναι δυνατόν να μην είσαι υπερτούμπανο για εύλογο χρονικό διάστημα όταν 10 λεπτά αφού σηκώθηκες είδες στον δρομο, το πιο μαγκιόρικο, το πιο αντρικό και σίγουρα το αμάξι με τον καλύτερο ήχο, ω ναι το αμάξι του Στιβ...

Πίσω στα κοσμικά τώρα (γιατί πραγματίκα το mustang είναι ιερό όπως και να έχει), πανικός με τις παρατάξεις, είναι να τους βλέπεις και να γελάς. Ο κάθε ανύπαρκτος (μέχρι και πριν μία εβδομάδα ανύπαρκτος δηλαδή) έρχεται στην σχολή και την αράζει στα τραπεζάκια της <εισάγεται όνομα παράταξης> κανά φουλ οκταωράκι... Ότι να 'ναι. Φυσικά το παιδί από την Πάτρα© δεν θα μπορούσε να είναι έξω από τον χορό (άθελα του βέβαια), καθώς την τελευταία εβδομάδα υπήρξε έντονο ενδιαφέρον "να πάω για καφέ" με γνωστό άγνωστο παραταξιακό της σχολής (ο οποίος παραδόξως είναι και καλός σεϊντάς). Το όλο αλανίστικο της υπόθεσης είναι ότι με πλησίασαν τουλάχιστον οι λιγότερο κατεστραμμένοι (βλ. κοματοποιημένοι) όλων τους, τα εαακ, μπεχεχεεχεχε. Για την ιστορία, το ανάστημα κρατήθηκε υψηλό, οι ηθικές αξίες παραμείνανε και το παιδί (από την Πάτρα ντε!) φυσικά και απέφυγε εγγραφή σε ψηφοδέλτιο (ναι ξέρω ο γ΄ ενικός πρέπει να σταματήσει, έχει καταντήσει το μπλογκ λες και το γράφει ο Ιούλιος Καίσαρας).

Σε άλλα νέα (εντελώς άσχετα όμως), χθες έφθασε η ώρα να πάω να ψωνίσω Βασιλοπουλοπράγματα, καθώς τις τελευταίες μέρες θρεφόμουνα αποκλειστικά με κουάκερ και κορν φλέικς. Βέβαια για να μην είμαι και αχάριστος, είχα ένα ευχάριστο διάλειμμα από τις τροφές αυτές, ένα διάλλειμα ρολού κιμά με πατάτες φούρνου. Και για όσους δεν κατάλαβαν, απλά αναφέρω ένα παράπλευρο καλό της φοιτητικής ζωής (και κότας). Έρχεται η μητέρα ενός φίλου σου και εσύ τυγχάνει να περνάς από το σπίτι του, όχι μόνο κάθεσαι να φας μαζί τους τις λιχουδιές που έφτιαξε η μητέρα για τον κανακάρη της, αλλά και σου βάζει και στο τάπερ να πάρεις για το σπίτι (!!). Νταξ αυτά είναι κα. Λίτσα και πάλι κα. Λίτσα..
Κλείνει αυτή η μικρή παρένθεση για να συνεχίσω με τον Βασιλόπουλο, 75 αφρό, το ψυγείο υπερτίγκαρε, τα ζυμαρικά τα όσπρια και τα δημητριακά ξεχειλίζουν από τα ντουλάπια, η κατάψυξη έχει πλέον ότι είδος κρέατος θέλει κανείς και για τέλος, το μεγαλύτερο κλου της εξόρμησης μου αυτής φυσικά και είναι τα 2 πακέτα κατεψυγμένο αρακά που αγόρασα. Στέι πουτ (μείνετε ???) για φωτογραφίες του αρακά όταν τον φτιάξω. Η βαρεμάρα να φωτογραφίσω το (γεμάτο πλέον) ψυγείο είναι κάτι παραπάνω από μεγάλη και δεν μπορείτε να δείτε πόσο όμορφα δείχνουν τα 75 ευρώ.

Άλλο ένα ημιτουβλοειδές ποστ έφτασε στο τέλος του (σπάζοντας έτσι ένα σερί από μικρά βαρετά ποστάκια), με μία υπόσχεση, μόλις έμαθα διάφορους αστικούς μύθους για έναν καθηγητή μας (τον dr. Petrellis) τους οποίους και μόλις εξακριβώσω θα μοιραστώ μαζί σας..

Λιτλ ριπόρτ

2007-05-07T20:59:00.000+03:00

Υποσχέθηκα χθες εκτενή αναφορά της προηγούμενης πατρινοεβδομάδας. Δυστυχώς λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο. Στην προκειμένη περίπτωση ο ξενοδόχος είναι η αναβλητικότητα μου (που ένας θεός ξέρει από που την έμαθα/κληρονόμησα) καθώς άφησα για σήμερα (τελευταία μέρα δηλαδή) εργασίες που εύκολα θα μου φάνε ένα τρίωρο παρά την βοήθεια του bibo ο οποίος μόλις έφτασε στο ανάκτορο μου για να ρίξουμε λίγη δουλειά.

Σε απάντηση προς τον γνωστό-άγνωστο ανόνιμους δημοσιογράφο, ο οποίος παρακολουθεί το ιστολόγιο του από το πρώτο ποστ, ένα έχω να πω : το πόκερ αυτή την εβδομάδα αναμένεται να έχει κέρδη...

Δυστυχώς κάπου εδώ αγαπητοί φίλοι και φίλες πρέπει να κλείσω καθώς όπως ήδη προπληκτρολόγησα είναι οι εργασίες, αλλά και το απαραίτητο φαΐ για να κάνουμε τις εργασίες...

PS. Α ρε βάζελε τετράστερε...

Αθλητική εβδομάδα

2007-05-07T00:26:00.000+03:00

Ναι ναι, καλά καταλάβατε, όλη την εβδομάδα δεν έγραψα τίποτις για έναν και μόνο λόγο, φυσικά για τα γούρια μου. Τελικά τα βουντού πιάσανε, τη κούπα τη σηκώσαμε και πάμε και για το πρωταθληματάκι τώρα να είμαστε κομπλέ.

Οι κακοπροαίρετοι μη-βάζελοι (κοινώς οι γαύροι) θα μου πείτε : ε ρε μπάρμπα το κύπελλο στο ποδόσφαιρο;; Τι μόκο για την μπάλα. Ένα έχω να πω, είμαι υπερήφανος για τα παιδιά του ποδοσφαίρου που κατάφεραν και άντεξαν 80 ολόκληρα λέπτα, απέναντι σε αυτόν τον κυκεώνα αστέρων που ακούει στο όνομα ΑΕΛ, άξιοι!! Α ναι γκρατζ και στο γκολ παπ!!

Περισσότερα αύριο (με αρκετά πιπεράτα νέα από την ακαδημαϊκή και κοινωνική ζωή του παιδιού από την Πάτρα - προφανώς τα πιπεράτα νέα δεν είναι από την κατηγορία ακαδημαϊκή ζωη)

-cheers!!

Γκατς για

2007-05-01T00:25:00.000+03:00

Λοοοοιπόν, με ρωτάει σήμερα η Δ. αν γνωρίζω τον ανόνιμους που με κατακεραύνωσε/πλήγωσε και αποκάλυψε το ανασφαλές του χαρακτήρα μου (btw συγχαρητήρια για την ανακάλυψη, την επόμενη φορά πες μας κάτι λιιιίγο πιο κλισέ) με τα σχόλια του στο προ-προηγούμενο ποστ μου. Διαβάζοντας λοιπόν και εγώ το σχόλιο απεφάνθηκα πως μάλλον δεν τον ξέρω, καθώς ο πα-τέρας είναι ο μόνος άλλος ανόνιμους που γράφει σχόλια και αυτά είναι σχεδόν αποκλειστικά για τα ορθογραφικά. Όταν έγινε η ερώτηση
δεν το πολυσκέφτηκα και δεν με πολυένοιαζε, όχι για πολύ όμως καθώς 3μιση ώρες μετά (τώρα δηλαδή) είπα να την ψάξω λίγο την δουλειά. "Σιγά ρε ψηλέ κατούρα και λίγο, τι θα κάνεις δηλαδή" είναι οι σκέψεις που κάνετε αυτή τη στιγμή (φαντάζομαι εγώ)...

Τι θα κάνω;!;! ma0xa0x0a0ax0x, μα είμαι ceidas (και πιο συγκεκριμένα ανήκω στο υποείδος geidas). Να λοιπόν τι θα κάνω στο παιδί από την Ρόδο : όχι μόνο θα ανακαλύψω την ip του, το γεγονός ότι έκατσε 19 λεπτά και6 δευτερόλεπτα στο ιστολόγιο, ότι χρησιμοποιεί Firefox 2.0.0 σε Windows xp, αλλά και ότι πρέπει να κλείσει ορισμένα πορτς γιατί το πισί του μπάζει περισότερο και από την Μπραϊάνα Μπανκς. Ηθικό δίδαγμα : προσέχετε τα κόμεντς, μπορεί το παιδί από την Πάτρα να μη τα σβήνει ποτέ, αλλά εάν είναι αρκετά περίεργο μπορεί να σας εντοπίσει. Πατέρα ελπίζω να σε έκανα περήφανο με την πρακτική εφαρμογή των γνώσεων που αποκτώ στο σεΐντ (btw οι διαλέξεις του β' εξαμήνου είναι μακράν πιο ενδιαφέρουσες)

Λινκς : Σταρ Γουόρς pwnz Σταρ Τρεκ : για αρκετά αργόσχολους, καθώς είναι κάτιτις μεγάλο το κείμενο. Kouretinho : ο ιστολόγος που άθελα του με παρακίνησε να ξεκινήσω το μπλογκίζειν. Ο CEO της μικροαπαλής και φίλος του Γκέιτς από το Χάρβαρντ, επίσης πρέπει να υπάρχει και αύτο το απίστευτο βίντεο στην σωλήνα με τον Στιβ Μπάλμερ ( ο CEO περί του οποίου ο λόγος), να μιλάει σε κάποιο συνέδριο.

-out