Τα γλυκά μάτια

Λίγο πριν φύγω για την παλιά πατρίδα το σημερινό ποστ.

Πήγα σήμερα να βγάλω πάσο, το προηγούμενο το οποίο, κάποιος - ονόματα δεν λέμε - που θέλει να παίζει έξω από την ρακέτα, αλλά μόνο όταν παίζει μέσα νικάμε, μου το έχασε. Σκάω μύτη λοιπόν στην γραμματεία κατά τις 12 παρά 5 (η γραμματεία ανοιχτή για τους φοιτητές 10 με 12), οπού και περίμεναν αρκετοί ακόμα για να επικυρώσουν την μεταγραφή τους από τα Πανεπιστήμια Αιγαίου και όπου σκατά αλλού παίρνουμε κόσμο. Μετά από κανά τέταρτο απίστευτης βαρεμάρας αποφασίζω να το χέσω το ζήτημα, ούτως ή άλλως δεν το χρησιμοποιώ πουθενά το πάσο. Γυρίζω στο μάθημα του zaro-τζίγγερ, και ξαναδοκιμάζω μετά το πέρας αυτού την τύχη μου στην γραμματεία.

Φοράω λοιπόν το πιο αθώο μου ύφος (α ρε μάστορα Αλέξανδρε..) και με την υπέργλυκη φωνούλα (είχε μείνει από τα προχθεσινά ραντεβού) ζητάω δειλά-δειλά αν γίνεται να μου βγάλουν πάσο. Η πρώτη αντίδραση είναι αρνητική (ήταν και μετά τη μία το μεσημέρι), αλλά για αγνώστους λόγους μου γνέφει να περάσω με ένα στιλ "άντε, άντε, μπορεί να άργησες αλλά θα σε τακτοποιήσουμε και σένα". Μόλις η καλή κυριούλα* μαθαίνει πως η τύχη του παλιού πάσο αγνοείται, μου κάνει "Δεν μπορώ να κάνω κάτι, πρέπει να μου φέρεις ένα χαρτί από τα δικαστήρια πως όντως το έχασες", για του λόγου το αληθές μου βγάζει ένα από αυτά τα χαρτιά από το αρχείο της. Εδώ είναι το κομβικό σημείο Νο.2. Λίγο κλαίγοντας την μοίρα μου, λίγο το λιτό, απέριττο και πάντα σεμνό μου παρουσιαστικό, λίγο και κάτι μουρμουρητά του στιλ "καλά να πάθω, ας ερχόμουν νωρίτερα", η καλή κυριούλα μου εκδίδει πάσο. ΟΕΕΟΟΕΟΕ. Φυσικά πριν φύγω της ευχήθηκα και καλές γιορτές - μην είμαστε γύφτοι.

Ξέρω, απίστευτα ανούσια η σημερινή ιστορία (είμαι και ντεφορμέ 2 μήνες μακρυά από οποιουδήποτε συγγραφικού έργου - εδώ γελάμε), αλλά εμφανίζεται για ακόμη μια φορά ένα μοτίβο : όλες οι γυναίκες άνω των 40, με λατρεύουν, με αγαπούν παθολογικά, και δεν ξέρουν το γιατί.. Από τις δασκάλες μου (όλες), τις καθηγήτριες μου (επίσης όλες, ω ναι και εκείνη την υπέρμονόχνωτη που είχαμε στην 3η λυκείου), τις μητέρες φίλων και γενικότερα όλες με τις οποίες έχω την όποια κοινωνική συναναστροφή. Όποτε με κοιτάνε έχουν μια έκφραση που άνετα μεταφράζεται σε : "αααχ, και να είχα 5 κόρες να του δώσω". Τι σκατά, τόση ευγένεια εκπέμπει το προσωπό μου; :P

Κλείνω άρδην άρδην καθώς πρέπει να καθαρίσω-μαζέψω το σπίτι, να πακετάρω (Μπ : όχι "πακετάρω") τα πράγματα και να αναχωρήσω για την πόλη. Επόμενη ανάρτηση από Χαλάνδρι.

* Όταν είχα πάει να γραφτώ στο τμήμα, μπήκα στην γραμματεία από την πίσω πόρτα παρακάμπτοντας καμιά 30αριά άτομα που περίμεναν στην μπροστά. Με ρωτάει λοιπόν η εν λόγω κυριούλα (η οποία μεταξύ μας τώρα είναι από τα πιο κωλοπετσωμένα άτομα ever, αυτή και η τύπισσα στο χοτ), από που εμφανίστηκα. Τι να κάνω και εγώ ο έρμος (με είχε δει προφανώς να μπαίνω από πίσω) της λέω την αλήθεια, και προς έκπληξη όλων τον παρευρισκομένων με άφησε μέσα, μαζί με τους 5 που είχε αφήσει να μπουν από μπροστά.

Το σπυράκι των ραντεβού

Ω ναι, επανήλθαμε...

Δεν θα γράψω τίποτα για τους λόγους της απουσίας*, ούτε και για το κλείδωμα του ιστολογίου όσο δεν ανανεωνότανε.

Πολλά και διάφορα γίνανε αυτούς τους 2 και μήνες, πράγματα των οποίων η περιγραφή εύκολα θα έπιανε καμιά 10αριά τουβλοπόστ, οπότε με συνοπτικές διαδικασίες θα γράψω μερικές λέξεις κλειδιά και όποιος κατάλαβε κατάλαβε (λοιπές απορίες με email, ή από κοντά) :
Αμαλία, λαχνοί, ποδήλατο, υγιεινή διατροφή, Αθηναϊκές επισκέψεις, unixGroup στο ceid, μαρία μαρία και μαρία, χαρτιά, μπάσκετ, παντόφλες, 5.5mega/sec, μπλέντερ, δέμα μάνας (τη συγκίνηση :) ), 1η φαμιλοεπίσκεψη, router, linux, σχεδιασμός ευρωπαϊκής περιοδείας, και λοιπά άλλα που προφανώς ξεχνάω.

Μετά από αυτή την μίνι εισαγωγή, ας περάσουμε στο σημερινό μας θέμα το οποίο δεν είναι άλλο από την κατάρα του μέρφι με τα σπυριά που εμφανίζονται όταν πάει να πρωτοκάτσει φάση με άτομο, γκομενικού ενδιαφέροντος.

Ξέρετε τι λέω, την/τον γνωρίσατε σε κάποιο πάρτι, ήπιατε 1-2 ποτά, εκπλαγήκατε με τα άπειρα κοινά ενδιαφέροντα (αν και μεταξύ μας αυτό μπαρούφα είναι, είτε τα "κοινά" θα είναι αντικειμενικώς ενδιαφέροντα πράγματα οπότε η περιπτωσή σας δεν είναι και τόσο ξεχωριστή, είτε ένας από τους δύο ή ενίοτε και οι δύο είναι υπερβολικοί, οπότε πάλι δεν είστε "ξεχωριστοί"), χορέψατε και ίσως να φιληθήκατε κιόλας - οι λοιποί που πηδιόντοσαν το ίδιο βράδι να πάτε σταδιάλα άι σιχτίρ. Ωραία μέχρι εδώ όλα κουλ. Αναγνωριστικό τηλεφωνηματάκι με γλυκές και ήσυχες φωνούλες εκατέρωθεν και κανονίζεται ραντεβού (σινεμά συνήθως σε κανά χολιγουντοσκουπίδι - έτσι επειδή είμαστε της κουλτούρας). Φτάνουμε στο κρίσημο σημείο της σημερινής ιστορίας, αποδεικνύεται λοιπόν πως η πιθανότητα να βγάλεις σπυρί σε εμφανές σημείο στο πρόσωπο όχι μόνο είναι ανάλογη της επιθυμίας για το άλλο πρόσωπο (γκάβλας όπως λέει και ο φίλος ο τεο), αλλά και τείνει ασυμπτωτικά στο 1 όσο δεν υπάρχουν λοιπά προβλήματα.

"Ωραία όλα τα θεωρητικά ρε μπάρμπα" θα μου πείτε, μα το ποστ έχει και συνέχεια, βάζοντας στην παραπάνω ιστορία μερικά ονόματα και τροποποιόντας την λίγο έχουμε την πραγματικότητα μου, με 3 σπυριά παρακαλώ, αυτά τα άσχημα με την άσπρη άκρη - μπλιαχ. Το ραντεβού είναι σε μιάμιση ώρα περίπου, ίσως τα σπάσω τα σπυράκια, ίσως ζητήσω make-up από την ξενέρωτη γειτόνισσα, ίσως, να αναλύσω στο υποψήφιο ελάφι την παραπάνω θεωρία και να την βρει χαριτωμένη, ίσως τελικά και να δώσω (στο to-be ελάφι ντε) την διεύθυνση του μπλογκ να δει από μόνο τoυ την θεωρία. Δεν ξέρω.

Χαιρετώ λοιπόν και όσοι είδατε ότι ξανανοίξαμε πείτε το και στους άλλους.

Link of the day : Για όσους δεν βλέπουν τηλεόραση.

*Τους οποίους καλά καλά ο ίδιος δεν γνωρίζω.

PS. Έγινα 70 κιλά, νιώθω περίεργα..
PS2. Γράψτε κανά σχόλιο καλωσορίσματος :Ρ.