Yet another one

Σχεδόν ένας μήνας από την προηγούμενη ανάρτηση και τα παράπονα για αυτή την συγγραφική αδράνεια πολλά και από διαφορετικές πηγές. Δυστυχώς αιτία για την συγκεκριμένη αδράνεια δεν είναι η έλλειψη υλικού (σουρεαλιστικές πατρινοϊστορίες ελαφικού και μη χαρακτήρα με το τσουβάλι έχουμε), διάθεση να ξεκατινιαστούμε στα διαδίκτυα δεν υπάρχει..

Άλλος ένας λόγος για το (σωστά το καταλάβατε) κλείσιμο (οριστικό αυτή τη φορά), είναι ότι χάθηκε και εκείνη η όρεξη να εφευρίσκω νέες λέξεις, να φτιάχνω τεράστιες προτάσεις- παραγράφους και εντέλει να εξιστορούμε (ανόητες και αδιάφορες η αλήθεια είναι) ιστορίες. Με λίγα λόγια φίλοι και hater(s) το ιστολόγιο κλείνει, όχι επειδής εκάνε τον κύκλο του, αλλά επειδή ο ιστολόγος έκανε τον δικό του. Τώρα θα γράψω και ένα μεγάλο κλισέ, έτσι να φύγουμε δραματικά : ελπίζω να ευχαριστηθήκατε διαβάζοντας κάποιο από τα 134 αυτά ποστς όσο ευχαριστήθηκα εγώ γραφοντάς το.

Λοιπόν επειδή δεν αξίζει στο "παιδί από την Πάτρα" να κλείσει με αυτή τη παπαριά από πάνω θα κλείσουμε με ένα τραγούδι, στάση ζωής, ένα τραγούδι με τους στίχους του οποίου άνετα ταυτίζομαι σε σχεδόν απόλυτο βαθμό και η μουσική του πάντα θα φέρνει μια γλυκιά μελαγχολία μαζί με όρεξη για τα αυριανά (ναι Λύκε ξέρω, παραέγινα τραγικός), ένιγουέι μην τα πολυλογώ, παρουσιάζω τους Παύλο, Γιάννη, Γιώργο και Ρίνγκο σε μία εκτέλεση του "άφησε το"*:

Όταν 4 λεπτά απλά δεν είναι 4 λεπτά.

PS. Επειδή δεν ξέρουμε τι μας επιφυλλάσει το μέλλον, αν ο οίστρος επανέλθει θα φύγουν τα κατάλληλα μηνύματα στους κατάλληλους αποδέκτες και θα κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα στο γουόρντπρες.
PS2. * Ναι είναι λίγο κλεμμένο απο τον kouretinho ;).