Οι νέοι γέροι.

Δευτερόλεπτα πριν τα μεσάνυχτα. Κοιτάζω το ημερολόγιο, 20 χιλιάδες χρόνια πέρασαν από την προηγούμενη φορά. Οι πρώτες ψιχάλες άρχισαν να πέφτουν.

Οι γέροι ακόμα θυμούνται τον προηγούμενο κατακλυσμό. Θυμάμαι λέγαν ιστορίες περίεργες, κάποτε τα είχαν όλα και τελικά έμειναν με ότι πρόλαβαν να χώσουν στην κιβωτό.

Κανείς δεν τους άκουγε κανείς δεν έδινε σημασία στα λόγια τους, "όλο μπούρδες είναι" τους περιφρονούσαμε μεταξύ μας. Μύθοι νομίζαμε όλοι, χαζομάρες που λένε οι γέροι για να κερδίσουν λιγάκι απο το ενδιαφέρον μας τώρα που είναι μόνοι και μίζεροι. Λάθος πιστέψαμε, οι γέροι δεν έχουν ανάγκη απο το ενδιαφέρον μας, ποτέ δεν το είχαν. Oι γέροι δεν γεννήθηκαν γέροι, κάποτε ήταν νέοι, όμορφοι, κάποτε περπατούσαν και έτρεμε η γη κάτω απο τα πόδια τους, κάποτε γαμούσαν και μερικοί ίσως έδερναν κιόλας. Οι γέροι λένε τις ίστορίες τους μπας και πάρουμε χαμπάρι τίποτα, μπας και δεν την πατήσουμε όπως και αυτοί. Μα δεν ακούγαμε, ήταν 2011 και γαμούσαμε άσχημα, ήμασταν πιο ψηλοί από ποτέ, τα είχαμε όλα και ήμασταν ανίκητοι - όπως και οι γέροι πριν τον δικό τους κατακλυσμό.

12 και 1 ο κατακλυσμός ήρθε και πέρασε, σαν τους γέρους προλάβαμε να σώσουμε μονάχα ότι χώσαμε στην κιβωτό - οι γέροι φύγανε δεν τους ένοιαξε να σωθούν. Οι νέοι γέροι ειμαστε εμείς και μοίρα μας είναι να βιώσουμε ό,τι μας εξιστόρησαν οι προηγούμενοι - ίσως και κάτι παραπάνω.

Ήμασταν νέοι και αλλαζόνες - δικαιολογημένα αφού τα είχαμε όλα - μα δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για ό,τι θα ακολουθούσε μετά τον κατακλυσμό. Είχαμε συνηθίσει να κυκλοφορούμε γυμνοι, περήφανοι, γνώστες των πάντων. Μα τα χάσαμε όλα και την γενναιότητα μας την αντικατέστησε η αγωνία. Πλέον κυκλοφορούμε με την στολή του δύτη - μη τυχόν και ξαναπλημμυρίσει. Φοβισμένοι κάθε μέρα μπροστά από τα δελτία του καιρού

Είμαστε οι νέοι γέροι, έτοιμοι να εξιστορήσουμε στα παιδιά μας και στα παιδιά αυτών πως καταφέραμε σε μία νύχτα και τα χάσαμε όλα, πως από την κορυφή της διανόησης, πως από τις ημέρες τις αφθονίας καταφέραμε και βρεθήκαμε εδώ, σε τούτη την κρύα και υγρή σπηλιά να τρώμε ψάρια ωμά -κανείς δεν ξέρει πως να ανάψει μια γαμημένη φωτιά χωρίς αναπτήρα. Χάσαμε επαφή, και όμως μας είχαν πει οι προειδοποιήσει οι προηγούμενοι.

Είμαστε εδώ στο τέλος του προηγούμενου κόσμου, οι πιο φιλόδοξοι και καλόπιστοι απο εμάς πιστεύουμε πως το τέλος αυτό ταυτίζεται με την αρχή ενός νέου κόσμου. Σαν νέοι γέροντες πρέπει να παλέψουμε, πρέπει να συνεργαστούμε μπας και στο τέλος τούτου του κόσμου οι νέοι δεν βρεθούν προ εκπλήξεως, μπας και στο τέλος αυτού του κόσμου οι νέοι είναι υποψιασμένοι, έχουν μυριστεί τι πρόκειται να συμβεί και λάβουν τα μέτρα τους ώστε να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν παρ'όλες τις απώλειες που θα υποστούν.

Το μήνυμα είναι πως οι Ατλαντίδες, οι Εδέμ και όλες οι αιώνιες πηγές της νιότης είναι καταδικασμένες να χαθούν στην λήθη. Μα το θέμα είναι να μάθουμε να πατάμε στα πόδια μας χωρίς αυτές.

Καθήκον μας είναι η μάχη.

Εξιστορήσεις.

Ανακάλυψα και εγώ με την σειρά μου το ΙστορίαΠστ.κομ, και έχω να πω πως είναι γαμημένα κουλ - σαν εκείνο το τηλέφωνο που στέλνει μέιλ, σου δημιουργεί γραφικές παρστάσεις, αναπαράγει ήχους του φυσικού σου περιβάλλοντος και στέλνει σήμα στην καφετιέρα σου να αρχίσει να ζεστένεται, για τσιμπούκια δεν έχω ακούσει ακόμα, αλλά φαντάζομαι δεν θα είναι και τόσο δύσκολο να βγεί ένα κόλγκερλ αππ.

Ίσως το παιδί που όλοι αγαπήσαμε κάνει φουλ μάιγκρεϊτ προς εκείνα τα πιο φανταχτερά μέρη, το μέλλον θα δείξει (ατσααά και η σοφία της μέρας, ε Λύκε;).

Σε άλλα νέα η εξεταστική πάει για μεταφορά το καλοκαίρι - πράγμα που σημαίνει πως στα μισά μαθήματα του εξαμήνου θα κοπώ εύκολα, και τα άλλα μισά θα τα περάσω άνω φραγμένα στο 8 (απλά είναι αφύσικο να εξετάζεσαι σε πράγματα τα οποία διδάχθηκες 6 μήνες πριν).

Τα ευχάριστα τα άφησα για το τέλος, χθες ήταν η επίσημη έναρξη του καρναβαλιού. Επιτέλους η πόλη θα γεμίσει με όμορφους, μορφωμένους ανθρώπους, με αυξημένη αίσθηση αισθητικής από όλη την Ελλάδα. Η στιγμή που δεν περίμενα όλο τον χρόνο έφτασε και ευτυχώς για εμένα, το iq μου και την γενικότερη πνευματική μου διαύγεια και υγεία θα λείψω το κρίσιμο Σαββατοκύριακο της καρναβαλικής λήξης.

Και κάτι που είδα πρόσφατα και με έκανε λίγο καλύτερο :



Είναι μια ταινία του Κωνσταντίνου Πιλάβιου και αναρτήθηκε πρώτα εδώ.


PS. Μόλις είδα την Ντόρα στην τηλεόραση να κουοουτάρει Βασίλη : "Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα" ποστ-σούρεαλισμ το λέγαμε στο χωριό μου.

PS2. Καραασχετούρα : Δεν είναι τελείως γελοίο το "Εκπτώσεις -40%" ; Είτε γράψε ρε ηλίθιε άνθρωπε "Εκπτώσεις 40%" είτε γράψε "-40% στις τιμές μας", ή μήπως εγώ χάνω κάτι και είμαι ο ηλίθιος;

Χμμ..

Ίσως επανέλθουμε, μέχρι τότε ένα βίντεο για όλα τα ευαίσθητα αγόρια εκεί έξω (ή εδώ μέσα, ανάλογα πως το πάρει κανείς) :

test

Ακούει κανείς;

Yet another one

Σχεδόν ένας μήνας από την προηγούμενη ανάρτηση και τα παράπονα για αυτή την συγγραφική αδράνεια πολλά και από διαφορετικές πηγές. Δυστυχώς αιτία για την συγκεκριμένη αδράνεια δεν είναι η έλλειψη υλικού (σουρεαλιστικές πατρινοϊστορίες ελαφικού και μη χαρακτήρα με το τσουβάλι έχουμε), διάθεση να ξεκατινιαστούμε στα διαδίκτυα δεν υπάρχει..

Άλλος ένας λόγος για το (σωστά το καταλάβατε) κλείσιμο (οριστικό αυτή τη φορά), είναι ότι χάθηκε και εκείνη η όρεξη να εφευρίσκω νέες λέξεις, να φτιάχνω τεράστιες προτάσεις- παραγράφους και εντέλει να εξιστορούμε (ανόητες και αδιάφορες η αλήθεια είναι) ιστορίες. Με λίγα λόγια φίλοι και hater(s) το ιστολόγιο κλείνει, όχι επειδής εκάνε τον κύκλο του, αλλά επειδή ο ιστολόγος έκανε τον δικό του. Τώρα θα γράψω και ένα μεγάλο κλισέ, έτσι να φύγουμε δραματικά : ελπίζω να ευχαριστηθήκατε διαβάζοντας κάποιο από τα 134 αυτά ποστς όσο ευχαριστήθηκα εγώ γραφοντάς το.

Λοιπόν επειδή δεν αξίζει στο "παιδί από την Πάτρα" να κλείσει με αυτή τη παπαριά από πάνω θα κλείσουμε με ένα τραγούδι, στάση ζωής, ένα τραγούδι με τους στίχους του οποίου άνετα ταυτίζομαι σε σχεδόν απόλυτο βαθμό και η μουσική του πάντα θα φέρνει μια γλυκιά μελαγχολία μαζί με όρεξη για τα αυριανά (ναι Λύκε ξέρω, παραέγινα τραγικός), ένιγουέι μην τα πολυλογώ, παρουσιάζω τους Παύλο, Γιάννη, Γιώργο και Ρίνγκο σε μία εκτέλεση του "άφησε το"*:

Όταν 4 λεπτά απλά δεν είναι 4 λεπτά.

PS. Επειδή δεν ξέρουμε τι μας επιφυλλάσει το μέλλον, αν ο οίστρος επανέλθει θα φύγουν τα κατάλληλα μηνύματα στους κατάλληλους αποδέκτες και θα κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα στο γουόρντπρες.
PS2. * Ναι είναι λίγο κλεμμένο απο τον kouretinho ;).

Εστία

Παρασκευή απόγευμα στο ceid, τα μαθήματα μόλις είχαν τελείωσει, το ψυγείο στο σπίτι ήταν (και παραμένει) άδειο, η γιαγιά Μέλπω θα καθόταν στα εργαστήρια του πρώτου έτους να βοηθήσει (άλλη μια οψιόν φαγητού ντάουν) και ο συνάδελφος Β. από το Υ/Κ είχε περισσευούμενα κουπόνια για την φοιτητική εστία. Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσει ιδιαίτερα για να με πείσει να του αγοράσω ένα κουπόνι (1 euro) και να τον ακολουθήσω στην εστία. Σε αυτό το σημείο και πριν προχωρήσω στην συνέχεια της (χρήσιμης και διδακτικής για τις μελλοντικές γεννιές η αλήθεια είναι) σημερινής ιστορίας να αναφέρω πως στην εστία δεν είχα ξανα(π/φ)άει.

Δε γκουντ

Λοιπόν με ένα ευρό ακούστε (ή μάλλον διαβάστε) με τι γέμισα τον δίσκο μου, 1 σετ μαχαιροπίρουνο, 1 ποτήρι νερό (με δικαίωμα ίνφινιτ ριφίλ), ίνφινιτ ποσότητες από : χαρτοπετσέτες, φέτες ψωμί, ακτινίδια, πορτοκάλια και αχλάδια, ένα κοκάκι (πιο κοντά στην κοκάρα ήταν), μία σαλάτα, ένα κομάτι μεγέθους Α5 σπανακόπιτα και το πιάτο ημέρας που ήταν πίτσα με τηγανιτές πατάτες (ώστε να πάθουν έμφραγμα οι φοιτητές λίγο πριν αποφοιτήσουν και να λυθεί το πρόβλημα της ανεργίας - ξέρω, ξέρω απίστευτα κακής ποιότητας αστείο). Φάγαμε λοιπόν με τον Β. ήπιαμε, σκάσαμε η αλήθεια είναι, είπαμε και τις μαλακίες μας, χαζέψαμε και εκείνη την σκανδιναβή που μπήκε με την τρίχρονη της κόρη και έφυγε με κάτι έξτρα γεμάτα τάπερ, φορτώσαμε και τα αφάγωτα φρούτα στις τσέπες και φύγαμε. Σε αυτό το σημείο αποφάσισα πως δεν υπήρχε λόγος να ξαναμαγειρέψω ή να φάω στον Κουκούτση.

Στα καπάκια μετά το φαγητό είχαμε τζιμ σέσιον με τον Μπ. και καθότι γνωρίζω πως πρέπει να περάσουν 2 ώρες από την ώρα που τελείωσα το φαγητό την πρώτη μισή ώρα μέχρι να ξεκινήσει το πρόγραμμα των κοιλιακών την πέρασα χαζολογόντας στο γυμναστήριο κυρίως περιγράφοντας με περίσσιο ενθουσιασμό στον Μπ. το τσιμπούσι που είχε προηγηθεί. Η ηρωική απόφαση πάρθηκε : την Δευτέρα θα αγοράζαμε κουπόνια και θα καθιερώναμε τα γεύματα στην εστία.

Δε μπαντ

Σε κάποια φάση το πρόγραμμα των κοιλιακών ξεκίνησε και προς το τέλος του προγράμματος (1+ ώρα από το τέλος του φαγητού) άρχισα να ρεύομαι ακατάπαυστα κάτι τρομερές ποσότητες. Μιλάμε για ρεψίματα τάξεις μεγέθους μεγαλύτερα από τα μπιρόρεψίματα, ρεψίματα που άνετα ανταγωνίζονται αυτά γνωστού δημοσιογράφου του Βήματος και επισκέπτη του ιστολογίου αυτού. Και καθώς δεν είχα φάει ή πιει κάτι που να προκαλεί τόσο ρέψιμο, κατέληξα στο γεγονός ήταν σίγουρα σόδα - τους πούστηδες. Πλέον η ιδέα της καθημερινής σίτισης στην εστία δεν ήταν τόσο ελκυστική.

Δε άγκλι

Τάιμ : νεξτ ντέι ιν δε μόρνινγκ. Ξύπνησα σχετικά νωρίς (11μιση) καθώς το πισί της διαχειρίστριας δεν έμπαινε στο νετ και απευθύνθηκε στον σεϊντά της γειτονιάς, εμένα ξυπνώντας με. Η κ. Χαρά (μιλάμε για την ίδια διαχειρίστρια που μου είπε να βάζω την μουσική πιο δυνατά γιατί της αρέσει..), βλέποντας με να παραπατάω και να έχω 2.5 κιλά τσίμπλα στο δεξί μάτι μου είπε "όποτε μπορέσεις αγόρι μου πέρνα σε παρακαλώ", αποφασισμένος να συνεχίσω τον ύπνο μου για κανά δίωρο ακόμα της έγνεψα και επέστρεψα στον καναπέ-κρεβάτι. Σε αυτό το σημείο ο Μέρφι μειδιούσε καθώς γνώριζε τι επρόκειτο να συμβεί - δεν θα ξανακοιμόμουνα μέσα στο Σάββατο. Χωρίς να μπω σε γλαφυρές λεπτομέρειες και περιγραφές (το είδος γυναίκα αναγνώστρια - δηλαδή η αδερφή μου και το ανιψάκι - ας πάνε να διαβάσουν κάτι περί μαγειρικής) απλά να αναφέρω πως μία μου αίσθηση (η οσμή) είχε μπει σε μόουντ υπερλειτουργίας και όποτε έκανα το λάθος να σηκώσω το πάπλωμα για τον xyz λόγο μία υπέροχη άισθηση βοθρίλας κατέκλυζε το δωμάτιο (@ cyberdoc : όχι απλά σε νίκησα, νίκησα ακόμα και την σιχαμένη την Νάζι). Η λύση τρώω στην εστία είχε πλέον αποκλειστεί. Τέλος για να μην με μισήσετε (όσοι δεν με μισείτε ήδη δηλαδή) δεν πρόκειται να περιγράψω τι συνέβη στην τουαλέτα 1 ώρα μετά, απλά θα αποτίνω φόρο τιμής στα 3 λίτρα χλωρίνης που χάθηκαν σε αυτή τη τρομερή μάχη.

Ηθικό δίδαγμα : Ότι πληρώνεις παίρνεις..

Και ένα μήνυμα προς μαρίες, μένες και λοίπες δυνάμεις ψυχολογικής υποστήριξης εντος Πατρών, τόσο εγώ όσο και ο Μπάμπης έχουμε λαλήσει πλήρως, μανουρευόμαστε απίστευτα και γενικότερα δεν την παλεύουμε, οπότε μπι τζέντλ γουίθ ας.

PS. Πόσο μαλακίστηκε ο Ραϊκόνεν ρε γαμώτο...
PS2. Πολύ φοβάμαι πως αν φάω το ακτινίδιο που φύλαξα στο ψυγείο από την εστία θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα φάω..

Kαρναβάλι τέλος

...μα τι κρίμα ;). Οk, δεν θα μιζεριάσω σαν κάποιους άλλους άλλους για τους οποίους λέγεται πως το περίγραμμα της αριστερής τους ρώγας έχει το σχήμα της πίστας του Νίρμπουγκρινγκ, αλλά από την άλλη δεν μπορώ να πω πως στεναχωριέμαι, που έφυγαν όλοι οι βάρβαροι Αθηναίοι και οι τιμές στα μπαρ επανήλθαν σε φυσιολόγικες για την εποχή επίπεδα (θα πω και τον καιρό σε λίγο).

Σε μίνι αναφορά τώρα των καρναβαλικών να αναφέρω πως το φετεινό ντύσιμο μπορεί να ήταν εντελώς αντικαρναβαλικό, μα δωθήκαν μεγάλες υποσχέσεις για την επόμενη χρονιά όπου ωσάν την νίντζα μαγκούστα θα κάνω την εμφανισή μου (@Lyk : ψάξε να μου βρεις σουρίκια και μία μάσκα του σκι). Επίσης πρέπει να αποδωθεί εύφημος μνεία στην Μαρία την ανύπαρκτη, η οποία δικαιολογώντας τον τίτλο της κατάφερε να εξαφανιστεί (αυτή και οι φίλες της οι χορευταρούδες) μέσα στο τριήμερο και να μας κάνει την χάρη να μας δει για ένα δίωρο μέσα στην Παρασκευή - μπράβο Μαρία. Κλείνοντας τα των καρναβαλικών, ο ιστολόγος θέλει να ευχαριστήσει τον st1g για την (ψυχρή η αλήθεια είναι) φιλοξενία, καθώς και τα αδερφάκια για τον χαβαλέ που έριξε κοιτάζοντας τα να τσακώνονται, αλλά και για τους επικούς χορούς στα διάφορα μέγαρα :P.

Σε άλλα νέα τώρα, σήμερα είναι η μέρα της μεγάλης επιστροφής στο Βόδι Χάουζ, αφού οι πόνοι σε ώμους και στήθη περάσανε και πλέον το πρότζεκτ ταϊλερντερντενισμός επανέρχεται δριμύτερο (οεοεοεοε). Επίσης γίνονται μεγάλες επαγγελματικές κινήσεις με τον συνάδελφο SJ, για τις οποίες ακόμα δεν θα εμβαθύνω καθώς σαν ορθολογιστής και πραγματιστής μηχανικός δεν θα μπορούσα να μην πιστεύω σε γούρια, γρουσουζιές και λοιπές παρεμφερείς αηδίες.

Tέλος και αντί επιλόγου ένα καθησυχαστικό μήνυμα στον cyberdoc : "Πατέρα μην ανησυχείς! Δεν ξανακύλησα στα βίντεο γκέιμς, με περηφάνια έχω να σου πω ότι είμαι καθαρός σχεδόν 2 χρόνια τώρα - στο PS3 καίγονται οι μηχανολόγοι (st1g-τζικ) και ο Μπάμπης (ως υπερήφανος κάτοχος κιόλας)."

Κότες και σουρικάτες.

Πολλές οι μέρες από το λαστ ποστ, γίγο η λάιτνινγκ φαστ Αθηνοεπίσκεψη, λίγο τα κρέατα της Τσικνοπέμπτης, λίγο και οι Ληδοεπισκέψεις, μείναμε πίσω και επειδή ο Μπάμπης δεν αντέχει άλλο να βλέπει τις πένες πρώτες πρώτες και καμαρωτές στο ιστολόγιο πάρθηκε η μεγάλη απόφαση για την ανάρτηση του σημερινού ποστ- κοσμήματος του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού.

Τα τελευταία αυτά βαρύγδουπα λόγια είμαι σίγουρος ότι θα κοροιδευτούν όσο δεν πάει άλλο από τον Λάικ και εκείνον τον ηλίθιο που γράφει σχόλια με δύο διαφορετικα νικνέιμς λες και δεν βλέπω από ποια ip μπήκε (πολύ εξυπνος, συγχαρητήρια στους γονείς σου), αλλά δεν αφορούνε τον ιστολόγο ούτε και το πνευματικό του προϊόν, αλλά τον μεγαλύτερο mainstream μουσικό της εποχής μας και το καινούριο του πανφανταστικό βίντεο-κλιπ, απολαύστε :

Die mofo.

Σε άλλα νέα τώρα και λίγο κωδικοποιημένα (καθώς σκέφτομαι να ξοδέψω τον πνευματικό μου οίστρο αλλού) : καινούρια παπούτσια (κοτλέ), PS3, καινούρια παπούτσια (κόκκινα), 3 κιλά μαλλί λιγότερο, τζίκστερ ftw, Πάτρα ftw, Φοιβάκιας = μεγάλο σουξέ, 6/9 (στην χειρότερη), skin2jean (πλάκα είχε).

Και μία οικογενειακή φωτογραφία, έτσι επειδή μπορώ :

A carnivorous suricata with his younger sibling, teaching him the secrets of deerhunting.

Πένες με λαχανικά

Καθ'ότι βαριέμαι να γράψω για τα τελευταία ανδραγαθήματα του Μπάμπη και τα ατυχή μου ραντεβού με γυναίκες που νόμιζουν ότι οδηγούν νταλίκα, θα γράψω μία γρήγορη και ελαφριά (για όλες και όλους εσάς που προσέχετε την διατροφή σας) γευστική πρόταση.

Τα υλικά που θα χρειαστούμε :

μισό (επειδή μαγειρεύω δύο μερίδες) πακέτο πένες (de cecco πάντα).
1 κίτρινη/κόκκινη/πορτοκαλί πιπεριά.
1 κολοκυθάκι.
1 σκελίδα σκόρδο.
2 φέτες μπέικον.
3-4 τοματίνια.
λίγη ρόκα και λίγο μαϊντανό.

Δι εξεκιούσιον :

Βάζουμε το νερό για τις πένες και λίγο πριν βράσει ξεκινάμε με τα λαχανικά. Σε ένα μεγάλο τηγάνι (για να χωρέσει και τις πένες μετά), σωτάρουμε σε ελαιόλαδο αρχικά την πιπεριά και το κολοκυθάκι τα οποία και μπορούμε να τα κόψουμε σε σχήμα πένας (όπως μας έχει δείξει ο φίλος όλιβερ). Μετά από ~3 λεπτά προσθέτουμε και το σκόρδο μαζί με το μπέικον, καθώς και πιπερώνουμε με λευκό πιπέρι.

Λογικά το νερό βράζει και έχουμε ήδη ρίξει τις πένες μέσα. Αφού σοταριστεί και το σκόρδο και πάρει χρώμα το μπέικον προσθέτουμε τα τοματίνια μας (κόψτε τα όπως σκατά θέλετε), ρίχνουμε λίγο από το νερό των ζυμαρικών στο τηγάνι και σβήνουμε την φωτιά. Βγάζουμε τις πένες 1-2 λεπτά πριν γίνουν al dente και τις προσθέτουμε στο τηγάνι για αυτά τα τελευταία 2 λεπτά. Σε τελευταία φάση προσθέτουμε και την ψιλοκομμένη ρόκα με τον μαϊντανό και είμαστε έτοιμοι. Σερβίρουμε με παρμεζάνα.

2 σημειώσεις επί της συνταγής : προφανώς μπορούμε να βάλουμε οποιαδήποτε λαχανικά, αυτά είχα, αυτά έφτιαξα, αυτά έγραψα. Ένας γενικός κανόνας για το μαγείρεμα των λαχανικών είναι "όσο πιο σκληρό το λαχανικό τόσο πιο νωρίς το βάζουμε για σωτάρισμα", για αυτό εξάλλου βάλαμε το σκόρδο μετά την πιπεριά και το κολοκύθι. Ένα άλλο είναι πως ακριβώς η ίδια συνταγή μπορεί και να γίνει με κρέμα γάλακτος, καθώς και να αλλάξουμε το μπέικον με καπνιστό σολομό (απλά δεν είχα σήμερα τα παραπάνω) - με τις δύο παραπάνω προσθήκες το αποτέλεσμα είναι ονειρικό.



Και επειδή μαγειρικοπόστ χωρίς φωτογραφίες δεν νοήται, ιδού :

Καψιόν αν.

Καψιόν ντε.

Πριν κλείσουμε και για σήμερα κάτι άσχετο, έπεσε στην αντιληψή μου τις προάλλες πως το παρόν ιστολόγιο έκλεισε 1 χρόνο ζωής (οεοεοεοε), ίσως έχουμε κάποιο σπέσιαλ ποστ, ίσως και όχι.

PS. @Haters : Truly, do you believe I even care?